odnoszenie się facetów do Swoich matek,a później do Swoich żon

Dystans to co innego niż brak kultury, brak szacunku .
Pojęcie krzywdy też jest względne. Dla jednego krzywdą jest nie dbanie o dziecko, ograniczenie jedzenia, dla innego - nałożenie kary za niewłaściwe zachowanie lub palenie papierosów albo trawy.
W jednej sprawie przyznaję Ci rację: niektórzy rodzice rzeczywiście zasługują na " wykopanie" z życia dzieci. Ale problem polega na tym, że kulturalne dziecko, które ma serce nie będzie niekulturalnie warczeć na rodzica i okazywać braku szacunku. Najwyżej zerwie wszelkie kontakty. Choć przyznaję, że są osoby, które nie rozumieją kulturalnej mowy . Ale w wypowiedzi nic o tym nie napisano, że kobieta jest debilna albo menelka i nie pojmuje kulturalnej mowy.

H_M_T_R napisał/a:

Dystans to co innego niż brak kultury, brak szacunku .
Pojęcie krzywdy też jest względne. Dla jednego krzywdą jest nie dbanie o dziecko, ograniczenie jedzenia, dla innego - nałożenie kary za niewłaściwe zachowanie lub palenie papierosów albo trawy.
W jednej sprawie przyznaję Ci rację: niektórzy rodzice rzeczywiście zasługują na " wykopanie" z życia dzieci. Ale problem polega na tym, że kulturalne dziecko, które ma serce nie będzie niekulturalnie warczeć na rodzica i okazywać braku szacunku. Najwyżej zerwie wszelkie kontakty. Choć przyznaję, że są osoby, które nie rozumieją kulturalnej mowy . Ale w wypowiedzi nic o tym nie napisano, że kobieta jest debilna albo menelka i nie pojmuje kulturalnej mowy.

Nie zgodzę się z tobą. Moje zachowanie wobec ludzi uważam za normalne. Nawet wobec tych którzy wobec mnie są nie fair.
I dlatego wielu z Was pewnie to samo by powiedziało o mnie to samo co partnerze autorki. Bo jestem zwyczajnie obcy, surowy i bardzo stanowczy wobec swoich rodziców, i wszelkie formy kontaktu są postawione na ostrzu noża bez żadnej ulgi. Zdarzyło się że zwyczajnie wystawiłem ich za drzwi wieczorem, pomimo tego że nie mieszkają w tym samym mieście. Dlaczego? Bo tak, i nie dbam o to co w tym momencie myślą sobie wszyscy dookoła.
Na całe szczęście nasze spotkania są nie częstsze niż obowiązkowe spotkania przy okazji imprez rodzinnych.
Nie ma czegoś takiego jak zachowanie szacunku bo to jest matka czy ojciec czy ktokolwiek inny. Tego także uczę swoje dzieci. Szanuj ludzi, którzy są ludzcy a nie dlatego że są starsi, wyżej postawieni. Oczywiście że nie muszą pluć na innych, ale nie uznaję szacunku z przydziału.

facetJAKwielu napisał/a:

H_M_T_R napisał/a:

Dystans to co innego niż brak kultury, brak szacunku .
Pojęcie krzywdy też jest względne. Dla jednego krzywdą jest nie dbanie o dziecko, ograniczenie jedzenia, dla innego - nałożenie kary za niewłaściwe zachowanie lub palenie papierosów albo trawy.
W jednej sprawie przyznaję Ci rację: niektórzy rodzice rzeczywiście zasługują na " wykopanie" z życia dzieci. Ale problem polega na tym, że kulturalne dziecko, które ma serce nie będzie niekulturalnie warczeć na rodzica i okazywać braku szacunku. Najwyżej zerwie wszelkie kontakty. Choć przyznaję, że są osoby, które nie rozumieją kulturalnej mowy . Ale w wypowiedzi nic o tym nie napisano, że kobieta jest debilna albo menelka i nie pojmuje kulturalnej mowy.

