Witajcie,
jestem nowa na forum. Postanowiłam napisać ponieważ sama nie potrafię rozwiązać swoich problemów. Jesteśmy z mężem po ślubie ponad 5 lat. Od samego początku były problemy. Zaraz po ślubie wprowadziłam się do mieszkania jego matki. Niestety równie szybko się z niego wyprowadziłam. Pewnie to głupie ale problemem było dla mnie to, że u nich się raczej nie sprząta, remontu nie robi i ogólnie jest brudno. A ja alergiczka, moja mama potworna pedantka. W każdym razie byłam już w ciąży. Kończyłam studia i zrezygnowałam z pracy na czarno. Mąż miał etat.
Wróciłam do rodziców i poszłam na staż. Utrzymywałam się sama. Po urodzeniu dzieci jakoś dogadaliśmy się (miał wyremontować pokój u matki), i wprowadziłam się z powrotem do niego. W dniu powrotu ze szpitala się zaczęło pokój może był wymaziany farbą ale meble stały na środku, wszystko sprzątałam (po cesarce!) sama. Jakoś dałam radę ale powstał nowy problem, nie za bardzo chciał się zajmować dziećmi. A ja miałam magisterkę na głowie, jego nie było wiecznie w domu. Znowu wylądowałam u rodziców. Jakoś po roku znalazłam pracę i wkrótce z pomocą rodziców wynajęłam mieszkanie. Jak głupia znowu dałam się przekonać i pozwoliłam mu się wprowadzić. I ponownie chwilowo miło a później to samo. Kłótnie o wszystko. Zwłaszcza o kasę
Teraz on od ponad pół roku nie ma pracy. A w międzyczasie dostałam wypowiedzenie najmu mieszkania. I tak jak szukał pracy tak i szukał mieszkania (oczekiwania – 2 pokoje i blisko matki, bo on musi jej pomagać bo starsza i chora).
Musieliśmy wrócić do jego matki bo ja nie jestem w stanie utrzymać 4 osób z mojej pensji. Od razu dowiedziałam się, że mam jej płacić 700 zł i to z góry! I to powiedział nie kto inny tylko mój mąż i to przy teściowej (chciał mi zrobić na złość bo jak mieliśmy mieszkać u moich to chcieli 500zł).
Teraz ja płace teściowej, opłacam przedszkole, tel i internet, robie zakupy. I jak dureń zostałam bez kasy na 2 tyg przed wypłatą. A i tak stwierdził, że ja żadnych zakupów nie robię tylko jego matka. On mi już kasy nie daje. Bo jak sobie coś dorobi to wydaje według własnego uznania.
Ponadto on prócz gotowania, nie wykonuje żadnych obowiązków domowych, nie pierze (i może dobrze), nie sprząta, nie chodzi z dziećmi na spacery, nie czyta im, nie bawi się z nimi- chyba że z synem gra na internecie. Także ja staram się dzieciom poświęcać cały mój czas po pracy. Chyba, że złapię jakąś dodatkową robotę.
Jest co raz gorzej, nie rozmawiamy ze sobą, omijamy się szerokim łukiem, traktujemy jak zło konieczne, i co gorsza nie szanujemy. Najmniejsza rzecz jest powodem do kłótni.
Ostatnio powiedział, że nie mam prawa w ten właśnie sposób rozkładać dziecku łóżka bo on sobie nie życzy i mam z nim takie rzeczy konsultować. I na koniec zawsze dowiaduję się, że jestem głupią babą i turbodebilem.
I chyba właśnie jestem.
Podobne tematy
2 2015-10-28 14:02:24 Ostatnio edytowany przez lifrinat (2015-10-28 14:03:41)
Tak mi przykro. Widać, że mąż nie odciął pępowiny i nie postawił Cię jako żony na pierwszym miejscu. To zawsze będzie rodziło konflikt i to bardzo poważny. Po drugie, rozumiem, że nie macie podobnego podejścia do czystości/porządku. Inaczej zostaliście wychowani. Twój mąż niestety nie jest samodzielny, dlatego też nie potrafi się zaopiekować rodziną, domem, z pracą różnie to bywa, wziąć odpowiedzialność za was. Wszystko jest na Twoich barkach. Widać, że jesteś obrotną, ambitną dziewczyną. Czy Ty go kochasz jeszcze? Widzisz szanse na poprawę ze strony męża? Co musiało by się Twoim zdaniem zmienić, abyś przestała mieć wobec niego tyle żalu?
