Ojciec nie chce planowanego dziecka...

A czy Ty chcesz tego dziecka ?
Dlaczego rozpadl sie jego poprzedni zwiazek ?
Czy przedtem miewal stany depresyjne ?

Lwica ma tutaj rację. To jest decyzja na cale życie, a chlopa znalas pól roku. U mnie sytuacja wygląda podobnie, ale tu byla wpadka i pogorszenie się stanu zdrowia.
Moim zdaniem nie masz co płakać nad rozlanym mlekiem. W ciąży juz jesteś, a dziecka chcialas. On - wydaje mi się, ze albo pogubil sie w tym co robi, albo nie jest zdecydowany czego chce. Wychowaj dzieciaczka.
Kazda kobieta niezamezna podświadomie musi liczyć sie z tym, ze mezczyzna moze ja zostawić w takiej chwili, ale dzieciaczka będziesz miała do konca zycia. Oczywiście piszę Ci to dlatego, ze ewidentnie chcialas dzidziusia Dlatego nie lam sie. Ale pamiętaj tez, aby nie dawać sobie dmuchać w kaszę. Nie pozwól pomiatać swoimi uczuciami, powiedz mu o alimentach i tyle. Odetnij sie o niego - albo czekaj. Gdybyś nie chciała dziecia mogłabyś zastanawiać sie co dalej, ale głowa do góry (;

Witam, dziękuję za odpowiedzi. Wiem, że to może tak wygląda, ze za szybko itd, ale czasami jesteśmy z kimś całe życie i drugiego człowieka nie znamy. Długo odwlekałam decyzję o rozwodzie, potem następne a w tym wypadku byłam prawie pewna, no właśnie prawie, mam swoje lata i nie jest mi łatwo zaufać, po pewnych sprawach, które miały miejsce w moim życiu, a tu to "poszło" tak naturalnie. Owszem w jego życiu przez ten czas, gdy byliśmy razem wydarzyło sie kilka niemiłych sytuacji związanych z jego ex. Drugą sprawą, która mnie zawsze nurtowała, to to, że on nigdy nie był w normalnym związku, z byłą partnerką i dzieckiem praktycznie nigdy nie mieszkał, był za granicą, jak się jego dziecko urodziło też nie wrócił do kraju. To za moją namową uregulował widzenia z małą i alimenty, to za moją namową zaczął ją zabierać na noc, czy na weekend. Wiedziałam, że to trzeba jakoś pogodzić wszystko. Prawdopodobnie dobiło go to, ze wszystko na co pracował tam tyle lat stracił, do końca nie wiem, już nie wnikałam, jak się to stało. Wydaje mi się, że wtedy się poddał, mówił, że jest nic nie wart, że nie zasługuje na mnie, że nic nie ma, nic nie umie, nic nie potrafi itp. Ja mu cały czas powtarzałam, że to nieistotne, jest pracowity, damy radę, dla mnie było najważniejsze, to żeby poszedł do psychologa. Po jakimś czasie przestałam go tłumaczyć, w końcu to nie były problemy, był zdrowy, miał zdrowe dziecko, to on powinien być dla mnie podporą, widziałam, że zachowuje się inaczej, nie dzwonił, nie pisał, jakby depresja. Miał milion pomysłów na minutę odnośnie swojego powrotu do kraju. To co kiedyś dla mnie było nie realne, a on mówił, że się wszystko uda to teraz zamieniły się role. On nic nie widział, nic nie chciał, nic mu nie było potrzebne. Zdania się nie zmienia w takiej kwestii, myślałam, że jak sie dowie, to będzie dla niego motywacja, powód do zmiany, przecież widziałam, jak kocha swoją córkę, może to tez były pozory, bo gdyby kochał, to nie widywałby jej co kilka tygodni, nie mam pojęcia...Wiem tyle, że wszystko go przerosło, to co dla normalnych ludzi jest codziennością dla niego jest kosmosem. On chyba nie zna prawdziwych uczuć, dla niego było dziwne, ze się troszczę o niego czy martwię, miał bardzo niskie poczucie własnej wartości. Teraz po tym co zrobił jest mi już obojętny, ale mam ochotę się zemścić, żeby może otworzył oczy, że ludzi się nie krzywdzi, on myśli , że stało się jak się stało i tyle. W ten weekend miał być w kraju, tydzień temu mi napisał, że będzie w niedzielę i musimy omówić sprawy. W między czasie wysłałam mu trzy wiadomości, że byłam na usg, drugą dość rozbudowaną, na spokojnie mu napisałam, że szanse są zawsze, że wszystko rozumiem, że umówię nas razem do psychologa, kiedyś chciał iść, napisał mi, że chce iść bo już nie chce, żeby ludzie których kocha przez niego cierpieli i trzecia wiadomość napisałam mu kiedy będę w weekend w domu. Nie odpisał wcale. Nie odezwał się , nie przyjechał, tak jakby zamiótł problem pod dywan. Owszem ja chciałam dziecka, ale z kimś, kto jest tego wart, żeby żyło w pełnej rodzinie,  która się kocha,,,