Nie zgodzę się z tobą. Moje zachowanie wobec ludzi uważam za normalne. Nawet wobec tych którzy wobec mnie są nie fair.
I dlatego wielu z Was pewnie to samo by powiedziało o mnie to samo co partnerze autorki. Bo jestem zwyczajnie obcy, surowy i bardzo stanowczy wobec swoich rodziców, i wszelkie formy kontaktu są postawione na ostrzu noża bez żadnej ulgi. Zdarzyło się że zwyczajnie wystawiłem ich za drzwi wieczorem, pomimo tego że nie mieszkają w tym samym mieście. Dlaczego? Bo tak, i nie dbam o to co w tym momencie myślą sobie wszyscy dookoła.
Na całe szczęście nasze spotkania są nie częstsze niż obowiązkowe spotkania przy okazji imprez rodzinnych.
Nie ma czegoś takiego jak zachowanie szacunku bo to jest matka czy ojciec czy ktokolwiek inny. Tego także uczę swoje dzieci. Szanuj ludzi, którzy są ludzcy a nie dlatego że są starsi, wyżej postawieni. Oczywiście że nie muszą pluć na innych, ale nie uznaję szacunku z przydziału.

Ja nie napisałam, że szacunek jest przynależny z przydziału. Napisałam, że trzeba odróżnić brak kultury od chamstwa. Odizolowanie się od kogoś, kto skrzywdził i jest toksyczny od pastwienia się nad nim.
Wiesz, ja też nie miałam rodziców, którym mogłam okazać miłość i szacunek. Trzymałam ich na dystans, bo musiałam. Bo gdy byłam miła, chcieli rządzić mną i moim życiem choć już nie byłam od nich zależna finansowo. Mówili znajomym , że mi pomagają, a tak naprawdę, całe życie rzucali mi kłody pod nogi i nie akceptowali moich wyborów. Zabraniali mi się kształcić i tak naprawdę od 16-tego roku życia finansowo liczyłam tylko na siebie.Krytykowali moje koleżanki, kolegów. Narzucali mi swoich"kawalerów". Doznałam wielkiej krzywdy od ich 2 kandydatów, o czym tu nie będę pisać. Zdarzyło się, że wyprosiłam ich z własnego mieszkania, choć nie mieszkali w tej samej miejscowości, w której ja mieszkałam, aczkolwiek zamówiłam im taksówkę i zapłaciłam za nią. Nie rozmawialiśmy potem 3 lata z wyjątkiem telefonicznych życzeń na święta.Ojciec już nie żyje. Mama jeszcze żyje. I cóż mogę powiedzieć- nie chwalę, się tym, że kontakt z nią nie sprawia mi przyjemności. Ale nie warczę, nie pomiatam, poświeciłam im 12 lat swojego życia, bo oczywiście na stare lata nie ci dobrzy ich znajomi się nimi zajęli, tylko obowiązek spadł na mnie, bo brat od dawna nie żyje.
Jakie podsumowanie? Każdy człowiek sposobem odnoszenia do innych mówi otoczeniu kim jest. Jeśli nie umie być kulturalny wobec kogoś , kto go skrzywdził, prawdopodobnie będzie taki także wobec kogoś innego, gdy już nie będzie czuł skrepowania albo pojawią się jakieś problemy do rozwiązania.

Moze tez byc tak ze to jak sie ktos odnosi do kogos innego to jest to obraz takiej relacji juz zakorzenionej w czasie, do ktorej obie strony sa przyzwyczajone. Wtedy im to pasuje ale Tobie pasowac nie musi. Ogolnie wszystko wiec bedzie zalezec od tego jak Ty na to bedziesz patrzec i ew. odbierac podobne odzywki w stosunku do siebie. Masz tez prawo wymagac takiego poziomu kultury jaki Tobie odpowiada, zwlaszcza przy Tobie ale zeby wychowac faceta trzeba zawsze, niezaleznie od okolicznosci i obecnosci reagowac. Jesli jednak ktos mowi, ze "mam dziwną opinie w pracy i poza pracą" to oznacza to jakis brak szacunku do drugiej osoby bo to nie jest argument, raczej powinien swojej dziewczyny bronic. Mniemam ze ta dziwnosc to jak piszesz manipulacja w celu zaakcpetowania jego zachowania. Mysle ze oboje musicie sie dotrzec, dojrzec i dorosnac zwlaszcza iz problemy leza po obu stronach bo jesli jestescie w jakims zwiazku to dlaczego tylko Ty decydujesz o wszystkim albo wymagasz np. zeby ktos w stresie (a rozstanie sie jest ogromnym stresem) zachowywal sie tak jak Ty sobie tego zyczysz? Ludzie to nie marionetki, nie roboty i czym predzej to zrozumiesz tym lepiej. Podsumowujac mozna wymagac od kogos kultury ale rowniez warto nauczyc siebie wyrozumialosci.

