Jak przestać skupiać na sobie uwagę innych?

Witam was. Może mój problem wyda się błahy, z kolei, dla mnie jest złożony i to bardzo, jednak postaram się ją przedstawić w miarę jasno. Większość czasu spędzam w swoim pokoju, ostatnio ciągle używam słowa "Ja to, ja tamto...ciągle mam wrażenie, że świat się kręci wokół mnie" i zdarzyło mi się podjąć pewną decyzję bez wiedzy pewnej osoby. Nie rozumiem swojego zachowania, czy to samotność tak na mnie działa? Od razu, na wstępie proszę nie wspominać mi o znalezieniu chłopaka, bo kilka lat temu zakończyłam toksyczny związek, a to co ze mną się dzieje wydaje się być nienormalne. Mam wrażenie, że uciekam przed ludźmi, że nie mogę znaleźć sobie miejsca wśród nich. Co do chłopaka, nie mam i na razie nie chcę go mieć. Nie chcę komuś zatruwać życia swoimi emocjami i nastawieniem do mężczyzn, swoją przeszłością, tylko dlatego, że ktoś wyżył się na mnie psychicznie, bo to nie byłoby fair wobec tej osoby. Jest jeszcze wiele rzeczy, które mi się u siebie nie podoba. Mianowicie, wyraz jaki maluje się na mojej twarzy przez dłuższy czas jest ponury, wyglądam na osobę najbardziej nieszczęśliwą, tak się tez czuję. Nie wiem, jak to wytłumaczyć, chodzi o to, że czasami mam wrażenie jakby osoba, która mnie kiedyś skrzywdziła, była przy mnie i mówiła jaka jestem, co mam zrobić ze swoim życiem, jaka mam być, w sumie same okropne rzeczy, ale to nie jest realne, tej osoby nie ma przy mnie, ale ja i tak wpadam w popłoch, głębokie wdechy i wydechy co chwilę, czasem zdarza mi się płakać, mam myśli samobójcze, źle śpię. Na dodatek, zdarza mi się mieć jakieś dziwne przebłyski, jakby to co miało miejsce kiedyś, dzieje się w danej chwili znowu,  (wystarczy, że jestem w danym miejscu czy usłyszę jakieś słowo wypowiedziane do mnie, gesty innych osób), nie mogę znaleźć dla siebie miejsca wśród ludzi, bo czuje się wyobcowana. Czasem, gdy w końcu chcę wyjść z domu, najczęściej powstrzymują mnie czarne myśli, mam wrażenie, że nie wiem dokąd mam pójść, a najbardziej po tej toksycznej relacji boję się nieznajomych mężczyzn i mam alergię na mężczyzn myślących o seksie 24/24. Na tym polegała moja toksyczna relacja, ja chciałam przyjaźni, a z jego strony...?Chyba nie muszę kończyć tego zdania. W każdym bądź razie, siedzę w domu, wypełniam swoje obowiązki, a potem co? Powrót do swoich pasji? Tylko, że ja już zaczynam wariować w tym domu, nie czuję się zbyt dobrze, gdy wyjdę poza swoją strefę komfortu jakim jest mój dom, z którym też jednak wiąże się kilka przykrych wspomnień związanych z tą osobą. Jednak przez tę samotność, bycia z samą sobą, zaczynam myśleć częściej o swoich sprawach niż o sprawach innych, aby było po mojemu. Kocham swoją rodzinę i nie chcę ich krzywdzić swoim zachowaniem. Nawet nie wiem, jak się zachować w pewnych sytuacjach, wśród ludzi. Nie mam tematów jakich mogłabym się podjąć, (oni mają swoje życie, a ja swoje), coraz z wielkim trudem dobieram słowa, gdy rozmawiam z kimś kogo nie znam, bo chcę urazić, nie znam tej osoby, nie wiem jak zareaguje na to co powiem. Być może wyolbrzymiam to, co się ze mną dzieje, ale to nic dobrego, nie czuję się dobrze ze samą sobą i dlatego szukam pomocy. Może dacie mi kilka rad, które mogłabym wprowadzić w życie, aby te relacje w mojej rodzinie się polepszyły i nie tylko, z każdą osobą, którą kiedyś spotkam na swojej drodze, tylko napiszcie od czego mam zacząć?