Dziwny jest ten świat ...

Był piękny majowy dzień. Siedziałem w pracy i pomyślałem, włączę gg wybiorę jakąś osobę i napiszę coś miłego. Tak też zrobiłem, napisałem do pani A. Odpisała miło, i tak pisaliśmy kilka godzin pół żartem pół serio. Następnego dnia również, kolejnego też... Cieszyłem się gdy była i ona również. Po kilku dniach wyjaśniła, że ma rodzinę, ja odwrotnie nie miałem absolutnie nikogo. Potrzebowałem pogadać, by ktoś cieszył się jak mi się coś uda, pomógł, by po prostu był. Ona potrzebowała kogoś kto chociaż napisze miłe słowo, pocieszy czasem. Uznałem, że to przecież nic złego, tylko rozmowa. Sprawia przyjemność i nikogo nie krzywdzi. Poznawaliśmy się codziennie, jak w realnym życiu. opowiadała co u niej, jak minął dzień, co ją cieszyło, a co smuciło. Z czasem przyzwyczailiśmy się do siebie, że nie wyobrażałem sobie dnia bez jej obecności. Zawsze znajdowała czas, nawet gdy mąż tv oglądał za ścianą... Ja opowiadałem o swoich problemach, że czasem jest niewesoło, o kobietach, radziłem się jej. Po 2 miesiącach zauważyłem, że już nie chciała słuchać o innych kobietach, tylko o sobie. Gdy czasem mówiłem że jestem zajęty, pytała a kim? szczerze odpisywałem. Nie była najszczęśliwsza wtedy. Doszło do tego, że wyrzucała mi, że jest nieważna i nic nie znaczy dla mnie. Że jest nikim. Zapytałem raz, ale co z twoim mężem? Ona, że nie chce o nim pisać, bo tylko ją rani, że go nigdy nie ma i że zawsze jest sama. Nawet jak on jest. I że on nie jest taki romantyczny i spontaniczny jak ja. Zaproponowałem przyjaźń wtedy. Zgodziła się, lecz po krótkim czasie stwierdziła, że przyjaciele mogą się przytulać, całować, tańczyć... I że to normalne. Ok, pomyślałem, bo i tak jej nie widziałem na żywo. Co więc mogło się stać? nic. pisaliśmy dalej, codziennie, potem smsy, jak jakaś para. Było to potrzebne i mi i jej. Piszę wszystko w skrócie dodam. Fantastycznie się razem czuliśmy, wspólny śmiech, wspólny smutek... Po jakimś miesiącu zaczęła nalegać na spotkanie na żywo. Nie chciałem, obawiałem się że to będzie porażka, że nie będzie o czym rozmawiać. miałem dość przykre doświadczenia wcześniej. Zwlekałem tak kilka tygodni, aż powiedziała, że wiecznie czekać nie będzie. Wtedy się zdecydowałem i umówiłem się z nią. Było fantastycznie, miło, siedzieć koło niej i patrzeć w jej szczęśliwe oczy, czuć jej zapach, że jest i to obok mnie. spotkanie się udało, było romantyczne i zaskakujące. Wróciłem do domu włączyłem gg i nie mogliśmy się nacieszyć i komplementować, że tak było. Obydwojgu zaczęło zależeć na sobie. Szaleńczo, bez myśenia o konsekwencjach, o innych. spotkaliśmy się następnie kilka razy, było jak w bajce... Lecz tu stało się coś czego do dziś nie rozumiem. Z dnia na dzień ona zniknęła. Przestała pisać, nie odpowiadała na telefony, zamilkła jak kamień. To był istny szok. Nie było możliwości ją spotkać. Jak w jakimś koszmarze, jakby umarła nagle. Kompletnie zero. Cudowna kobieta, usmiechnięta, która zawsze była, zniknęła bez słowa.  Jak się mogłem czuć? Jak największy idiota na całym świecie. Jak wielkie zero. Pogrążyłem się w smutku... trwałem tak tygodniami, w jakimś zawieszeniu, nie wiedząc co się stało, dlaczego, co to ma znaczyć. Przestałem wierzyć w cokolwiek, że się uda mi jeszcze poskładać moje połamane życie, bezsensowne życie, gdzie ludzie po prostu znikają. I raz siedziałem i słuchałem smutnej muzyki. Podaję linka -     http://www.youtube.com/watch?v=EkvrTjQJJ0Y           .Gapiłem się w pusty monitor i czekałem na nią, że może się odezwie. A tu nagle, ktoś pisze - cześć, możemy porozmawiać.... odnalazłam twój numer gg, gdzieś w necie. Zrobiłem wielkie oczy, największe jakie można. I wtedy pojawiła się Ona, pani B.  Na gruzach tego co zostało ze mnie. Człowiek zniszczony i przytłoczony został poproszony o radę, dobre to było. Ja który, nie wiedziałem co się zdarzyło miałem jeszcze doradzać komuś. Byłem w koszmarnym stanie, zapłakany, zniechęcony, a tu mi ktoś pisze, że potrzebuje pomocy.... Bo nie radzi sobie z tym wszystkim.  Tak narodziła się Ona pani B.                           C.D.N