meinekleine napisał/a:

maniek_z_maniek napisał/a:

Moze tez byc tak ze to jak sie ktos odnosi do kogos innego to jest to obraz takiej relacji juz zakorzenionej w czasie, do ktorej obie strony sa przyzwyczajone. Wtedy im to pasuje ale Tobie pasowac nie musi. Ogolnie wszystko wiec bedzie zalezec od tego jak Ty na to bedziesz patrzec i ew. odbierac podobne odzywki w stosunku do siebie. Masz tez prawo wymagac takiego poziomu kultury jaki Tobie odpowiada, zwlaszcza przy Tobie ale zeby wychowac faceta trzeba zawsze, niezaleznie od okolicznosci i obecnosci reagowac. Jesli jednak ktos mowi, ze "mam dziwną opinie w pracy i poza pracą" to oznacza to jakis brak szacunku do drugiej osoby bo to nie jest argument, raczej powinien swojej dziewczyny bronic. Mniemam ze ta dziwnosc to jak piszesz manipulacja w celu zaakcpetowania jego zachowania. Mysle ze oboje musicie sie dotrzec, dojrzec i dorosnac zwlaszcza iz problemy leza po obu stronach bo jesli jestescie w jakims zwiazku to dlaczego tylko Ty decydujesz o wszystkim albo wymagasz np. zeby ktos w stresie (a rozstanie sie jest ogromnym stresem) zachowywal sie tak jak Ty sobie tego zyczysz? Ludzie to nie marionetki, nie roboty i czym predzej to zrozumiesz tym lepiej. Podsumowujac mozna wymagac od kogos kultury ale rowniez warto nauczyc siebie wyrozumialosci.

Nie rozumiem, jak mam być wyrozumiała? Powiedziałam mu,że jest tak wychowany i znajdzie taką osobę która zaakceptuje. Przeciesz nie będę go wychowywać ,bo od tego nie jestem. Jeśli mi to nie pasowałam odpuściłam i nie angażuję się w to.
A co to dziwnych facetów: to teraz wybrałam głównie ludzi , którzy mają problemy z nerwami, narkotykami  brakiem prawka,szkoły ;] Dlaczego nie wiem.. Chce ich naprawiać czy coś?

Wyrozumiałość polega na kilku rzeczach. Jedną z ważniejszych jest zrozumienie drugiego człowieka, człowieka wogóle tego jaki jest i tego ze my jestesmy tacy sami. Zobaczenie co nami kieruje, skad sie biora emocje, postepowanie, co za tym stoi. Zobaczenie ze czasami wyolbrzymiamy jakies aspekty czyjegos postepowania a jednoczesnie nie widzimy swoich wlasnych, itp. Weryfikacja swoich kryteriów wyboru. Bo to kogo wybierasz jest elementem sterowania twoim zyciem przez program podstawidomego wyboru, ktory taki bedzie dopoki nie zaczniesz zyc swiadomie.

