Już nie mam siły z nim rozmawiać

Moim zdaniem powinnaś poprosić męża jeszcze raz o szczerą rozmowę na ten temat. Zapytać o wszystko co Cię męczy i co go sprowokowało do takiego kroku. A jeśli chcesz być z nim dalej to powinnaś dać spokój po tej rozmowie bo takie wywlekanie ciągle tego tematu nic nie zmieni. A tylko zniszczy was bardziej. Jeśli nie dasz rady to odejdź i nie męcz się z nim bo tylko będziesz bardziej wariować i wszędzie widzieć zdradę.

Dokładnie to samo uważam ale faceci często nie pomyślą albo myślą że tak rozwiązą problem na chwile zapomną. Spróbuj jeszcze raz porozmawiać powiedz jak  bardzo Cie to zabolalo i ze to jest jego ostatnia szansa na udowodnienie ze warto z nim byc i poswiecac uwage. A Ty zajmij się sobą, poswiecaj sobie wiecej uwagi, jakis wyjazd do spa z kolezankami na pewno troche ci pomoze i pozwoli na chwile o tym nie myslec

Ismena1976

Wiem, ze zdrada zaczyna sie w głowie. On mnie mentalnie i emocjonalnie zdradził

On tez chce ratować ten związek. Tylko, ze ja jakoś to sobie chyba inaczej wyobrażałam. Jak czytam inne posty, jak mężowie sie starają to jakoś tak dziwnie zazdrosna jestem. Bo ten mój to tak jakoś bylejak..... Tzn. Nigdy nie był jakiś strasznie romantyczny. To ja zawsze miałam dziwne, szalone pomysły na spędzenie wolnego czasu. On to raczej kanapowiec. I chyba mu odpowiadało, ze to ja zawsze staram sie i potrzymuje ogień w związku. Mimo, ze bywa dupkim to dobry i kochany człowiek. Ale z głowa w chmurach ja muszę dbać o wszystko.

Choć z drugiej strony myśle, ze może znów robię z igły widły. Nie było emocjonalnego zaangażowania, nie było stosunku. Chyba powinnam sie cieszyć, bo inne zdradzone maja większe problemy. Sa oszukiwane miesiącami, latami. Ale tak po prostu, po ludzku chce, żeby zrozumiał jak bardzo mnie to zabolało. I chce, żeby on tez to poczuł. Czy to normalne?

Tylko jak z nim rozmawiać skoro on nie przyjmuje do wiadomości, ze mnie zdradził. Dla niego to faux pas, które może sie przydarzyć każdemu. Wiec jak zapytałam czy ja tez mogę mieć swoje faux pas, powiedział, ze nie.... Wiec gdzie tu konsekwencja w jego słowach?

Najgorsze, ze nie wiem czy potrafię tak żyć. Ze świadomością jak bardzo mnie zranił. On oczywiście znów sie obraził i wyszedł. Bo to ja mam problem, ze to pamietam a on nie widzi problemu. Czy ze mną jest coś nie tak, ze to tak rozpamiętuje?

Może lepiej zacząć od zera, z dała od niego?

Nie wiesz wszystkiego i to Cię dręczy. Ja nie wierzę w takie bajki że "mu nie stanął". A Ty masz prawo wiedzieć wszystko co chcesz wiedzieć. Wybaczyłaś za łatwo. Głowę daję że gdyby Tobie faktycznie przydarzyło się takie  faux pas, on zrobiłby Ci jesień średniowiecza.
Coś mi się wydaje że ten Twój mąż wcale nie jest taki święty na jakiego wygląda. Ci którzy rzeczywiście zrobili to raz i "przypadkiem", zachowują się zupełnie inaczej...

Zdrady się nie zapomina. I jeśli twój mąż ma w poważaniu to, jak się czujesz, jakie stany przechodzisz, to znaczy, że ma cię gdzieś. Dosłownie obrazując: możesz mu podskoczyć. Nie przyszło co do głowy, że skoro on spartolił, to on ma się starać zadośćuczynić, wyjaśnić wszystko, aby nie było niedomówień, tajemnic?

