czy istnieje przyjażń...

Ja borykam sie juz z tym od kilku lat. Szukam przyjazni. Kilka razy sie zawiodlam lecz grunt to sie nie poddawac .  ( wierze ze kiedys znajdzie si ta osoba z która mogłabym pogadac o wszystkum i niczym ) pozdrawiam

Przyjaźń to w ogóle trudny temat. Jak dla mnie trudniejszy nawet, niż miłość. W miłości jesteś z kimś, kochasz, coś się nie udaje, rozstajecie się. Zakochujesz się w kimś innym i powoli zapominasz. Z przyjaźnią bywa inaczej, z przyjaciółmi nie żyjesz 24 godziny na dobę, są wtedy kiedy potrzeba, wiadomo, że można na nich polegać, ufać, że czas i odległość nie mają znaczenia. A potem, gdy z jakiegoś pozornie błahego powodu to wszystko znika, to człowiek nie rozumie, jak i dlaczego. Oczywiście wiem, że jeśli przyjaźń się kończy to nigdy prawdziwa przyjaźnią nie była... Tylko skąd to wiedzieć w trakcie jej trwania? Kiedy znasz kogoś 10-15-20 lat, a potem tego kogoś nie ma. To trochę jak z najbliższą rodziną, wyrwa w sercu pozostaje.

Heeej Jeśli masz chęć to napisz na priv tutaj

Miłość to jest wielka przyjaźń. Jeśli jest inaczej, to nie jest miłość tylko potrzeba seksu. Nie jest to nic dziwnego bo połowa ludzi ma poziom rozwoju taki jak u zwierząt a reszta nie jest dużo lepsza.

Relacje międzyludzkie są zbyt skomplikowane żeby definiować je jednym słowem.
Z mojego doświadczenia wynika, że przyjaciół (osoby które jeżeli będzie trzeba nadstawią za nas karku)  poznajemy zazwyczaj w bardzo, bardzo nieprzyjemnych okolicznościach.
Ja miałem depresję, ona miała rozwód, ja miałem 18 lat, ona miała 31.
Uprawialiśmy seks, nieregularnie, bo depresja i leki na nią dość mocno wpływają na popęd seksualny.
Jeżeli miałem lepszy dzień było wspaniale ale seks był przy okazji, najbardziej liczyła się pewność, że ktoś
na mnie czeka i jeżeli nie przyjdę będzie czuł się źle - przez dobry rok to  była jedyna motywacja do zwleczenia się z łóżka.
Przytulenie się w zimowy poranek przy -15C na zewnątrz  poza tym, że przez 10 minut było ciepło, dobrze i spokojnie znacznie poprawiało samopoczucie na resztę dnia.

Mniejsza, długa historia.
W każdym razie przez 2 lata widywaliśmy się praktycznie codziennie, przez kolejne 2-3 kilka razy w tygodniu. (oficjalnie była moją nauczycielką ale oboje czuliśmy się tak beznadziejnie, że kwestie etyczne nie miały znaczenia).
Cieszyłem się kiedy wyszła za mąż, trochę się oddaliłem, bo sytuacja się zmieniła i relacje między nami też musiały się zmienić.
Wiem, że mogę na nią liczyć, ona wie, że może liczyć na mnie ale każde z nas ma swoje życie.

Psychoterapeutki z niewiadomych przyczyn wałkują tą historią w kółko mimo tego, że to już historia...
Historia którą pomijam podczas rozmów z terapeutką.