Np. z pewnego punktu widzenia cale Twoje postepowanie moze wydawac sie bezsensowne poniewaz jednoczesnie krytykujesz postepowanie chlopaka, ktore wynika z jego emocji a jednoczesnie kierujesz sie emocjami, nieuswiadomionymi pobudkami w kwestii wyboru osob, ktore sa przedmiotem Twojego zainteresowania na zasadzie rzekomego kontrastu z Toba. A przeciez zasada jest ta sama, tylko w przypadku chlopaka dotyczy to tego co robi, mowi, a u Ciebie kogos wybierasz. Oboje nie umiecie panowac nas swoim zachowaniem, wyborami i nie wiecie dlaczego to robicie, nie widzicie w tym problemu. Cos kieruje wami. Poza tym jak logicznie wytlumaczyc odrzucanie kogos kto wg. Ciebie ma problem z kultura a zainteresowanie kims kto ma problem z nerwami (czyli zachowuje sie bez kontroli nad soba), narkotykami (czyli wlasciwie nie jest juz czlowiekiem bo kieruje sie czyms innym, ma zmiany w mozgu) czy nie ma prawka (w domsyle jezdzi bez prawka, umiejetnosci i uprawnien popelniajac przestepstwo lub wykrocznie w zaleznosci od tego jak sie to skonczy). I to akcetujesz. Taki dualizm jest chyba dziwny? W koncu wymienilas osoby, ktore sa w czesci gorsze od Twojego bylego chlopaka.

Moze byc tez tak ze ktos Ci nie pasuje ale to Ty manipulujesz podajac nieprawdziwe powody, niecheci bycia z kims.

A jeszcze jedno , jeśli ma popsute zęby nieskończoną szkołę po co mam w to dalej brnąć? Mówiłam,żeby skończył tą szkołę to zabiera się do tego od miesiąca tak samo z zębami, jeszcze oburzony czemu go nie chce pocałować... A co do wyboru skąd miałam wiedzieć ,że jest taki impulsywny , dziadkom pokazuje środkowy palec ,a z ojcem się nienawidzą? Świadomie wybierać tzn. ?

H_M_T_R napisał/a:

facetJAKwielu napisał/a:

Nie zgodzę się z tobą. Moje zachowanie wobec ludzi uważam za normalne. Nawet wobec tych którzy wobec mnie są nie fair.
I dlatego wielu z Was pewnie to samo by powiedziało o mnie to samo co partnerze autorki. Bo jestem zwyczajnie obcy, surowy i bardzo stanowczy wobec swoich rodziców, i wszelkie formy kontaktu są postawione na ostrzu noża bez żadnej ulgi. Zdarzyło się że zwyczajnie wystawiłem ich za drzwi wieczorem, pomimo tego że nie mieszkają w tym samym mieście. Dlaczego? Bo tak, i nie dbam o to co w tym momencie myślą sobie wszyscy dookoła.
Na całe szczęście nasze spotkania są nie częstsze niż obowiązkowe spotkania przy okazji imprez rodzinnych.
Nie ma czegoś takiego jak zachowanie szacunku bo to jest matka czy ojciec czy ktokolwiek inny. Tego także uczę swoje dzieci. Szanuj ludzi, którzy są ludzcy a nie dlatego że są starsi, wyżej postawieni. Oczywiście że nie muszą pluć na innych, ale nie uznaję szacunku z przydziału.

Ja nie napisałam, że szacunek jest przynależny z przydziału. Napisałam, że trzeba odróżnić brak kultury od chamstwa. Odizolowanie się od kogoś, kto skrzywdził i jest toksyczny od pastwienia się nad nim.
Wiesz, ja też nie miałam rodziców, którym mogłam okazać miłość i szacunek. Trzymałam ich na dystans, bo musiałam. Bo gdy byłam miła, chcieli rządzić mną i moim życiem choć już nie byłam od nich zależna finansowo. Mówili znajomym , że mi pomagają, a tak naprawdę, całe życie rzucali mi kłody pod nogi i nie akceptowali moich wyborów. Zabraniali mi się kształcić i tak naprawdę od 16-tego roku życia finansowo liczyłam tylko na siebie.Krytykowali moje koleżanki, kolegów. Narzucali mi swoich"kawalerów". Doznałam wielkiej krzywdy od ich 2 kandydatów, o czym tu nie będę pisać. Zdarzyło się, że wyprosiłam ich z własnego mieszkania, choć nie mieszkali w tej samej miejscowości, w której ja mieszkałam, aczkolwiek zamówiłam im taksówkę i zapłaciłam za nią. Nie rozmawialiśmy potem 3 lata z wyjątkiem telefonicznych życzeń na święta.Ojciec już nie żyje. Mama jeszcze żyje. I cóż mogę powiedzieć- nie chwalę, się tym, że kontakt z nią nie sprawia mi przyjemności. Ale nie warczę, nie pomiatam, poświeciłam im 12 lat swojego życia, bo oczywiście na stare lata nie ci dobrzy ich znajomi się nimi zajęli, tylko obowiązek spadł na mnie, bo brat od dawna nie żyje.
Jakie podsumowanie? Każdy człowiek sposobem odnoszenia do innych mówi otoczeniu kim jest. Jeśli nie umie być kulturalny wobec kogoś , kto go skrzywdził, prawdopodobnie będzie taki także wobec kogoś innego, gdy już nie będzie czuł skrepowania albo pojawią się jakieś problemy do rozwiązania.

