pokonać własne słabości...ale jak?

kurcze wiesz co trudna sytuacja,bo wydaje mi się, że ty już całkiem do końca obwiniasz tylko i wyłącznie siebie za ten wasz kryzys, według ciebie twój chłopak jest czysty a to ty tylko i wyłącznie zawiniłaś. Odbieram to troszkę jako taki syndrom matki Teresy z Kalkuty o biedny facet wciąż go krzywdzę to moja wina i tylko moja jak odejdzie to mogę sobie pogratulować !!! Rozumiesz o co mi chodzi ??!!
A może nie powinnaś siebie obarczać tym wszystkim, może słuszne były twoje żale, że mało czasu ci poświęca, że mało dzwoni, mało piszę. Skoro dla ciebie to był niedosyt to normalna sprawa powiedziałaś swoje żale, co w sercu to na języku i myśle że twój partner wcale nie miał się o co obrażać. Matko przecież na tym polega jak że trudne życie w związku, wypluwanie tego co nam nie pasuje!!!
To też jest głupie z jego strony, że mówi tobie kocham cię ale już mniej, nie ma czegoś takiego to tak jakby szantarzował cię a ty dziewczyno zawiniasz i nie zasługujesz na moją miłość dlatego moje uczucia do ciebie są słabsze.Gdy kogoś szczerze i mocno kochasz to zwalczacie razem wszelkie wady i on również nie jest bez wad.Wy się wciąż poznajecie i przed wami jeszcze nie jedna burza, dlatego zarówno ty jak i partner wypowiadajcie się co wam w drugiej osobie nie pasuje i oboje nie tylko ty starajcie się zmieniać dla wspólnego dobra.

Na początku wszystko grało, interesował się odpowiednio, lecz ja z upływem czasu zaczęłam coraz więcej oczekiwać i on starał się temu sprostać, lecz ja zawsze coś wynalazłam co mi nie pasowało, a najgorsze z tego było to w jaki sposób to robiłam. Kilka razy kiedy coś przekazałam mu w grzeczny sposób, poprosiłam o coś to jego reakcja była rewelacyjna, przeprosił i obiecał, że postara się zmienić w pewnych względach. Tylko ja nie zawsze to robiłam grzecznie. I tego naprawdę było dużo i w ogóle ja go chyba osaczyłam. On ma swoje pasje, więcej obowiązków, a ja tylko czekałam na nasze spotkania. On ma świadomość tego ze jestem strasznie za nim i nie ma możliwości mnie pozdobywać bo ja jestem tak za nim ze nie ma o co się starać...muszę to zmienić. Wiecie najgorsze jest to, ze teraz nawet jak jest poważniejsza sprawa i ja o tym mówię to przez to że kiedyś czepiałam się o wszystko On nie traktuje teraz mnie poważnie. Rzeczywiście nie powinna całej odpowiedzialności spuszczać na mnie no ale tak jest, ze obarczam siebie i teraz się bardzo staram. On zarzucał mi często, że ja go nie akceptuje takim jaki jest, że za bardzo bym chciała go zmienić i twierdził, że oczywiście może się zmienić w pewnych względach, ale powinnam to robić inteligentnie, a nie tak dosłownie. Im bardziej się o coś ostatnio prosiłam tym on bardziej się blokował przed tym. Wiem że w jeden sposób mogę teraz odbudować swój obraz: milczeć, cieszyć się tym co jest, akceptować i po dłuższym czasie jak coś rzeczywiście by było nie tak to wtedy grzecznie porozmawiać i poprosić o pewne ustępstwa, Co o tym myślicie.
Wiem też że nie powinien mi mówić, ze mniej mnie kocha, ale ja to rzeczywiście odczuwam, tylko w takim razie jest to miłość warunkowa, jak będziesz grzeczna to będę Cie kochał bardzo, a jak nie to mniej... nie powinno tak być, choć z drugiej strony wiem że człowiek może się wypalić, kiedy w jakiś sposób się stara , ktoś tego nie docenia i jeszcze narzeka, to można czuć się podle i jak to się wiele razy powtarza to rzeczywiście mógł poczuć, że nie taką mnie pokochał... hmm trudne to wszystko, ale ja wierze jeszcze w nas. My kobiety popełniamy dużo błędów w relacjach z mężczyznami, największy jest taki że za dużo im siebie dajemy, za bardzo utwierdzamy w przekonaniu, ze są dla nas całym światem, ta świadomość sprawia, że mniej się starają, bo wiedza że nie muszą. Ja ten błąd popełniałam, ale z drugiej strony ja nie chce grać, udawać, że nie zależy mi aż tak bardzo, bo nie o to w życiu chodzi, chcę być szczera, spontaniczna, ale to nie służy związkowi, przynajmniej w moim przypadku, ilekroć, ja się troszkę odsunęłam wtedy on bardziej do mnie ciągnął... więc wtedy znowu ja szczęśliwa więcej siebie dawałam bo chciałam się tym nacieszyć, to wtedy znowu on miał mnie za dużo i coś zaczynało nie grać... ach masakra