Oj Snowflake,są rzeczy których sobie nie wyobrażamy a jednak się dzieją.
Absulutnie nie życzę Ci żebyś odkryła i przekonała się jak bardzo Twój mąż może być błyskotliwy ale w takich sytuacjach domowe ciamajdy u boku kochanek rozkwitają i odsłaniają oblicze jakiego żona nigdy w życiu by się nie spodziewała.

Słuchaj intuicji,więcej Ci powie niż mąż i "ta druga".

Atmosfera nie była podgrzewana. Jedynie co to ona sie zadurzyła w moim mężu. Jej jest daleko, a ze ma osobowość cichodajki to inna sprawa. Wiem, ze sypia z innymi, ale uważałam, ze to nie moja sprawa i myślami, ze skoro sie znamy to będzie trzymała łapska daleko od mojego męża. A on, No cóż.... Był pijany (a nie pije), nadarzyła sie okazja, bo Pani łatwa rozstawiła nogi. I stało sie! Oczywiście nie bronię go. Gdyby nie chciał to by do niczego nie doszło. Tylko, ze on tłumaczy sie, ze nie chciał, ale był taki zdołowany ( strasznie sie kłóciliśmy w tym okresie i jego przyjaciel zmarł).

Juz naprawdę nie wiem co robić chce przestać myślec o tym, żyć dalej. Ale czuje, ze nie wszystko jest wyjaśnione. A on nawet nie próbuje zrozumieć. Ciagle słyszę, ze to moja wina, ze byłam zła żona, ze sie kłóciliśmy.

Chyba czas na ostateczna decyzje, bo nie mogę sie tak miotać z myślami! Ale ja go nadal kocham i wiem, ze możemy być szczęśliwi. Jeszcze spróbuje porozmawiać z psychologiem i jemu tez to zaproponuje. Może jesli ktoś trzeci wytłumaczy mu łopatologicznie, ze jego żona tez ma uczucia, to może coś zrozumie. Jesli nie to niech sie buja!

Sa trzy plany w mojej glowie.

Plan A - rozmowa z psychologiem, ktory mu uswiadomi jaki blad zrobil lub pomoze podjac decyzje o zakonczeniu zwiazku.
Plan B - na poczatku przyszlego roku mamy rocznice i wybieramy sie na wakacje. I ja mu juz pokaze jak to jest. Bede flirtowac, az go krew zaleje. Wiem, ze to podle i znizam sie do jego poziomu. Ale czuje, ze potrzebuje tego, poczuc sie kobieta. A wiem, ze brzydka nie jestem i faceci sie za mna ogladaja. No i skromna jestem :}
Plan C - jesli jego dupkowatosc nie zrozumie nic a nic... GAME IS OVER

Kocham go i chce walczyc o nasze szczescie, ale z drugiej strony czuje sie wystarczajaco silna, zeby ulozyc sobie zycie bez niego.

Juz nie rozumiem jego postawy. Bo wczesniej niby przyjal do wiadomosci, ze to jego wina, ze on podjal decyzje o zdradzie. A teraz stara sie zrzucic cala wine na mnie. Cholera tlumacze i tlumacze, ze oboje jestesmy winni za kryzys, ale on I tylko ON zdradzil. Zdradzil wszystko w co wierzylam, wszystko co budowalismy razem, cale moje zaufanie...

Juz nawet lopatologiczne tlumaczenie nie pomaga.

Przestań robić z siebie wariatkę i po prostu zaakceptuj to (bo raczej nie odejdziesz), że mąż w chwili obecnej nie poczuwa się do winy. Żaden psycholog, ani zemsty go do tego nie zmuszą. Twoja potrzeba będzie niezaspokojona. Zamiast skakać wokół niego myślami i czynami, zajmij się swoim życiem. Zacznij w siebie inwestować, niezależnie od męża. Odetnij się emocjonalnie od niego. On na to nie ma wpływu (tak samo jak ty na jego postawę i myśli) i zobaczy, że całe to zdarzenie cię zmieniło, zaczęłaś inaczej żyć, po swojemu, niekoniecznie on jest ci już do czegoś potrzebny. To jest twoja jedyna broń. Skoro skopał, ktoś inny może wycofać swoje uczucia względem niego. To są konsekwencje. Punkty A, B - daruj sobie. O C mów tylko wtedy, kiedy jesteś na 90% przekonana, w innym przypadku to tylko strzelanie ślepakami i samooszukiwanie siebie.