To co jedna osoba uzna za trzymanie dystansu, ktoś inny nazwie chamstwem, bo może nie rozumieć i nie zrozumie tego że ten pierwszy, może mieć rację i postępować słusznie. I nie mówimy teraz o takich czy innych rodzicach. Mówimy o obiektywnej ocenie stanu rzeczy. Twoje ostatnie zdanie, to tylko domysły i wyobrażenia. Prawdopodobnie leży daleko od na pewno.

facetJAKwielu napisał/a:

H_M_T_R napisał/a:

Ja nie napisałam, że szacunek jest przynależny z przydziału. Napisałam, że trzeba odróżnić brak kultury od chamstwa. Odizolowanie się od kogoś, kto skrzywdził i jest toksyczny od pastwienia się nad nim.
Wiesz, ja też nie miałam rodziców, którym mogłam okazać miłość i szacunek. Trzymałam ich na dystans, bo musiałam. Bo gdy byłam miła, chcieli rządzić mną i moim życiem choć już nie byłam od nich zależna finansowo. Mówili znajomym , że mi pomagają, a tak naprawdę, całe życie rzucali mi kłody pod nogi i nie akceptowali moich wyborów. Zabraniali mi się kształcić i tak naprawdę od 16-tego roku życia finansowo liczyłam tylko na siebie.Krytykowali moje koleżanki, kolegów. Narzucali mi swoich"kawalerów". Doznałam wielkiej krzywdy od ich 2 kandydatów, o czym tu nie będę pisać. Zdarzyło się, że wyprosiłam ich z własnego mieszkania, choć nie mieszkali w tej samej miejscowości, w której ja mieszkałam, aczkolwiek zamówiłam im taksówkę i zapłaciłam za nią. Nie rozmawialiśmy potem 3 lata z wyjątkiem telefonicznych życzeń na święta.Ojciec już nie żyje. Mama jeszcze żyje. I cóż mogę powiedzieć- nie chwalę, się tym, że kontakt z nią nie sprawia mi przyjemności. Ale nie warczę, nie pomiatam, poświeciłam im 12 lat swojego życia, bo oczywiście na stare lata nie ci dobrzy ich znajomi się nimi zajęli, tylko obowiązek spadł na mnie, bo brat od dawna nie żyje.
Jakie podsumowanie? Każdy człowiek sposobem odnoszenia do innych mówi otoczeniu kim jest. Jeśli nie umie być kulturalny wobec kogoś , kto go skrzywdził, prawdopodobnie będzie taki także wobec kogoś innego, gdy już nie będzie czuł skrepowania albo pojawią się jakieś problemy do rozwiązania.

To co jedna osoba uzna za trzymanie dystansu, ktoś inny nazwie chamstwem, bo może nie rozumieć i nie zrozumie tego że ten pierwszy, może mieć rację i postępować słusznie. I nie mówimy teraz o takich czy innych rodzicach. Mówimy o obiektywnej ocenie stanu rzeczy. Twoje ostatnie zdanie, to tylko domysły i wyobrażenia. Prawdopodobnie leży daleko od na pewno.