Byłam kiedyś taka jak Ty... wiecznie niezadowolona... Ciągle coś mi nie pasowało, zawsze było coś nie tak... Mój chłopak to znosił...
Najgorsze jest to, że Mój chłopak kochał mnie tak bardzo, że był wstanie spełnić każdą moją zachciankę... a mi ciągle było mało...
Wiele razy kłócił się z matką bo chciałam żeby ciągle był u mnie... Trwało to ponad dwa lata... Kiedy teraz sobie o tym pomyślę przykro mi bo wiem, jaką męczarnie ze mną przechodził.... Coraz bardziej zaczęło mu to przeszkadzać, zaczęły się kłótnie... ale on nigdy nie pomyślał o rozstaniu. Po pewnym czasie zaczęłam zastanawiać się nad swoim zachowaniwm, nad tym co mogę w sobie zmienić... Porozmawiałam z nim bardzo poważnie, i powiedziałam, że postaram się zmienić.... Było mi bardzo ciężko, wiele razy musiałam ugryźć się w język zanim coś powiedziałam, pisałam sms'y które przed wysłaniem kasowałam... ale udało się... Dzisiaj obrażam się o wiele mniej, częściej biorę winę na siebie i robię z siebie ofiarę- to bardziej skutkuje niż obrażanie się- oczywiście są tego granice...
Porozmawiaj z nim.
Wytłumaczcie sobie oboje czego od siebie oczekujecie...
Bez nerwów, obrażań, żalenia się...
A Ty postaraj się zmienić... Nikt nie chce żyć z osobą, która ciągle ma o coś pretensję....
Życzę powodzenia.
Jeśli kochacie się i oboje chcecie być razem to warto walczyć.

Dokładnie powiedział "Kocham Cię, ale nie tak jak kiedyś..." skomentował to później w ten sposób, że kiedys myślał, że albo się kogoś kocha, albo nie, a teraz wie, że ,pomiędzy tym jest taki stan, który on własnie przeżywa, czyli kocha, ale inaczej, a skoro inaczej to mniej, bo wtey kochał baaardzo.
Wymagałam przede wszystkim uczucia, okazywania miłości, on to robił na swój sposób...ja chciałam więcej...teraz z perspektywy czasu wiem, że miałam dużo, wtedy tego nie doceniałam. Sama dawałam tego uczucia bardzo dużo, mogłabym się cały czas do niego przytulać, całować i przebywać z nim, pisać i dzwonić on natomiast tyle tego nie potrzebuje a ja tego oczekiwałam, bo mi bardzo tego potrzeba.
Pracuje teraz nad sobą. Chcę odzyskac jego miłość. Ja mam na niego sposób, ale ciężko go wcielić w życie... musiałbym się troszkę oddalić, być bardziej tajemnicza i przede wszystkim mniej dostępna, tylko jak to zrobic kiedy wrecz uwielbiam być z nim.
Rozmowa... na tym etapie na jakim jesteśmy, po tym wszystkim co się wydarzyło jakakolwiek próba podjęcia rozmowy kończy się źle. On nie chce rozmwiać, nie chce odpowiadać na moje pytania. Nie działa to na niego, a wręcz przeciwnie. Cofamy się wtedy o krok wstecz. Sądze, że jeśli zobaczy moją zmiane, osobę która go akceptuje, cieszy się z tego co jest wtedy poważne rozmowy o nas będą miały jakikolwiek sens.
P.S. Już od dwóch miesięcy mnie nie pocałować tak namiętnie... hehe a ja juz o tym tak bardzo marze ... 