. I na koniec zawsze dowiaduję się, że jestem głupią babą i turbodebilem.
I chyba właśnie jestem.
Nie obraź się, ale chyba jesteś... napisz, że ten twój ślubny jest demonem seksu i dla tych kilku chwil warto męczyć się przez resztę życia, albo cokolwiek, jakikolwiek powód dla którego z nim jeszcze jesteś (... i tylko nie pisz, że dla dobra dzieci, bo one najbardziej odczuwają toksyczną atmosferę).
Na Twoim miejscu wyprowadziłabym się od niego. Nie skreślałabym całkowicie małżeństwa, ale postawiłabym go pod ścianą.
Życie z facetem dla którego mamusia jest całym życiem tak właściwie nie ma przyszłości. Masz możliwość wyprowadzenia się do rodziców ? Albo wynajęcia mieszkania ? Może rodzice w jakiś sposób by ci pomogli. Gdybyś się od niego wyprowadziła i zażądała alimentów przestraszyłby się. Po jakimś czasie może by się otrząsnął i zrozumiał kilka spraw. Wyprowadź się, jeżeli powie, że nie będzie płacił alimentów w grę wejdzie komornik.
Już za nic nie zgadzaj się na powrót do domu jego mamy, bo to tylko będzie pogarszało wasze relacje. Powiedz mu, że czas dorosnąć i zacząć żyć na własną rękę.
Niestety, pewnie macie rację, nie odciął pępowiny. Chociaż cały czas oskarżał mnie, że to ja jedynaczka, wiecznie biegam do mamusi. A już od bardzo dawna tak nie jest.
Nie mogę wyprowadzić się do rodziców.
Zbieram kasę na kaucję i wynajmę sobie mieszkanie to na pewno.
Zastanawiam się jeszcze nad terapią dla siebie i małżeńską.
Tylko jakoś mnie to wszystko tak przytłoczyło. Bo już mieszkałam sama i byłam w miarę niezależna, i teraz znowu. Czuję się jakbym cofała się w rozwoju.
Poza tym cały czas myślę nad tym czy to też nie moja wina. Bo ja również nie mam łatwego charakteru. Mąż oczywiście podkreśla, że mam francowaty despotyczny charakter mojej mamusi.
Do tego jestem potwornie rozchwiana emocjonalnie, nie potrafię podjąć żadnej decyzji.
Co do seksu to niestety również jest powodem do kłótni, bo ja straciłam ochotę.
A najgłupsze jest to, że porozmawiać normalnie potrafimy tylko po piwie.
Coraz częściej czuje do niego jedynie żal i złość. I nawet jak zdarza mu się być miłym to ja już nie potrafię.
Poza tym cały czas myślę nad tym czy to też nie moja wina. Bo ja również nie mam łatwego charakteru. Mąż oczywiście podkreśla, że mam francowaty despotyczny charakter mojej mamusi.
Do tego jestem potwornie rozchwiana emocjonalnie, nie potrafię podjąć żadnej decyzji.
A co ty takiego robisz, że jesteś despotyczna? Bo wymagasz? Wymagasz jakiejś samodzielności, suwerenności małżeńskiej? Albo, żeby własny mąż pomógł ci przy dzieciach, zrobił coś w domu? Naiwna jeszcze jesteś i brakuje Ci dystansu, aby zobaczyć, że Twój mąż to zwykły dzieciak.
A to, że jesteś rozchwiana emocjonalnie - jeśli taki jest mąż, kobieta zawsze taka przy nim będzie. Mąż powinien w jakiś sposób uspokajać emocjonalną z gruntu rzeczy kobietę. Jeśli ty masz tyle na głowie + maminsynka, który nie potrafi zadbać o swoją rodzinę, to się sobie nie dziw.