Widzę, że jesteś typem Człowieka, który musi mieć zawsze rację, więc odpuszczam, bo dalsza dyskusja nie ma sensu Ale zdania nie zmienię, człowiek kulturalny, na poziomie nie będzie się zachowywał niekulturalnie, bez szacunku wobec nikogo. Chyba, że musi, tzn. w chwili zagrożenia życia, zdrowia, także psychicznego.

To na to teraz wychodzi,że źle zrobiłam?
Wydaje mi się,że narkotyki, nerwy to nie odpowiedni kandydat na męża. Zauważyłam,że nawet jego pies na niego szczekał i warczał. Zabolał mnie też to,że on nie stanął w mojej obronie, gdy ktoś mnie obrażał.

facetJAKwielu napisał/a:

H_M_T_R napisał/a:

Widzę, że jesteś typem Człowieka, który musi mieć zawsze rację, więc odpuszczam, bo dalsza dyskusja nie ma sensu Ale zdania nie zmienię, człowiek kulturalny, na poziomie nie będzie się zachowywał niekulturalnie, bez szacunku wobec nikogo. Chyba, że musi, tzn. w chwili zagrożenia życia, zdrowia, także psychicznego.

Jestem człowiekiem, który mając za sobą pewne doświadczenie życiowe, nie zgadza się tylko w swojej sprawie, domniemając co mogło spotkać byłego partnera naszej autorki. Powiem Tobie tylko więc rąbek. Moja starsza siostra została zmuszona do prostytucji w wieku 14, 15 lat aby matka mogła się napić i nie tylko. Sama jej sprowadzała klientów i to po kilku dziennie. Siostra i tak chroniła mnie przed większością piekła tego domu, który wg. ciebie powinien, szanować. Nie wmawiaj więc mi bajek, że widocznie ktoś komuś powiedział złe słowo.
dodam jeszcze że szprycowała ją prochami i poiła alkoholem. Dzisiaj matka żyje, ale siostra nie.
Pomimo tego moje dzieci poznały "babcię", moja żona nic nie wie o moim domu rodzinnym, oraz o wielu innych rzeczach. Dodam że nie przenoszę NIC z domu rodzinnego w mój dom. A wiesz co jest najlepsze? Moja matka nie widzi swojej winy. to co, szanujemy? Bo mnie urodziła? Żart, dziewczyno, ponury żart. Dlatego nie ocenia się kogoś po czymś takim, bo zdecydowana większość nie chce o tym mówić.

dla mnie więc Prawdziwy Facet oznacza wychowanie dzieci w miłości, bez cienia wiedzy i świadomości tego, co było w moim domu. Resztę Waszych bajek zostawcie w takich tematach dla siebie. Nie korzystałem z opieki psychologa, bo nie musiałem. Z domu zabrał mnie facet, który uczył mnie zawodu, potem popchnął do technikum, chociaż wcale nie musiał.

Ale wiem jak łatwo kogoś osądzić, bo przecież Wam matka co najwyżej kazała sprzątać przez całe dnie, albo tylko wtrącała się do garów, kiedy byłyście na swoim.

Sorry, dla mnie takie rzeczy to nic.

Doprawdy, nie chce mi się wracać do swojej przeszłości i dowodzić Ci jakie są moje argumenty. Natomiast współczuję Tobie, że masz taką matkę i nie snuj już teorii spiskowych wobec tych kobiet, które uważają, że prawdziwy mężczyzna powinien okazać szacunek każdej kobiecie, także prostytutce i narkomance Aczkolwiek prawdziwy mężczyzna nie ma żadnego obowiązku moralnego spotykać się z prostytutką czy narkomanką, choćby była jego matką. Ma natomiast obowiązek prawny się nią zajmować, gdy jest w niedostatku - i to prawo jest okrutne i powinno być zmienione!

To prawda,wiele lat temu usłyszałam te słowa od księdza przy konfesjonale z okazji spowiedzi przedślubnej.Wtedy nie przywiązywałam do tego uwagi,byłam młoda i zakochana po uszy.Czas pokazał,że to prawda.