dziękuje za odpowiedzi, to pomaga

Rzeczywiście nie ma sensu, żebym go męczyła pytaniami, teraz czas na działanie, udowodnienie, że potrafię być inna. Czy powinnam jednak zapewniać go o mojej miłości, o tym jak bardzo go kocham, a kocham baaaardzo mocno. On o tym wiem, to ja nie wiem co on czuje do mnie. Mielismy bardzo udany weekend, żadnego spięcia, ja zaczęłam do wszystkiego podchodzić na luzie. Spytał się mnie czy go kocham, odpowiedziałam, że oczywiście, że tak i zadałam mu to samo pytanie, odpowiedział, że jak będe taka jak teraz to chce mnie kochać, nie chce tamtej nieznośnej dziewczyny, po czym powiedziałam mu, że nie może tak mówić, bo jeśli jest prawdziwa miłośc to kocha się za wszystko, ale też pomimo wszystko. Nie może to byc miłość warunkowa. Nie wiem czy te jego słowa mają na celu zmotywować mnie do dalszej pracy, ze tak się kiedyś męczył, gdy byłam rzeczywiście nie do wytrztmania i teraz gdy widzi, że potrafię być inna chce mnie zachęcić bym dalej pracowała nad sobą. a może jest to swego rodzju manipulacja- będę z Tobą tylko wtedy, gdy będziesz taka jak ja chcę żebyś była. ???
Mam jeszcze jeden mały problem, bardziej przyziemny... chodzi o to, że np. dzisiaj jest już godzina 14:40 a On jeszcze dzisiaj nie dał znaku zycia, nie napisał nic. Kiedys juz bym miała o to pretensje, teraz nie chce mu zwracać uwagi o to, mieć wyrzutów i nie robię tego, czekam cierpliwie, ale w środku czuje się źle, czuje sie przez to poddenerwowana. Czy jest to powód do złości? Jak na to reagować, jak sobie z tym poradzić?

widzisz sama byłabym podenerwowana, że od rana nie daje znaku życia i tu dziewczyno jesteś teraz między młotem a kowadłem bo przypuszczam ,że gdyby nie doszło między wami do całego spięcia przy którym to ty jesteś sprawczynią to napewno już dawno zadzwoniłabyś do niego z pretensjami dlaczego się nie oddzywa !!! A tak coś cię teraz stopuje bo boisz się że on odbierze to jako kolejne twoje pretensje. NIe wiem może faktycznie wstrzym się nie narzucaj będzie chciał to zadzwoni, a tymczasem ty się nie denerwuj może jest pochłonięty czymś tak bardzo że faktycznie zapomniał !!??
o Galicjan dobrze ci podpowiada, odezwij się ty pierwsza bezwarunkowe pytanie witaj kochanie jak mija dzionek itp....

poza tym zaczynam się zwyczajnie martwić, może zadzwonić i spytać się czy wszystko w porządku?

dziewczyno ja cię rozumiem, wiem że masz nerwa, pewnie wciąż zaglądasz w telefon czy masz jakąś wiadomość itp...   Ja na twoim miejscu nie pisałabym już nic więcej , staraj się nie myśleć jak ma się odezwać to się odezwie.A jeśli już tak bardzo niecierpliwisz się tą jego ciszą. To nie wiem może wymyśl jakiś pretekst żeby zadzwonić i usłyszeć tylko jego głos.Rozumiesz np. nagle akurat teraz koleżanka  proponuje imprezę sylwestrową i oczekuje szybkiej odpowiedzi czy pisalibyście się na to dlatego dzwonisz żeby zapytać co kochanie o tym myślisz ???Myśle, że jak usłyszysz jego głos to powinno ci wystarczyć i puszczą ci nerwy. Choć może to też głupi pomysł z mojej strony

nie przesadzaj znowu nie pokrzywdziłaś go aż tak bardzo, żeby teraz on stroił fochy..... moim zdaniem nie jesteś winna sama mówisz, że jesteś osoba wylewną więc o co ty się obwiniasz nawet jeśli za dużo miałaś tych swoich nieznośnych humorów to nie jest powód żeby on gadał, daj mi czas poczekaj cierpliwie i inne jego teksty....

a widzisz i super spokojnie bez nerwów i myślę, że sytuacja się ustabilizuje a wy dojdziecie do porozumienia
powodzonka moja

ja myśle, że poprostu widzi jak bardzo przejęłaś się całą tą sytuacją i w ten sposób próbuje sprawdzić jak bardzo wytrzymałe są twoje emocje.

