Jak pokonać kryzys w związku

Cokolwiek mu powiesz będzie mial to gdzieś. Skoro pracujesz też zdalnie to może wyjedź do rodziców, czy gdzies tam na miesiąc nie kontaktuj się z nim i po tym czasie wróć do domu? Jak nadal będzie miał wszystko gdzieś to chyba wiadome będzie co robić...

Dzięki za odpowiedzi. Ogólnie to mój brat tez jest pracoholikiem i mój mąż widzi, ze ten przesadza, ale ze on przesadza to już nie zauważa, choć ciagle mu to tłumacze i pokazuje.

Wydaje mi się, ze ten pracoholizm to tak naprawdę ucieczka ode mnie. Po co ma siedzieć ze mną, jak może poudawać, ze ma masę roboty, zaszyć się w swojej norze i tam siedzieć i robić, co mu się podoba. Ja nie wymagam od niego jakiejkolwiek pracy w domu, nie gderam mu ciagle nad uchem, czasem chce po prostu pogadac o różnych codziennych sprawach, o psiakach czy o przyszłości, ale nie ze męczę go non stop, a przez to jego zamykanie się w pokoju odnoszę właśnie wrażenie, ze ode mnie ucieka.

Wyjeżdżałam z domu, kiedyś nie było mnie dwa miesiące, gdy mnie wkurzył, ale tak naprawdę ucierpiały na tym tylko moje psiaki, które są ze mną mocno związane. On przez ten czas pisał do mnie smsy o wszystkim i o niczym. Jak mnie nie ma, to garnie się do rozmowy: pisze i dzwoni, a jak jestem - ma mnie gdzieś.

Przyznam szczerze, ze już nawet zastanawiam się, czy chce mi się to ratować, ale z drugiej strony ten człowiek jest mi jednak bliski, sporo razem przeszliśmy, niczym konkretnym nie zawinił, wiec nawet nie ma wyraźnego powodu do rozstania. Raz jak byłam poza domem, napisałam mu, ze nie widzę naszej przyszłości razem, jeśli się nie zmieni. Myślałam, ze może to nim wstrząśnie, ze nie zartuje, a on się tylko wkurzył, ze o co mi chodzi, ze przecież skoro chcemy dom, to on musi zarabiać (jakbym ja nie zarabiała…) i ze Ok, jak nie chce związku, to nie! Ale ogólnie, ze myslal, ze będziemy zawsze razem. Nie zmieniło to jego zachowania nawet n chwile. Uważał, ze skoro wyjaśnił mi powód swojego zachowania to ja powinnam to zaakceptować i już.

Nie jest tak, ze trzymam się męskich portek, bo muszę jakieś mieć. Nie. Sama sobie świetnie poradzę, zarabiam, mam swoje własne mieszkanie (które co prawda teraz próbuje sprzedać, żeby mieć więcej kasy na dom), tylko jestem konserwatywna i uważam, ze zwiazek najpierw należy ratować.
Dodam jeszcze, ze on mocno się zapuścił (Ok, ja trochę tez, ale trochę), zęby to nie wiem, czy w ogóle myje, prysznic bierze z raz w tygodniu. Wychodząc z domu leje tylko na siebie litry wody kolońskiej. Brzuszysko mu urosło całkiem spore. Trochę w żartach, ale daje mu do zrozumienia, ze z ust nie pachnie mu pięknie, ze to brzuszysko to trochę za wczesnie (skończył dopiero 40lat) i ze może bysmy poszli razem na siłownie. Tylko w tej zapadłej dziurze, w której jesteśmy, nie ma siłowni, a do dużego miasta mu się nie chce dojeżdżać. Poza tym już kiedyś chodziliśmy na siłownie razem. Skończyło się, ze ja pomykalam na bieżni, a on… lezal na ławeczce i oglądał seriale i tak naprawdę tylko się wstydu najadłam za każdym razem.

Ogólnie jest facetem ogarniętym życiowo bardziej niż ja, ma łeb na karku, nie ma dla niego rzeczy niewykonalnej. Tylko co z tego?

Tak naprawdę zabrał mi cała radość z życia, zniechęca mnie do wszystkiego, nie chce mu się nic robić - ani gdzieś wyjść, ani wyjechać. Jak zaproponowałam jakieś wczasy w ciepłym kraju, usłyszałam: No ale gdzieeee? I już mi się odechciało proponować. Pewnie skończyłoby się na tym, ze ja musiałabym ogarniać wszystko, a co to za radość robić wszystko samemu? Myślałam, ze razem usiądziemy, popatrzymy, co jest ciekawego, wybierzemy itd, ale przeliczylam się.