Jak sie dowiedzialam? Nie bylo mnie w domu jakis czas. Musialam wyjechac. I w tym czasie jakos tak zaczelismy sie klucic, odgrazac rozstaniem, separacja... Wiec on chcac zaglebic kobieca psychike, szukal rad u niej. A ona udawala dobra kolezanke. I tak kiedys jak sie upil w jej towarzystwie, stalo sie... Bo niby byl taki przybity, smutny, zdesperowany, problemy w pracy. Caly swiat mu sie walil. A, ze ona byla pod reka.... NO COMMENT

W kazdym razie jak wrocilam, to kurcze wszedzie jej wlosy byly. Wiec zaczelam sie dopytywac. Co to ma znaczyc. Caly czas sie zapieral, ze nic sie nie wydarzylo. Ale po kilku dniach przeczytalam email od niej. On podobno tak bardzo bal mi sie powiedziec, ze zostawil specjalnie telefon na stole. Wiedzial, ze go przejrze. Moze i nawet z tresci maila nic nie wynikalo, ale skonczyla go JESTES MOIM SWIATLEM I CIENIEM, buziaki. Wtedy juz mialam pewnosc. I dupek przyznal sie, ze cos zaszlo. Ale upiera sie, ze nie mogl, bo tak bardzo mnie kocha i ze tylko ja .... Ze tamta taka nie atrakcyjna.

A jesli chodzi o ta cichodajke to wiem jedno, ona chciala rozbic moje malzenstwo, bo jej jest do dupy. I zamarzyl jej sie moj maz, bo niby tak swietnie sie rozumieja ;/

Maz nigdy nie mial problemu z potencja, ale po tym wszystkim to tak.

W kazdym razie juz umowilam sie do psychologa, on chce jeszcze porozmawiac ze mna, zanim podejmnie decyzje.

Czas pokaze.

No tak, skoro to mężatka, to nic dziwnego, że i w jej interesie jest trzymać wersję, że twojemu mężowi nie stanął- ona doskonale wie o tym, że łatwiej bedzie tobie przełknąć taka wersję, niz dowiedziec sie, że on zerżnął ją, jak króliczkę. W takim też razie baba nie odwali się tak szybko- namierzyła tego twojego, bo widzi w nim szansę na polepszenie sobie jakości życia.
Czy on jest zakochany w boczniarze? Niekoniecznie tak musi być, ale faktem jest, że ona znalazła wspólny z tym chłopem język i on postrzega ją, jako fajną kobitkę, z którą to można i konie kraść i wacka moczyć bez problemu. Czy mąż damessy wie o tym, że jego żona puszcza się z różnymi? Jakie ona mogłaby poniesc konsekswncje, gdyby jej maż dowiedział się z kim zyje? Czy wyleciałaby np. na bruk wywalona przez męża razem z klamotami? Czy też mieszkanie jest jej własnością? Czy ona ma dzieci? Pracuje to babsko czy zyje na plecach meża i jeszcze kąsa dojną krowę? Czy twój mąż miałby gdzie pójsć z tą babą? Musisz przeanalizowac sobie sytuację finasową i bytową, bo ja nie wierzę w to, by boczniara zasadziła się na twojego męża bez wcześniejszej kalkulacji na ile jej sie to opłaca i co dalej. Jesli twój mąż to gołodoopiec, to boczniara raczej by się nie zasadzała na takiego. Zrób porządek z finansami- rozdzielność majątkowa, oddzielne konto i postraj się przerzucić na siebie jak najwięcej kasy, bo nie wiadomo czy on nie sponsoruje boczniary. skoro ona taka lojalna wobec niego, to musi miec w tym jakiś interes. Może on buli na nią kasę? Nie wierz w jakies idiotyzmy- postaraj się nie zaniedbywać spraw doczesnych, materialnych.

