Powrót do byłej?

Na samym początku powiedziała, że jestem jej pierwszym facetem i musi się nauczyć jakby i żeby trochę zwolnić (trochę rzadziej się spotykać, żeby nie w każdym możliwym okienku i kwestia wspólnej wycieczki jednodniowej), później była fajnie i później ta sprawa z wyjazdem. Jak mi wszystko wytłumaczyła wiedziałem, że było to głupie z mojej strony, ale wtedy przeraziła mnie taka wizja że jak będziemy dłużej będzie chciała wyjechać na stałe jak jej część rodziny. Ona tłumaczyła, że nie potrafi się zaangażować, że może mi tylko zaoferować przyjaźń a np. później spróbować (przez ten czas być przyjaciółmi) ale myślę, że gdybym robił to tak jak z tą ostatnią wspomnianą był bardziej zabawny itp. było by inaczej. Rozmawiałem kiedyś z mamą i właśnie mi uświadomiła, że po prostu ją mogłem wystraszyć tempem i jej rodzina mogła jej powiedzieć: "patrz nauki". Propozycja wspólnych wakacji też była zbyt szybko i mogła ją wystraszyć, chociaż myślę, że bardziej chodziło o kwestię finansową itp.
Co do sensu bycia razem to ogólnie 3 miesiące rozłąki kiedy znamy się 2 miesiące + to że daleko mieszkamy (dla mnie to nie problem, bo mnie stać na paliwo).

Piękny cytat - nie wiem czy gonie użyję. Od tego czasu się zmieniłem spotykałem się z taką dziewczyną mniej skromną itp. i dałem radę ją sobą zainteresować. Może po prostu starać się spotykać na gruncie przyjaciół i pokazać że się zmieniło.

Byliśmy razem już po tygodniu czy dwóch i to ona jakby powiedziała. A łącznie byliśmy razem dwa miesiące. Mieliśmy się nie widzieć przez całe wakacje akademickie lub kilka razy. Ona w ogóle strasznie się przejmowała sesją i może dlatego akurat wtedy.

Skończyliśmy w sesji letniej (czerwiec) i bałem się, że wszytko zawalę, ale później okazało się że to była moja najbardziej udana sesja, ale po niej kiedy zacząłem siedzieć w domu i nie spotykać się ze znajomymi bardzo zaczął mi doskwierać jej brak - nawet były to chyba najgorsze wakacje. Próbowałem desperacko szukać pierwsze, ale tą o której mówię poznałem dopiero pod koniec września i nic nie chciałem udowodnić tylko żyć dalej i szukać innej kobiety. Teraz po niemiłych doświadczeniach, wiem, że była bardzo wartościową kobietą i tak na prawdę nie znam wiele takich.

To była tak, że po tym tygodniu czy dwóch od pierwszego oficjalnego spotkania chciałem się zapytać jak z nami jest a ona powiedziała pierwsza że musi mi coś powiedzieć - żebyśmy trochę przyhamowali - ja chyba tak nie zrobiłem, wtedy nie wiedziałem, że co trwałe musi wolno rosnąć, na moje pytanie odpowiedziała że jesteśmy, ale potrzebuje trochę czasu. Później za kilka dni mieliśmy pierwszą większą wycieczkę i spędziliśmy kilka godzin razem i bardzo się jej podobało, by wybrałem miejsce związane z jej hobby, mamy z tego dnia zdjęcia itp. Później była jeszcze jedna taka wycieczka, ale to wszystko na terenie tego miasta gdzie się uczymy. Odprowadzałem ją na autobus, dwa razy przyszedłem z różą. Myślę, że też zbyt szybko starałem się z nią całować itp (a to akurat z powodu wcześniejszej sprawy gdzie byłem zbyt pasywny).

Kontakt z nią mam: tydzień po tym jak się rozstaliśmy spotkałem się z nią na godzinę przed jej egzaminem, później przez wakacje smsowaliśmy i po wakacjach znowu się odezwałem, na dniach ją spotkałem na uczelni, ale nie chciałem jej przeszkadzać, bo musiała załatwić jedną sprawę już wcześniej umówiliśmy się - zaprosiłem do knajpy gdzie pierwszy raz się spotkaliśmy - ona sama wyznaczyła termin, więc bez problemu chciała się spotkać.