Wiem, narzekam, ale jest 1:45 po południu, a my nie widzieliśmy się dzisiaj jeszcze. Mój brat chociaż wpada do mnie do pokoju, pyta, co będziemy jeść na obiad, co dziś ogólnie robimy, czy może na działce coś ogarniemy czy pojedziemy do miasta na jakieś zakupy, a mój mąż ma wszystko gdzieś. Nawet nie ciągnie go, by mi ‚dzień Dobry’ powiedzieć. Częściej i więcej rozmawia z moim bratem niż ze mną.
Gdyby nie psiaki, które są w dużej mierze ode mnie uzależnione, to znowu bym stad wybyla.

A to jeszcze dodam, ze z psiakami to tez ciekawa sprawa. Niby je kocha, zwłaszcza za jednym skoczyłby w ogień, ale nic wkoło nich ani z nimi nie robi. Jak dawniej cały jego dzień kręcił się wokół psów, tak teraz ma wielki problem pobawić się z nimi dosłownie 15minut. Nie sprawdza misek, czy maja wodę, nie interesuje go, gdzie oni są. Raz jak mnie nie było, zamknął jednego na zewnątrz i zorientował się dopiero mój brat, ze jakoś dziwnie ukochany pupil mojego męża szczeka. Szukał go po całym domu, a on zmarznięty siedział za drzwiami wyjściowymi i krzyczał, żeby go wpuścić do domu.
To już dla mnie jest zupełnie nie do pojęcia, bo o ile ja, człowiek dorosły sobie poradzę, o tyle ten mały psiak, niekoniecznie. Co się stało, ze nawet jego ukochany pupil przestał go interesować?

@Niena1 -- mówisz, że twój mąż jest pracoholikiem, że siedzi całymi dniami przed monitorami, że bierze jedzenie i ucieka do siebie...

Wg mnie on po prostu nie chcę spędzać z Tobą czasu.

To wszystko było tylko chwilowym zachwianiem równowagi u niego.

Co zrobić? Jeśli dwoje ludzi to takie łódeczki co trzymają sie razem, płyną razem w jednym kierunku, to Wy jesteście takimi łódeczkami, że on twoją puścił wolno, a Ty jego trzymasz mocno. Zatem puść jego łódkę. Niech płynie gdzie chce. Zaczniecie się oddalać. Jeśli on zobaczy, żę się oddalacie, to czym prędzej złapie twoją łodkę, abyście wciąż byli razem. Jeśli tego nie zrobi, to oddalicie się tak, że już będzie Ci obojętne czy jesteście razem czy nie.

Rozmowy nie uratują... SZantaże nie uratują... Zasady nie uratują...

Trochę jakbym czytał moją historię sprzed lat.

W moim ówczesnym związku również po 7 latach wszystko się posypało, chociaż jakby ktoś mnie chciał zapytać co dokładnie było nie tak - to nie wiem. Po prostu to zaczęło się rozjeżdżać. Ona też coraz więcej czasu spędzała w pracy, a jak nie musiała być w pracy to zawsze sobie znalazła inny powód by nie być w domu. A to koleżanka, a to paznokcie, a to to, a to tamto. W skrajnych sytuacjach, jak już nie mogła nic wymyślić to zatrzymywała się na parkingu kilkaset metrów przed domem i tam napierdzielała przez telefon ze swoimi psiapsi, czasem nawet godzinę czy dwie. A jak już była w domu albo gdzieś wyjeżdżaliśmy to albo było kompletnie nijak albo kręciła afery o byle co.

Skończyło się tak jak prawdopodobnie skończy się to u autorki. Mąż będzie się odsuwał dalej, wahał, stwarzał atmosferę niezdecydowania. Aż nagle pojawi się bodziec do zmian w postaci nowej dupy. Pewnie nawet nie będzie w niczym lepsza od autorki, po prostu będzie inna. Może będzie ją mógł bardziej urobić pod siebie, korzystając z doświadczeń małżeństwa.

Więc jak dla mnie to wszystko rokuje źle. Oczywiście kryzys w związku można pokonać, bez względu na staż związku, ale obie strony muszą chcieć. A tutaj jedna strona udaje, że nie widzi.

Więc wiele wskazuje na to, że jest już za późno. Ja gdy mój ówczesny związek zaczął się sypać byłem przerażony wizją bycia znów singlem. Po tylu latach. To przekraczało moje wyobrażenie. Potem przyszła obojętność, na zasadzie "co ma być to będzie". A jak już to wszystko się skończyło to co prawda parę łez uroniłem, ale ogólnie to poczułem ulgę. A dziś po latach myślę, że byłem głupi ciągnąc to tyle czasu bez sensu

Co do znajomych - ciężka sprawa. Trudno kogoś poznać. Ale jest internet, może jakoś sie uda

Droga ta pomoc. Prawie 500 zł za konsultację. Na jesień już pewno będzie równe 500, bo szkoła.
I do tego wszystko bez gwarancji.

Na yt do wyboru, do koloru - wszystko za darmo.