Nie wiem, czy chce z nim zamieszkac

Zgadzam się z Cyniczną, to związek z rozsądku.
Odpuść, nie kochasz Go i to widać.
Daj sobie i Jemu szansę na zalezienie prawdziwej miłości.
Między Wami i tak nie będzie dobrze, brak uczuć i chemii.
A już broń Boże nie wprowadzaj się do Niego.

Dziekuje Wam za odpowiedzi. Znow naszly mnie watpliwosci (wlasciwie mam je caly czas) i postanowilam przejrzec to, co tutaj kiedys napisalam.

Od mojego ostatniego posta minelo prawie 5 miesiecy a ja nadal mam te same obawy. Za niedlugo znow bede musiala podjac decyzje, czy sie od niego wyprowadzic czy  u niego zostac.. ciagle o tym mysle. I przeraza mnie z jednej strony, ze nie potrafie sie cieszyc bliskoscia z nim. Mam wrazenie, ze moje uczucia do niego w sferze intymnej zupelnie wygasly, za to bardzo go kocham jako przyjaciela. Ale wiem, ze jesli sie rozstaniemy jako para, to nie bedzie tez szans na przyjazn.

Pewnie wyjde na powierzchowna osobe, ale mam dopiero 23 lata i bardzo chcialabym poczuc wielka milosc, taka, bez ktorej nie bede mogla zyc.. Jakis ogien. Ostatnio gdy wyjechalam na 2 tygodnie do rodziny, w ogole za nim nie tesknilam..

Boje sie go zostawic, bo przy nim czuje sie kochana, potrzebna.. Ale z drugiej strony.. chcialabym poczuc cos o wiele mocniejszego..

Studiuje za granica, gdy jeszcze go nie znalam bylo mi dosc ciezko, szczegolnie z jezykiem. Dzieki niemu sie w nim podszkolilam, nabralam pewnosci siebie, doznalam uczucia pewnego ustatkowania, bezpieczenstwa. Tyle mu zawdzieczam. Wiem, ze on mnie bardzo kocha, chociaz coraz czesciej sie klocimy. Jestem jego pierwsza dziewczyna i czasami zartuje, ze jak to by nie bylo gdybym zaszla w ciaze.. A mnie wlos sie jezy na sama mysl takiego powaznego zwiazku z nim..

Nie wiesz, co do niego czujesz... A kiedy się dowiesz? Nie kochasz go tak, jak on Ciebie. Albo wprowadzasz się do niego i po jakimś czasie okazuje się, że nic z tego i się rozstajecie, albo zostajesz w akademiku i tyle. Jesteś niezdecydowana, a on pozostawiony w niewiedzy. Lubisz go jak przyjaciela i szanujesz, bo wiele mu zawdzięczasz, ale jak sama piszesz, oczekujesz czegoś więcej. Jeśli wiesz, że to nie to, to powiedz to facetowi. Podejście masz dziwne. Nie oddasz pokoju, bo jak się pokłócicie, to nie będziesz miała gdzie iść.... A do tej pory jak było? Skoro wynajmowałaś komuś ten pokój, to i tak nie mogłaś tam wpadać, kiedy chciałaś. On już usiłował z Tobą szczerze o tym rozmawiać. Powiedział Ci, co czuje. To był dobry moment na rozmowę o Twoich obawach. Boisz się zostać sama więc trzymasz się go kurczowo. A może wyjdzie coś ze znajomości o luźniejszych nieco relacjach. Facet ma 27 lat, to chyba powinien zrozumieć. Jeśli nie powiesz prawdy, to siebie zamęczysz, a jego skrzywdzisz. Może potrzebujesz trochę oddechu, trochę wolności i czasu na przemyślenie wszystkiego. Dobrze się zastanów, bo możesz później żałować, gdy zauważysz, że on jednak był wyjątkowy. Kobiety najczęściej szukają silnych emocji, ale ( jak już ktoś napisał) takie związki są burzliwe i czasem nic z tego nie wychodzi.