Moje pytanie jest też takie: jak było przed ślubem, jak długo byliście razem, ile macie lat i dlaczego za niego wyszłaś?
- blimka
- Woman In Red
- Nieaktywny
Bardzo mi przykro, że przechodzisz przez to wszystko. Kochasz swojego męża? Dlaczego z nim jesteś?
Znalismy sie przed slubem rok. Ja bylam bardzo zakochana, on wygladalo,ze tez. Jestesmy tuz po 30tce. Chyba ciagle cos do niego czuje. Ale awantury, brak rozmow, jakiejs glebszej wiezi to mnie wykancza psychicznie. Z drugiej strony miekne jak przychodze z pracy i mam podany obiad. To jest mile. Chyba faktycznie powiewa tu naiwnoscia z mojej strony.
Ty się nie zastanawiaj, tylko zacznij załatwiać rozwód.
Jakly nie ma co przesadzać z rozwodem, na to jest jeszcze za wcześnie. Jestem za tym, żeby Katka próbowała jednak uratować swoje małżeństwo, tym bardziej, że jak sama pisze kocha męża.
Dobrze byłoby jednak gdyby nim potrząsnęła, żeby się obudził i zobaczył gdzie stoi. Rok to za krótko, żeby wychodzić za siebie, tym bardziej jeżeli wcześniej się ze sobą nie mieszkało.
Tak na prawdę żyjąc z drugą osobą pod jednym dachem widzimy jaka ona jest na co dzień i wtedy trzeźwo możemy ocenić czy z taką osobą moglibyśmy żyć.
Każdy z nas jednak popełnia błędy, które w jakiś sposób trzeba naprawić, a nie od nich uciekać. Dlatego też Katka musisz być twarda i próbować uratować to małżeństwo, jeżeli oczywiście widzisz w tym sens. Musisz porozmawiać ze swoim mężem powiedzieć co cię boli i czego oczekujesz, a jeżeli wiesz, że zakończy się to kłótnią napisz mu wszystkie swoje żale na kartce papieru.
Wyprowadzka od niego z pewnością ci pomoże, odpoczniesz i będziesz miała trochę spokoju. Nie dawaj mu się namówić od razu na wspólne mieszkanie, powinniście sobie od siebie odpocząć przynajmniej miesiąc czasu, aż ty ustabilizujesz swoją sytuację i swoje życie. Jeżeli będzie się chciał do ciebie wprowadzić postaw mu warunek - musisz znaleźć pracę. Jako dowód niech przyniesie ci umowę o pracę. Nie wierz mu na pewno na słowo. Powiedz mu, że jeżeli będzie nierobem to go zostawisz i każesz mu się wyprowadzić. Oboje jesteście dorośli, musicie zarabiać na siebie i dzieci i powinien to zrozumieć.
hm dwoje dzieciaków wzięło ślub.. Przykro mi Katka że jesteś w takiej sytuacji.. z mojej perspektywy widzę to tak, że owszem Ty jedyna podejmujesz próbę bycia niezależną, starasz się jakoś to posklejać i być tą dorosłą odpowiedzialną osobą, ale ciągle się cofacie, uciekacie do rodziców jak nie jednych to drugich. Po co..? Twój mąż nie ma żadnych obowiązków, Ty wzięłaś na siebie wszystko. Dlaczego kochana? Wynajęcie mieszkania i pójście RAZEM to jedyne wyjście, bo wtedy trzeba opłacić czynsz i na niego zarobić. Nie ma opcji "może mama zapłaci" tylko samemu trzeba zapewnić byt swoim dzieciom. Może to skłoni Twojego męża do wzięcia się do roboty. Niech sprząta, pierze, gotuje. Wiem - zrobi to nie tak jak Ty byś dobrze to zrobiła, ale to nieważne. Niech zrobi tak jak umie 
Jeśli to nie pomoże - to przykro mi ale masz męża egoistycznego nieroba.. Terapia jak najbardziej dobry pomysł. Ja też jestem zdania , że rozwód w każdej chwili można wziąć, więc walczcie jeszcze o Was póki są resztki tej miłości. Ale musicie obydwoje poukładać to co jest między Wami, nauczyć się komunikować, okazywać emocje w konstruktywny sposób, a nie uciekać do rodziców! na to patrzą Wasze dzieci i uczą się jak rozwiązywać konflikty czy jak rozmawiać. Tego Wy jako para nie potraficie Autorko.. a jak popracujecie nad tym, nad podziałem obowiązków i weźmiecie odpowiedzialność za Was i dzieci - czyli będziecie zachowywać się jak dorośli dojrzali ludzie to wtedy uda Wam się. Tylko to wymaga sporo pracy i pomocy terapeuty. Ale jestem przekonana ,że warto zrobić to dla siebie samej i dzieci.