I jeszcze jedno- napisałas, że wróciłas do domu po dłuższej nieobecności i że znalazłaś włosy jakiejś baby- wtedy rzecz ujrzała swiatło dzienne itd. Skoro boczniara miała czelnosć przyjść do twojego domu i puszczać się z twoim mężem i to może jeszcze w waszym łóżku, to znaczy, że to szmata do potęgi ntej i kto wie czy ona nie bywa w waszym mieszkaniu cześciej. Nie sądzę, by boczniara zwiesiła teraz łeb po sobie i odeszła obchodząc się smakiem. Ona dalej bedzie zapuszczała swoe macki w wasze małżeństwo- jest wyjątkowo bowiem bezczelna, jak wiekszość puszczających się mężatek, ktore na dodatek są boczniarami w cudzych małżeństwach. Autorko, zdaje się, że odkryłaś czubek góry lodowej.

Snowflake, w tej chwili najbardziej istotną kwestią jest to, jak Ty powinnaś teraz ustawić się w stosunku do męża.
Myślę, że w tej trudnej dla Ciebie sytuacji, wypierasz pewne logiczne fakty.
Jak napisałam wcześniej, mało prawdopodobne jest że była to jednorazowa akcja. Wyjechałaś na pewien czas, a po powrocie znalazłaś pełno jej kłaków w mieszkaniu?
Świadczy to o tym, że ona nie była u Was jeden raz, bo raczej nie łysieje z powodu ciężkiej choroby, z drugiej strony Twój misio, jak widać do sprzątania ręki nie przykłada, skoro nie zadbał o zatarcie śladów.
Chyba nie wierzysz, że po jednej rozmowie przy wódce oraz nieudanym seksie, ona napisała do niego "JESTES MOIM SWIATLEM I CIENIEM"?
Jestem skłonna twierdzić, że obydwoje kłamią, dlatego też podejrzewam, że musieli zacieśniać stosunki już nieco wcześniej.
Zgadzam się z Czarną Kotką, że nie przepracowaliście tej sytuacji, a przede wszystkim próba naprawy Waszego związku dotyczy Was obojga, ze wskazaniem na niewiernego, w pojedynkę nic nie zdziałasz.
Trudno zacząć proces odbudowy, jeśli on nadal kłamie, umniejsza swoją winę, baaa, zrzuca ją na Ciebie (chamstwo!) i po za pustymi słowami o ratowaniu nie robi nic, jednocześnie oczekując świętego spokoju.
Umów Was na terapię, jeśli on się nie zgodzi, to raczej nie ma o kogo walczyć, a do tego czasu....
Osobiście, podarowałabym sobie na ten czas próby dyskusji na w/w temat, choć nie wiem, czy nie wypsnęłaby mi się raz na jakiś czas mała złośliwość w związku z tematem, zdystansowałabym się maksymalnie, minimum rozmów, oficjalnie, wyprosiłabym pana z sypialni (o ile jeszcze tego nie zrobiłaś), wychodziłabym jak najczęściej z domu zostawiając krótką informację - dokąd, zostawiłabym na kartce podział obowiązków; sprzątanie, zakupy itd
Jesteś teraz w o tyle trudnej sytuacji, że zbliżają się święta.
Nie wiem jak je spędzacie, dlatego przemyśl to wszystko i nie rzucaj się sama z motyką na słońce, jeśli główny sprawca Twojego nieszczęścia, delikatnie mówiąc, zlewa problem.