nie stresuj się na zapas, daj mu ochłonąć ja myśle, że wróci wszystko do normy i znów będzie dobrze między wami

Dziewczyny normalnie jestem w szoku. Wczorajszy dzień przywrócił mi nadzieje. Mój ukochany w ciągu dnia napisał mi 3 smski, a wieczorkiem czekał na mnie pod pracą, wziął mnie do siebie, zrobił obiadek, potem oglądaliśmy film, odwiózł mnie do domku i w jego spojrzeniu zobaczyłam to co kiedyś :):) jeszcze napisał smska na dobranoc, a dzisiaj rano obudził mnie telefonem i tak fajnie ze mną rozmawiał. Aż w to nie wierze, czuje się taka radosna przez to. To dzięki temu, że nie prosiłam się o te rzeczy, że nie męczyłam go i nie narzucałam się, teraz dalej muszę pozostać troszkę na dystans, nie dawać mu siebie tyle co kiedyś, żeby on się tak starał. To jest jednak złota zasada... ale się ciesze

Tak ja wiem, że to mężczyźni są zdobywcami, i jeśli tak jest to wszystko się jakoś kręci. Tylko czy jak wykaże za dużo wyrozumiałości to czy on czasem nie zacznie mnie zaniedbywać? Teraz staram się być wyrozumiała, na dystans i nie denerwować o różne pierdołki, ale teraz mniej się widujemy, wcześniej chyba się stresował, tym, że mogę być zła, że się mało widzimy, teraz kiedy nie mam o nic pretensji on czuje większą swobodę i rzadziej chce się widzieć. Mi to absolutnie nie pasuje, dla mnie czas spędzony z nim jest cenny i uwielbiam z nim być, on najwyraźniej mniej. Jestem osobą, dla której miłość jest w życiu najważniejsza i dla mnie przyjemnością jest spędzanie z nim czasu, dla niego mam wrażenie, że niejednokrotnie to jest męczące i wolałby spędzić wieczór sam. Przykre to jest dla mnie. Zwłaszcza jeśli chodzi o weekend. On nie jest też skłonny dla mnie do jakiegoś poświęcenia, wczoraj spytałam się czy nie przeszedł by się ze mną do sklepu, dosłownie na chwilkę, odpowiedział, że jest zimno i nie chce mu się. Ja bym się ani chwilkę nie zastanawiała, wiele bym dla niego zrobiła, nawet jeśli by mi się nie chciało, czy nie byłoby mi to po drodze. Bo czyż miłość to nie poświęcenie? Czyż miłość to nie chęć spędzania ze sobą jak najwięcej czasu, zwłaszcza, że jest taka możliwość, a my jesteśmy dopiero 10 miesięcy? Mam ogromny mętlik w głowie. Może ja za dużo oczekuje? Wydaje mi się, że nie, wszystko czego mi potrzeba kręci się wokół tego samego... chcę być kochana... prawdziwie kochana, chcę to czuć, chcę być zaspokojona emocjonalnie... a nie jestem ;(

Masz 100% rację patia . Musze mu pokazać, że nie jestem zależna od niego, ale jest to potwornie trudne. Wczoraj się troszku pogrążyłam, pokazałam, że ma mnie w garści. Czy idzie to zmienić jeśli On mnie zna już taką? Najgorsze jest to, że muszę grać, bo w rzeczywistości to nie będę ja, bo dla mnie niezwykle przyjemne jest spędzanie z nim czasu. No ale jak tego nie zrobię to sama sobie zaszkodzę. Mam zamiar kupić sobie książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" myślę, że znajdę tam dużo rad, z których będę musiała skorzystać, żeby osiągnąć to za czym tak gonie.