- Lexpar
- Net-Facet
- Nieaktywny
Katka w pierwszej chwili miałem się tutaj nie wypowiadać.
Tylko niestety szlag mnie trafia, że są takie dupki.
Dlatego ja powiem Ci co bym zrobił będąc na Twoim miejscu.
1- wyprowadził się do rodziców i płaciłbym im 500 zł a nie 700.
Rodzice na bank pomogli by Tobie z dziećmi.
Małżonek niech utrzymuje swoją mamusie.
2- wystąpił natychmiast do sądu o zabezpieczenie alimentacyjne ( jest taka instytucja)
do czasu złożenia pozwu rozwodowego.
3- wbiła sobie do głowy, że on nigdy się nie zmieni. Z domu wyniósł takie wartości jakie prezentuje,
czyli bród, smród i ubustwo.
4- powiedzałbym Twojemu panu, że " turbo " się Tobie włączyło 
i wyleciałaś z jego życia.
5- zacząłbym siebie szanować, mieć swoją godność i nie pozwolić się sobą pomiatać.
Jaki efekt tego?
Ano taki, że zaczniesz żyć dla siebie i swoich dzieci a darmozjad będzie płacił Tobie alimenty.
Chcesz dzieciom coś takiego sprezentować, jak wieczne kłótnie i awantury.
Ty zmęczona a pan i władca z mamusią?
Przemyśl to.
Ja wiem, że trudno jest podjąć taką decyzję i dlatego piszę co ja bym zrobił.
To jest Twoje życie i to będzie Twoja decyzja.
To Ty zadecydujesz czy chcesz być popychadłem czy wartościową matką i kobietą.
Życzę powodzenia.
Babo droga...
Nogi za pas... nic sie juz nie zmieni, chociaz jeszcze wierzusz ze mooooze sie Mezulek zmieni.
Otoz... nie zmieni sie... wiem z autopsji. A dobrze wiesz ze masz grono ludzi na okolo ktorzy Ci pomoga.
Bardzo Wam dziękuję za odpowiedzi. Jeśli chodzi o mieszkanie to cały czas szukam. Niestety mam mocno ograniczony budżet, a teraz znaleźć niedrogie lokum to dość trudna sprawa.
Ja naprawdę nie chcę mieszkać u moich rodziców czy u teściowej. Tak jak wspomniałam musiałam się do niej przenieść, bo nie zdążyłam znaleźć mieszkania na moją kieszeń.
Ja już od dawna nie mam pomocy finansowej od rodziców i tak naprawdę od początku starałam się być niezależna.
Żal mi jednak tego małżeństwa. Szukam terapii. Jak to nie pomoże to złożę pozew.
A jak mieszkaliśmy sami to nie mogę powiedzieć, bo nauczył się sprzątać, prasować. On gotował i robi to nadal.
Jak pracował to dawał mi zawsze kasę na dom. Zresztą wcześniej nawet pracował na etat i jeszcze dodatkowo.
Tylko nigdy nie nauczyliśmy się ze sobą rozmawiać i rozwiązywać problemów.
