Przyjaciółka z nadwagą... Jak rozmawiać ?

Trudny temat, ale myślę, że delikatne sugestie nie koniecznie pomogą, czasem warto po prostu kimś wstrząsnąć. Ja kiedy się trochę zapuściłam, ale nadwagi nie miałam, to usłyszałam od kumpla wprost, że mam się za siebie wziąć, bo mi d... rośnie. I się wzięłam . Może twoja przyjaciółka potrzebuje, żeby ktoś jej uświadomił, że z ładną buzią i dużą nadwagą sporo traci? Ale tak prosto z mostu uświadomił?

Jesteście przyjaciółkami? Przyjaciółki nie obrażają się, gdy słyszą prawdę na swój temat. Wszystko zależy od tego, w jakiej formie powiesz jej o nadwadze; jeśli z troską, to o obrazie nie będzie mowy. A przecież nie masz zamiaru z niej kpić, jej obrażać, dokuczać?

Powiedziała o swych lękach - to dobry trop, widać, że sama myśli o pozbyciu się zbędnych kilogramów. Zastanówcie się nad tym, w jaki sposób może schudnąć (z czyjej pomocy skorzystać), by efekt jo-jo jej nie dotknął.

Świetnie Cię rozumiem bo mam ten sam problem. Koleżanka od momentu jak znalazła stałego partnera (teraz już męża) zapuściła się strasznie, nie tylko nadwaga, ale zupełny brak przywiązywania wagi do wyglądu. Nieumyte włosy, niepogolone nogi, za małe ubrania... Kiedyś filigranowa i fajna kobietka dbająca o siebie, chodząca do fryzjera, potrafiąca się pomalować, wesoła i otwarta teraz ze znaczną nadwagą, zawsze niezadowolona, bez znajomych, chęci do czegokolwiek. Fakt faktem 2,5 roku temu urodziła, ale nadwagę miała już przed ciążą, a dziecko stało się tylko jej wymówką żeby nic nie robić z tym, a mam znajome które mają dzieci w podobnym wieku i dużo bardziej o siebie dbają. Też słyszę jak jej mąż nie raz wspomina czas kiedy była szczuplejsza. Niestety moja przyjaciółka jest typem obrażalskiej i wiem, że się obrazi. Nie miałabym nic do tego gdyby nie fakt, że sama w kółko nawiązuje do tego tematu. Że nie je a i tak nie chudnie (je i to sporo za każdym razem jak się widujemy wcina pizze, ciasto itd.). Umawiamy się od jakiś dwóch lat na zajęcia fitness a ona za każdym razem znajduje wymówkę. Ja chodziłam dość często na siłownię, za każdym razem pisała czy idę jutro, pojutrze, we wtorek itd bo ona też by się wybrała. W dany dzień jak dzwoniłam żeby się umówić, o której mam po nią podjechać miała milion wymówek.Bo dziecka nie ma z kim zostawić, bo chora, bo nie ma kasy, bo ma okres (kilka razy w miesiącu) i tak w kółko. Już się wkurzyłam i stwierdziłam, że to nie moja sprawa. Jak jej tak dobrze to niech w tym tkwi. Już nie podejmuję tematu, nie zagaduję i nie proponuję wspólnych ćwiczeń. Mam tylko nadzieję, że nie obudzi się za parę lat z płaczem bo mąż zdradził, bo choruje, bo została sama (niestety jej otyłość wycofała ją i zamknęła na innych, storni od ludzi, od wyjść od wszystkiego). Próbowałam jej pomóc delikatnymi sugestiami, nie raz przychodziłam do niej żeby ją pomalować czy dobrać jakiś fajny ciuch, wyciągałam do ludzi niestety to wszystko na nic jak sama nie będzie chciała nic z tym zrobić to Ty tego nie zmienisz...

Sporo mówienia o tym, bo może tego ma trochę dość, motywacja jak ma mieć, to sama znajdzie, to może po prostu spędź z nią czas? W końcu jesteście koleżankami, zaproponuj wyjście gdzieś, jeśli znajdzie czas. Skoro ma zły nastrój, to jednak najpierw nad tym warto popracować, a nie od razu, że trening. To jest jej indywidualna sprawa, a lepiej po prostu teraz zamiast na siłę kombinować, to lepiej po prostu spróbować polepszyć jej humor, myślę, że teraz to by było ważne.

Anet_ Być może masz rację, że moim problemem jest stosunek do jej nadwagi. Szczerze ? Nigdy się nad tym nie zastanawiałam... Ona zauważa, że jest jej więcej i ciągle nad tym ubolewa ale nic z tym nie robi. Ciągle narzeka, że coś ją boli itd.

moim zdaniem jeśli wasze relacje sa bardzo zazyłe to możesz jej o ym powiedzieć wprost, ale wiadomo, ze delikatnie. Po prostu wspomnij ze martwisz się o jej zdrowie.  Możecie razem spędzać aktywnie czaas, np. wiosną jeździć na wycieczki rowerowe