Tak łatwo jest czytać to wszystko- wydaje się mąre i budujące... tym bardzej, że wypowiadają się osoby, które przechodzły to samo.Tyle, że tak trudno zastosować się do tego wszystkiego Ja dowiedziałam sie kilka miesięcy temu, ale czekałam na realne dowody- głupia myslałąm, że jestem na tyle twarda, że wszystko przełknę ;-) a jednak- jak przeczytałam, że są dla s9ebie całym światem, tęsknia każdego dnia( codziennie spędzająć po 8-9 h razem w pracy) to serce po prostu pękło na pół i już nie czekałąm na bardziej dobitne dowody. Jej napisałam, ze jest dziwką, mężowi powiedzałąm, ze wiem - nie uwierzył ;-) to akurat było zabawne, bo biedak nie miał świadomości, że każdy jego sms trafia do mnie na pocztę i jego hasło założone w tel specjalnie na ta okazję nic nie dał. Ale co zrobić skoro minęło tyle czasu, a on dalej "nie jest gotowy" na rozmowę o tym...gdyby nie ja, tematu by w ogóle nie było.Zero starań, żyje jak przedtem tyle, że teraz dodatkowo mi się obrywa za moje czepianie się wszystkiego i doły emocjonalne. Ja już po prostu ledwoo ciągne, popadam ze skrajności w skrajność i wiem, że do niczego to nie prowadzi.
Nic nowego nie wyniknęło, nic nowego mi nie powiedział - po prostu jakby nic się nie stało - a mi się śwat zawalił.
Rozumiem Cię doskonale, bo w takiej sytuacji po prostu ręce opadają - chcesz coś zrobić, ale co skoro nie ma odzewu z drugiej strony?
I niestety tak jak poprzedniczki obawiam się, że w Waszej sytuacji nie była to jednorazowa wizyta tej Pani...Być może teraz zrobiłam się nadpobudliwa w tym temacie jednak nie wyobrażam sobie żeby tak po prostu umawiać się na spotkanie u siebie w domu nie licząc na nic i nie budując wcześniej zaplecza.
Mój mąż to również typowy kanapowiec - jak widzisz prawda się potwierdza- cicha woda brzegi rwie. W życiu, w najśmielszych snach, po prostu nigdy nie posądziłabym go o takie coś. Ale pocieszył mnie mówiąc, że "on wcale nie szukał" Jasne-samo przyszło któregoś dnia;-) Tyle pracy gnój włożył w ukrycie tej relacji, tyle kłamstw, dzieci poświęcił - ale samo przyszło ;-)
Boli, ale prawda.

Przeprosć przeprosił, stwierdził, że nie chce i nie chciał mnie skrzywdzić, aż śmieszne to wszystko. Tylko, że teraz on jest jakby zawieszony- czuję, że tak nie powinien zachowywać się człowiek, który zawiódł, ale chce naprawić, budować na nowo. On chyba po prostu dalej ją kocha, choć może i chciałby przestać, nie wiem. W każdym razie mnie ta sytuacja wykańcza - pojechałąm na kilka dni do rodzicó-odpocząć -kazał mi wrócić bo tęskni za dziećmi, więc wróciłam. Sama nie wiem po co, do cągłych sprzeczek, pretensji. Czuję się po prostu sama z tym wszystkm- jakbym to ja miałą problem. On twierdzi, że nic od razu, że nie jest w stanie tak "z grubej rury " zacząć, jak gdyby nigdy nic.
Nie wiem, nic nie wiem - powiedziałąm, ze się wyprowadzę to stwierdził, że nie odda mi dzici i takie tam pierdoły. W zasadzie jesli chodzi o ten temat to on cały czas nielogicznie się wypowiada, wydziera się..ehh.
Pytałam już tyle razy na co mam czekać, na co mu ten czas - na to żeby się odkochał i znowu zakochał się we mnie? To nie o to chodzi bo on mnie kocha - ileż w tym entuzjazmu było każdorazowo ;-) serce rośnie...Nic nie można sensownego od niego wyciągnąć, dosłownie nic. A to co ja mówę to są moje emocje;-)

Nie mogę szukać pracy - młodszego dziecka nie mogę oddać do złobka ze względu na jego chorobę, więc odpada, co nie znaczy, że nie zamierzam nic zrobić w temacie finansów.
Ha akurat - dziecko ma 1,5 roku prawie i nie spędził z nim sam nawet kilku godzin- nawet leku nie potrafi mu podać - a to syrop, więc litości;-)
Ona ma męża i dziecko 10 letnie chyba.
Niczego nie jestem pewna i to jest najgorsze.Oni razem pracują...
Pza tym było kilka sytuacji ostatnio, kiedy podejrzewam, że się spotkali poza praca właśnie, jednak kiedy mu o tym pwiedziałam zapytał po prostu skąd wiem?Byłam, widziałam? Nie? to mam nie gadać głupot..
Taak, tylko wiem, że do tej pory kłamał w żywe oczy- przecież przez kilka miesięcy miałąm jego smsy vs jego słowa - nic nie było prawdą-wątpię więc, że nagle stał się taki prawdomówny wobec mnie.

miało być "z nimi"

