szukam bratniej duszyczki

Witaj, poki co pisz tutaj, zanim ktos z Twoich okolic Cie znajdzie

Witam cię R 68 szkoda ze mieszkam daleko( plock) ale chętnie cie wespre duchowo. Pozdrawiam cieplutko;)

witaj ......
mozesz napisac na meila

Ja też szukam "duszyczki" a może właśnie przyjaźni odezwiecie się do mnie?

  Hej,
gdzie mieszkasz?
kim jesteś?

Ja tak jak napisalam jestem kobieta zniszczona przez męża. Staram się podnieć po ciosie, który mi zadał. Podniosę sie, ale jest niebywale trudno. Mam Syna, który jest moim swiatłam . Gdyby nie on i moze dziwne, ale gdyby nie teściowa pewnie byloby za mną krucho!!!!
Ale bardzo się staram.
Zawsze byłam wesołą osobą. Lubię ludzi. I może dlatego nie mogę zrozumieć jak można kłamać i zdradzać???
Uwielbiam czytać książki i oglądać filmy.

Ja też chętnie się dołączę bo z tygodnia na tydzień...z dnia na dzień jest mi coraz trudniej uporać się z samotnością. Pozdrawiam 50 letnia Łodzianka

Hej
a jakie książki czytasz? Ja też uwielbiam czytać książki i ogladac filmy. Lubię o nich dyskutować.
Zawsze byłam optymistką, ale się zmieniło ;(

Hej Łodzianko
A skąd wynika ta Twoja samotność?
Jakieś rozczarowanie ludźmi?
Napisz cos więcej o sobie. Co robisz, co lubisz ...

pozdrawiam również Łodzianka

Hej
Napisz jakie książki czytasz?
Ja z kolei jestem taka trochę wszyskowiedzaca najlepiej

ja mało siedze na necie i ciezko mi powiedziec w ktorych godz jestem . bo ja tylko z doskoku jak mam wolna chwile

Hej Elu
Świetnie trafiłaś z opisem tych niby przyjaciół. Mam takie samo odczucie. Zawsze byłam na wyciągniecie reki jak byłam potrzebna, a kiedy nie nikt o mnie nie pamięta. Dzięki za to, bo już myślałam, ze jestem jakiś dziwoląg .

Ale mam dzisiaj "doła"!!! Nie mogę się otrząsnąć! W koło wszyscy zabiegani. Szczęśliwe pary przygotowujące się do kolejnych rocznic  ślubu. I ja w tym wszystkim. Siedzę cicho i słucham jaki prezent, jaka niespodzianka... Nawet nikomu nie przyjdzie do głowy, że mnie to rani. Pracuję w pokoju z dwoma kolegami. I niestety wszyscy mamy we wrześniu  te rocznice. A żeby był komplet ich żony pracują również z nami i często wpadają usiąść mężowi na kolanka. I tak sobie siedzę, ja biedna porzucona przez męża i przypatruje się tej kwitnącej miłości. Czasami nie mam już siły przekonywać się, ze kiedyś będzie dobrze. Że spotkam tą drugą połówkę. I że ten mój koszmarny mąż pożałuje tego co zrobił i będzie cierpiał bardzo, bardzo, bardzo... Gdyby nie mój syn nie wiem czy nie zrobiłabym czegoś głupiego. A tak dla niego wstaję każdego ranka i wbijam sobie w głowę, ze będzie dobrze!!!

nie znajdę tu bratniej duszyczki
hej
dajcie znać

Hejka:)