Wiem, że wina nigdy nie leży po jednej stronie. Dlatego jestem tak rozdarta.
malzenstwo nie powinno mieszkac z rodzicami, nigdy, przenigdy, nawet gdy zdarzaja sie tacy co do rany przyloz, a zdarzaja sie. Mieszkanie razem, czesto rodzi konflikty. Mieszkacie u Twoich rodzicow - przechlapane ma maz, mieszkacie u jego - Ty nie czujesz sie dobrze, bo nie jestes u siebie. Kazda matka bedzie wspierac wlasne dziecko a ono bedzie wykorzystywac te sytuacje w konflikcie ze wspolmazonkiem, bo jest u siebie i czuje pewny grunt pod nogami, wiec mowiac krotko i zwiezle - fika .. Jestem pewna, ze gdybyscie mieszkali u Twoich rodziciw, to nie uslyszalabys od niego tekstu, ze masz z nim konsultowac sposob rozkladania lozka :-) Wkrotce mozesz uslyszec, gdy bedziesz protestowac, ze nie zyczy sobie tego i tamtego, to jego lozko, jego pokoj i jego dom :-) Gdybyscie mieszkali sami to nawet pomimo konfliktow, mielibyscie szanse sie dotrzec, dojsc do ladu. Mieszkajac z rodzicami, nie macie tej szansy. Wy nawet tak porzadnie to sie poklocic nie mozecie :-) A nawet gdy sie poklocicie i nie rozmawiacie ze soba, to jestes w gorszej sytuacji, bo on moze sobie z mamusia pogadac i ponarzekac na Ciebie. Ty jestes pozostawiona sama sobie w obcym domu. To jest bardzo niekomfortowa sytuacja dla Ciebie. Nawet gdy tesciowa nie wtraca sie i nie okazuje Ci jawnie niecheci to wiadomo, ze nie mozesz na nia liczyc, bo trzyma strone syna.
Dlatego poki nie usamodzielnicie sie nie widze nadziei na poprawe.
Z rozwodem nie spiesz sie, Latwo jest innym dawac tego typu rady, bo to najprostsze rozwiazanie. A wy jestescie rodzina i macie dzieci. Zawsze najpierw trzeba probowac naprawiac i ratowac rodzine. Rozwalic wszystko jest najlatwiej a nie na tym polega zycie. Dzisiaj takie czasy, ze ludzie sa leniwi i nie chce im sie wkladac wysilku w naprawianie malzenstwa, wola zaczynac wszystko od nowa. I niektorym tak mija zycie a na starosc zostaja sami. Rozstanie powinno byc ostatecznoscia, kiedy nie widzisz juz nadziei na zmiane i czujesz, ze czlowiek, z ktorym dzielisz zycie, jest Ci zupelnie obcy.
Witajcie,
jestem nowa na forum. Postanowiłam napisać ponieważ sama nie potrafię rozwiązać swoich problemów. Jesteśmy z mężem po ślubie ponad 5 lat. Od samego początku były problemy. Zaraz po ślubie wprowadziłam się do mieszkania jego matki. Niestety równie szybko się z niego wyprowadziłam. Pewnie to głupie ale problemem było dla mnie to, że u nich się raczej nie sprząta, remontu nie robi i ogólnie jest brudno. A ja alergiczka, moja mama potworna pedantka. W każdym razie byłam już w ciąży. Kończyłam studia i zrezygnowałam z pracy na czarno. Mąż miał etat.
Wróciłam do rodziców i poszłam na staż. Utrzymywałam się sama. Po urodzeniu dzieci jakoś dogadaliśmy się (miał wyremontować pokój u matki), i wprowadziłam się z powrotem do niego. W dniu powrotu ze szpitala się zaczęło pokój może był wymaziany farbą ale meble stały na środku, wszystko sprzątałam (po cesarce!) sama. Jakoś dałam radę ale powstał nowy problem, nie za bardzo chciał się zajmować dziećmi. A ja miałam magisterkę na głowie, jego nie było wiecznie w domu. Znowu wylądowałam u rodziców. Jakoś po roku znalazłam pracę i wkrótce z pomocą rodziców wynajęłam mieszkanie. Jak głupia znowu dałam się przekonać i pozwoliłam mu się wprowadzić. I ponownie chwilowo miło a później to samo. Kłótnie o wszystko. Zwłaszcza o kasę
Teraz on od ponad pół roku nie ma pracy. A w międzyczasie dostałam wypowiedzenie najmu mieszkania. I tak jak szukał pracy tak i szukał mieszkania (oczekiwania – 2 pokoje i blisko matki, bo on musi jej pomagać bo starsza i chora).