Monika K, nie wiem w jakim wieku jest Twoje starsze dziecko, bo jeżeli chodzi już do szkoły, to trochę komplikuje sprawę, jeśli nie wyjedź do rodziców.
Powiedz o swojej sytuacji, teściów tez nie chroń przed prawdą o synu. Dlaczego masz spełniać jego wolę?
Przecież on nie myślał o Tobie, dzieciach, gdy bzykał beztrosko larwę.
Zniszczył Waszą rodzinę, przecież wiesz, że już nigdy nie będzie tak samo, nawet, jeśli on  łaskawie zechce pozostać przy rodzinie.
Nie bój się go, nie pokazuj słabości.
Nawet gdyby pełzał przed Tobą prosząc o wybaczenie, faktem jest, że zniszczył bezpowrotnie zaufanie, tyle, że on niewiele robi, wydaje mu się, że ma Cię w garści.
Może należy mu udowodnić, że nie on rozdaje karty.
Tak na prawdę, masz niewiele do stracenia. Wyprowadź się z dziećmi do rodziców i poczekaj na jego reakcję.
Wcześniej w podobnej sytuacji, twierdził, że tęskni za dziećmi, a Ty? Czy tęsknił za Tobą?
Może czas, żeby uświadomić mu, jakie są konsekwencje tego, co zrobił i być może robi nadal.
Zostaw go na te święta, nich przynajmniej w minimalnym stopniu poniesie konsekwencje.

A ja radze żebyś przestała bawić się w Rutkowskiego. Jeśli masz odczucia, ze coś jest nie tak, to na pewno tak jest. Jak to wyjaśnisz to odczucia znikną.
A wyjaśnić je możesz tylko podczas rozmów z mężem. Z czasem te wasze rozmowy i rozumienie tematu ewoluuje i sprawdzianem czy wszystko idzie w dobrym kierunku jest właśnie powrót zaufania do drugiej osoby. To będzie także sprawdzian dla niego czy będzie w stanie otworzyć się przed Tobą i wyznać Ci całą prawdę a Ty czy będziesz gotowa ją przyjąć.

Po co mieszać do tego osobę trzecią?

To sprawa już teraz między Wami a stawką jest Wasz związek.

to jest czysta patologia ;-) poważnie, nie mam siły bo czuję nawet nie jakbym rzucała grochem o scianę, a mówiła do głupka po prostu.
Zapowedziałam oczywiście, że mam dosyć, pakuję się i wyjeżdżam do rodziców właśnie ( starsze dziecko to niespełna 4 latek, nawet do przedszkol,a nie chodzi)-tak go to obeszło, że usłyszałam masę ciekawostek na swój temat, a później mąż udał się na umówione z kolegami piwo :-)
Dziś naturalnie były przeprosiny - tyle, że ja naprawdę zdaję sobie sprawę, że najlepszym wyjściem jest odejście, co nie znaczy, że gdzieś tam w środku nie ma szeptów - a może jednak? Ciężke to, bo jestem naprawdę rozdarta - z jednej strony jego kurestwo w czystej postaci, brak podjęcia jakchkolwiek kroków by skierować ten syf na lepszą drogę, a zdrugiej świadomość, że dzieci zostaną bez ojca...a ja sama ;-)
w pewien sposób jestem od niego uzależniona i jest to związek toksyczny, chyba to komplikuje sprawy - moja głupota -bo zupełnie logiczna jest  powyższa wypowiedź josz .
Ja to wszystko wiem kurde, tylko ten strach.
Myślę, że nie warto w naszej sytuacji poddawać się całkowicie, jednak nie należy jej ignorować. Rozmowy z nia nic Ci nie daja - przestań - mój wspaniałomyśny mąż sam zaproponował mi rozmowę z tą cichodajką - proszę ! Przecież on musi chcieć powedzieć wszystko, ona Ci tego nie powie i wygląda na to, że on na razie też nie :-(
Ja też podsuwałam kartki bo stwierdziłam, że tylko tak do niego dotre, chociaż w minimalnym stopniu - jasne. TYch sprzed 3 dni do tej pory nie przeczytał, bo to nic nowego na pewno ;-)Dlatego myslę, że decyzja o wyjeździe i rozstaniu jest najbardziej rozsądna w mojej sytuacji. Widząc go codzienne nie jestem w stanie racjonalnie myśleć, a to do niczego nie prowadzi.