Dawno nie pisałam, a chciałam się podzielić swoimi odczuciami. Jeśli chodzi o moje zachowanie to nastąpiła zdecydowana poprawa. W moim związku bardzo się polepszyło, ostatnio jest wręcz wspaniale. Ja się nie czepiam o pierdołki tak jak kiedyś, staram się być wyrozumiała i to przynosi owoce. Czasem jak coś mi się nie podoba to powiem, ale w całkiem inny sposób niż dotychczas i potem kończę gadkę, po czym po krótszej, bądź dłuższej chwili mój partner zaczyna rozmowę na ten temat i sobie spokojnie dyskutujemy. Zaczęłam pewne sprawy obracać w żart i jest naprawdę fajnie. Od momentu kiedy zaczęłam nad sobą pracować czuje się ze sobą dużo lepiej. Na początku to było oszukiwanie samej siebie, czyli jak mi coś nie odpowiadało to ja próbowałam to przegryźć i udawało się, ale czułam w środku zdenerwowanie, teraz jest coraz lepiej, bo powoli te sprawy, które kiedyś mnie drażniły teraz traktuje z przymrożeniem oka i nie czuje z ich powodu stresu. Nawet zazdrość, która pojawiała się u mnie jest teraz o wiele słabsza. Przetłumaczyłam sobie, że nie mam się o co martwić, bo mój chłopak jest godny zaufania. Dzięki mojej zmianie mój kochany znowu się otworzył, jest zadowolony z tego jak jest teraz i okazuje mi uczucia, o które walczyłam.

Przeczytałam książkę i powiem Wam, że jest rewelacyjna. Korzystam z tych rad i widzę, że to działa. Przede wszystkim chodzi o to, żeby polubić samą siebie. Ja wcześniej pragnęłam spędzać czas tylko z moim partnerem, czekałam tylko na to i on to odczuwał i go to odpychało, a teraz ciesze się czasem, który mam dla siebie, czerpie z tego jakąś radość. Teraz np. siedze na forum, czytam posty, piszę i cieszę się tym. Wczesniej byłabym poddrażniona, że nie jestem teraz z nim.
Kolejna sprawa, którą ułatwiła mi ta książka to kwesta smsów. Wcześniej denerwowałam się, a wręcz dostawałam białej gorączki kiedy on nie odzywał się kilka godzin, teraz nie oczekuje żeby pisał co jakiś określony czas. Pisze kiedy ma ochotę a ja się w ogóle nie denerwuje i nie mam o to pretensji (wcześniej non stop były wyrzutu z tego tytuły-nawet każdego dnia) i wiece co się okazuje, ze to On pisze każdego dnia kilka miłych smsków.

Tutaj jest cała książka w wersji elektronicznej. Naprawdę polecam.

http://www.speedyshare.com/706431873.html

Wczoraj pocałował mnie po 2,5 miesiącach przerwy... czułam się jakby był to pierwszy nasz pocałunek, miałam motylki w brzuszku... hihi było wspaniale

Mam nadzieje i wierze, że teraz będzie już dobrze i to się nie zmieni. Warto pokonywać własne słabości. Nie uda się to jednak jeśli sami nie będziemy tego chcieli, ja pragnęłam tego bardzo, ale gdyby nie upór i konsekwencja mojego chłopaka to nie udało by mi się to tak szybko. Nadal walczę i będę walczyć... !!!

ech czyli jednak wiekszosc facetow taka jest ze musza jednak pogonic sobei kroliczka
bez sensu. tez mialam taka sytuacje bylo czepianie sie o to ze nie dzwoni/nie pisze/nie teskni. super tylko czemu akurat my mamy sie zmieniac i walczyc ?! a oni to co przepraszam nie moga sie zmienic ?tylko my musimy przestac sie narzucac bo oni tego chca bo inaczej koniec zwiazku, beidny hrabia jest zmeczony i nie bedzie dzwonil bo akurat w danej chwili nie ma ochoty ale co czuje jego kobieta to juz olac.
ja rzucialm swojego przez to bo stwierdzilam ze  łaski bez, to nie moja wina ze chce czulosci, a jak nie potrafi okazac to niech spada.
aczykolwiek teraz z perspektywy czasu mysle ze moze byloby inaczej jakbym w inny sposob okazywala ze mi tego brakuje niz fochami...
ale czlowiek uczy sie na bledach i moze next time lepiej z tego wyjde i Tobie tez tego zycze.

no tez fakt ze zalezy o kogo sie walczy... ech no ja na pewno nastepnym razme bede bardziej w zart obracac bo to najlepiej.....
choc wiesz ja np tez sie staralam olewac czy cos i tak szczerze mowiac skutki byly srednie wiec dalam sobie spokoj.
poza tym chyba roznilo nas za duzo, przede wszystkim kwestia religii co jak dla mnei bylo bardzo uciazliwe...;/