O przepraszam, że żyję, pytałam w dziale prawnym jaka pomoc należy mi sie od ojca dziecka w związku z zaistniałą sytuacją... dowiedziałam, się tylko tyle, że mogę iść na L4 wow dzięki, za dobre rady, tylko każdy wie, że na 100% L4 nie dostaję ani premii ani dodatku za nocki, zresztą w Pl kazdy pracodawca ma swoj kodeks pracy. Najlepiej niech wszyscy radzą urodź, ciekawe kto będzie chętny dołożyć się na mleko, pampersy,żłobek, wózek, lekarstwa, ubranka itd, później szkoła itd. Kto zostanie mi z dzieckiem, kiedy pójdę do pracy, wiadome jest to, że niestety nie żyjemy w czasach komuny, gdzie była łatwo dostępna praca w godz 7-15, żłobki i przedszkola na wyciągnięcie ręki, ja nie mam ani rodziców, ani rodzeństwa, więc nie piszcie, ze wszystko się ułoży albo, ze sama jestem sobie winna znajdując sie w takiej sytuacji, po prostu tak jak każdy chciałam być kochaną i kogoś kochać, może jestem zbyt dobra, zbyt ufna, może trzeba tak jak większość kobiet patrzeć portfelem a nie sercem. Do kogo mam sie zwrócić do księdza haha, psychologa haha...
dziękuję, chciałam tylko rady, a przez to, że tu napisałam czuję się jeszcze gorzej

Dzięki Cynicznahipo...
wiem, trochę już doczytałam na ten temat, ale żeby były alimenty trzeba ustalić ojcostwo, a to dopiero po urodzeniu. Chciałam się udać do prawnika, ale znowu najpierw mam wydać, a oszczędności żadnych nie mam, głupia byłam, jak mi zostawiał pieniądze, to nie chciałam, co mi chciał kupić, to też nie bo nie jestem do tego przyzwyczajona, zawsze sama dbałam o siebie, od nikogo nie potrzebuję łaski, ale ... no właśnie, dla niego kilkaset złotych to nic, bo pracuje w NL i jeszcze dodatkowo u znajomego dorabia, a dla mnie dużo...
W związku z tym, że mieliśmy ustalić co trzeba, ale nawet się nie pojawił ani odezwał wyślę mu po prostu e-mail i tyle, chociaz wydaje mi się, że nic to nie zadziała, z drugiej strony mam na niego kila " haków", jego matka jest dość znaną osobą w ich miejscowości, a on złożył do sądu wniosek o zmniejszenie alimentów na swoją córkę, ja mam dowody na to, że jest to bezpodstawne, na co wydaje pieniądze i ile zarabia faktycznie, może tu go zaboli, żeby tylko jego ex chciała ze mną porozmawiać

Cześć

Możesz starać się o alimenty przed urodzeniem i to jest dobra wiadomość. Musisz tylko być pewna, że to On jest ojcem dziecka (nie chcę Ciebie urazić, poprostu gdyby okazało się, że nie jest on ojcem dziecka to miałabyś duży problem po ustaleniu tego faktu) i musisz wiedzieć jaki jest jest Jego adres do doręczeń za granicą, bo rozumiem, że nie mieszka w Polsce.

Poczytaj art. 141 i art. 142 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.
Musisz faceta pozwać o alimenty i walczyć o zabezpieczenie finansowe dla siebie i nienarodzonego dziecka.