Musieliśmy wrócić do jego matki bo ja nie jestem w stanie utrzymać 4 osób z mojej pensji. Od razu dowiedziałam się, że mam jej płacić 700 zł i to z góry! I to powiedział nie kto inny tylko mój mąż i to przy teściowej (chciał mi zrobić na złość bo jak mieliśmy mieszkać u moich to chcieli 500zł).
Teraz ja płace teściowej, opłacam przedszkole, tel i internet, robie zakupy. I jak dureń zostałam bez kasy na 2 tyg przed wypłatą. A i tak stwierdził, że ja żadnych zakupów nie robię tylko jego matka. On mi już kasy nie daje. Bo jak sobie coś dorobi to wydaje według własnego uznania.
Ponadto on prócz gotowania, nie wykonuje żadnych obowiązków domowych, nie pierze (i może dobrze), nie sprząta, nie chodzi z dziećmi na spacery, nie czyta im, nie bawi się z nimi- chyba że z synem gra na internecie. Także ja staram się dzieciom poświęcać cały mój czas po pracy. Chyba, że złapię jakąś dodatkową robotę.
Jest co raz gorzej, nie rozmawiamy ze sobą, omijamy się szerokim łukiem, traktujemy jak zło konieczne, i co gorsza nie szanujemy. Najmniejsza rzecz jest powodem do kłótni.
Ostatnio powiedział, że nie mam prawa w ten właśnie sposób rozkładać dziecku łóżka bo on sobie nie życzy i mam z nim takie rzeczy konsultować. I na koniec zawsze dowiaduję się, że jestem głupią babą i turbodebilem.
I chyba właśnie jestem.
no wiesz ze 3 razy wprowadzałas sie juz do jego matki ,nie jestes konsekwentna,dajesz sobą pomiatać,te 7 stówek to za czynsz?dopoki będziesz tam mieszkac ,utrzymywać jego i ten kołchoz szacunku nie będzie,on sobie robi co chce,bo wie ze i tak będzie miał koryto i ty opłacisz ,,stancje,,u mamci no to po co sie ma starac
Długo tu nie zaglądałam, i dzisiaj postanowiłam napisać.
Stało się, załatwiłam mieszkanie, mieszkanie do kapitalnego remontu. Dostałam ogromne wsparcie od mojej rodziny i niedługo będę mogła się wprowadzić.
Niestety w międzyczasie doszło do tragicznej w skutkach awantury i zostałam wyrzucona z domu męża. Przyjęli mnie rodzice.
Mąż nie chciał mi oddać dzieci i kazał się wynosić. Powiedział, że tylko, gdy policja przyjedzie to dzieci wyda. Po jego stronie oczywiście stanęła jego matka.
Dopiero po interwencji moich rodziców dzieci wróciły do mnie.
Porobiło się strasznie.
Postanowiłam wnieść o separację. Boję się, że przy rozwodzie będzie mi robił ogromne problemy.
Cieszę się, że mogę tu się wywnętrzyć, bo czuję się z tym wszystkim okropnie.
- jaMajkaa
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Katka...witaj...
Czasem coś musi się skończyć, żeby coś mogło się zacząć
Potraktuj to jak nowy, lepszy start.
Miej czyste sumienie. Robiłaś wszystko by rodzina była w komplecie. Niestety, ale czasem podany obiad to za mało. ...
Czy zrobilas zabezpieczenie alimentacyjne?
Czy Twoj (jeszcze) mąż pracuje?
Witaj! Staram się patrzeć jak najbardziej pozytywnie. Moja mama znalazła mu pracę. Niestety on się nie poczuwa do lozenia na dzieci. Jestem umowiona z prawnikiem bo chciałabym sprawę załatwić jak najszybciej i najmadrzej. Oczywiście polubownie.