H_M_T_R napisał/a:

facetJAKwielu napisał/a:

Jestem człowiekiem, który mając za sobą pewne doświadczenie życiowe, nie zgadza się tylko w swojej sprawie, domniemając co mogło spotkać byłego partnera naszej autorki. Powiem Tobie tylko więc rąbek. Moja starsza siostra została zmuszona do prostytucji w wieku 14, 15 lat aby matka mogła się napić i nie tylko. Sama jej sprowadzała klientów i to po kilku dziennie. Siostra i tak chroniła mnie przed większością piekła tego domu, który wg. ciebie powinien, szanować. Nie wmawiaj więc mi bajek, że widocznie ktoś komuś powiedział złe słowo.
dodam jeszcze że szprycowała ją prochami i poiła alkoholem. Dzisiaj matka żyje, ale siostra nie.
Pomimo tego moje dzieci poznały "babcię", moja żona nic nie wie o moim domu rodzinnym, oraz o wielu innych rzeczach. Dodam że nie przenoszę NIC z domu rodzinnego w mój dom. A wiesz co jest najlepsze? Moja matka nie widzi swojej winy. to co, szanujemy? Bo mnie urodziła? Żart, dziewczyno, ponury żart. Dlatego nie ocenia się kogoś po czymś takim, bo zdecydowana większość nie chce o tym mówić.

dla mnie więc Prawdziwy Facet oznacza wychowanie dzieci w miłości, bez cienia wiedzy i świadomości tego, co było w moim domu. Resztę Waszych bajek zostawcie w takich tematach dla siebie. Nie korzystałem z opieki psychologa, bo nie musiałem. Z domu zabrał mnie facet, który uczył mnie zawodu, potem popchnął do technikum, chociaż wcale nie musiał.

Ale wiem jak łatwo kogoś osądzić, bo przecież Wam matka co najwyżej kazała sprzątać przez całe dnie, albo tylko wtrącała się do garów, kiedy byłyście na swoim.

Sorry, dla mnie takie rzeczy to nic.

Doprawdy, nie chce mi się wracać do swojej przeszłości i dowodzić Ci jakie są moje argumenty. Natomiast współczuję Tobie, że masz taką matkę i nie snuj już teorii spiskowych wobec tych kobiet, które uważają, że prawdziwy mężczyzna powinien okazać szacunek każdej kobiecie, także prostytutce i narkomance Aczkolwiek prawdziwy mężczyzna nie ma żadnego obowiązku moralnego spotykać się z prostytutką czy narkomanką, choćby była jego matką. Ma natomiast obowiązek prawny się nią zajmować, gdy jest w niedostatku - i to prawo jest okrutne i powinno być zmienione!

I dlatego więcej szacunku mają w moich oczach wszyscy ludzie, ale nie ta jedna osoba. Jak dla mnie może umierać. Nie ma jej. Bo mylisz cały czas pojęcia. To powiedz mi ilu klientów tobie matka przyprowadziła? a ile razy zostałaś skatowana jak powiedziałaś że nie chcesz? A ile razy podawała tobie narkotyk dożylnie? A ile razy poiła? A ile razy zmusiła ciebie do aborcji? Czekam na odpowiedzi. To wszystko się działo w latach 80. Moja matka była córką członka PZPR.  Jeżeli na jakiekolwiek pytanie odpowiesz tak, to może zacznę coś zauważyć. Ale nie sądzę. Jedyną osobą z rodziny, którą pominąłem, a która potrafi ze mną rozmawiać jest moja kuzynka. Dzisiaj pracuje na oddziale psychiatrycznym dla kobiet w Poznaniu. To powiedz, ilu klientów dziennie obsługiwałaś?

facetjakwielu nie znam Cię ale według mnie jesteś prawdziwym facetem, to co tu napisałeś trochę mnie zszokowało, szacun za to że wyszedłeś na ludzi mimo małych szans na normalne życie i dorastanie w patologii
mnie to tam tylko ojciec z domu wyrzucał parę razy i raz się z nim pobiłem, ale spoko, widzę że wcale nie miałem źle