Witam,
potrzebuję wirtualnego przewodnika (psychologa) który pomoże mi w zrozumieniu niektórych spraw i podjęciu decyzji w celu lepszego samopoczucia. Tak obiektywnie....
Trochę się nawarstwiło tych moich problemów, w sumie nie wiem od czego zacząć...
Więc może po kolei....
1. Jestem typem odludka, milej mogła bym siebie nazwać -domatorką.
W czasach szkoły miałam koleżanki tyle co na przerwie, nie było przyjaciółek od serca. Dziś tłumaczę to sobie tym,że wstydziłam się ojca alkoholika i swojej biedy w domu. Przeżywałam gdy ktoś chciał mnie odwiedzić, że będą się śmiać...
Wychodząc za mąż skupiłam swoją uwagę na mężu, dzieciach , prowadzeniu domu...Nie myślałam, ze przyjaciółki są mi potrzebne. A wręcz utworzyłam sobie taki stereotyp- (na podstawie osób które mają znajomych)-dobrze,że nikogo nie mam, to nie muszę pamiętać kto tam dziś ma urodziny, imieniny co kupić by nie wyszło tanio, żeby nie urazić, obrazić...nie mam problemu,ze koleżanka przychodzi nie w porę kiedy natłok roboty i nijak jej powiedzieć,żeby już sobie poszła... albo,że przychodzi niby do mnie taka psiapsiółka niby od serca ale zerka na męża....
Dziś po wielu wewnętrznych rozterkach życiowych stwierdzam,że trudno jest żyć samemu sobie.
Jest mąż, jest mama, siostra, dzieci ale to nie to.... Ta przyjaciółka by się przydała... Nie wszystko warto mówić mężowi, mama zrozumie jak zechce...
Nie jestem zwolennikiem fejsbuka, ale myślę sobie co mi tam założę konto- może ktoś się odezwie? Albo ja kogoś zaczepię -za chwilę dopada mnie frustracja,że to nie ma sensu...Oj tam, a kogo obchodzę ja ? Ludzie maja swoje zycie po co mi komuś się pchać z butami ?
Nie chciała bym być pojmowaną jako ta co zabiera cenny czas, co przychodzi nie w porę co oczekuje pamiętania o urodzinach itp
Jak to wypośrodkować?
2.
Z mężem przerabiam kolejny kryzys , z pokorą, z cierpliwością i wierzę,że to już ostatni...
Mamy różne charaktery, odmienne postrzeganie wielu spraw, musimy iść sobie na wzajemne kompromisy ale to mnie nie uszczęśliwia...
Np wiem,że każdy musi mieć jakąś pasję, hobby itp -ja też mam ale zauważam,że kiedy odchodzę z widoku męża by zająć się swoimi sprawami -nie potrafię oddać sie pasji w całości -myślami jestem przy obecnym konflikcie albo przy problemie brata... Nie potrafię się całkowicie zrelaksować, wyłączyć...
Czyli to oznacza, że to jest pasja na siłę, wymuszona ? Czy być może nie odkryłam w sobie tej prawdziwej pasji ? Czy to kwestia mojej chorej osobowości? bo nawet gdy zasypiam to przed snem snuję plany co jutro zrobię na obiad , co dokupić i rozważam inne sprawy...
Mąż pasjonuje się motocyklem, z niecierpliwością czeka weekendu by znów gdzieś pognać przed siebie...
Ja wiem, ze nie mogę go ograniczać ale wewnątrz siebie jestem nieszczęśliwa,że nie spędza czasu ze mną. Rozmawialiśmy z mężem o tym i on wie,że każdy jego wyjazd -czy to jedna noc czy trzy -zdaje sobie sprawę,że ja jestem skwaszona. że postąpił wbrew moim oczekiwaniom.
Jestem oświecona w sensie co jak powinno wyglądać,że to dobrze ,że mąż ma pasje, że nie stroni od ludzi, że jest otwarty na życie. Tylko,że chciała bym by moje myśli , ta wiedza o tym szła w parze z gestami- jakoś nie potrafię szczerze mu powiedzieć, że cieszę się że on się cieszy... nie pytam go czy było mu fajnie bo mi nie było fajnie , że zostałam w domu sama, z dziećmi...
Chciała bym wyzbyć się tego żalu podchodzić do tego inaczej ale jak ?? Zrobić mu kanapki na drogę i podać z uśmiechem to takie trudne...
3.
Seks.
Nie może być przedmiotowy, nie powinniśmy traktować go jako formę przetargu, nie możemy karać odmawianiem seksu sobie czy partnerowi -duchowość seksu-- chyba za dużo się naczytałam różnorakich tematów ale sobie rozwiązania nie potrafię znaleźć
Różne doświadczenia głównie związane z mężem -oddalają nas od siebie. To już nie jest to co było. Za bardzo może wnikam w szczegóły sama tworząc niechęć względem niego np dostrzegam,ze ma mnie w dalekim poważaniu , nie zabiega o mnie tak jakbym chciała i karzę siebie tym,że nie inicjuję seksu a jak ja nie zacznę to raczej nic z tego...Mijamy się , ja kładę się spać On by chciał jeszcze w gry pograć. Kiedy zaczepia mnie o północy odpycham sie od niego bo nie cieszy mnie już seks na śpiocha przez pięć minut nie cieszy mnie seks kradziony jak kiedyś -ja chcę poświęcenia sobie uwagi...
Obrażam się na męża,że skoro ma czas na to na tamto -to czemu mnie ma zadowolić 5 minut ?
Nie przynosi mi to ulgi bo sama lubię seks ale dotychczasowe relacje z mężem nie dają mi poczucia spełnienia, nawet jeśli do zbliżenia dojdzie to po wszystkim czuję ogromną pustkę w sobie, żal ? Nie wiem jak to ładnie w słowach określić.
Po prostu zdaję sobie sprawę z tego,że chwila uniesienia była i co ?i znów spadam na ziemie gdzie zostaję sama bez perspektyw na lepsze jutro
Czy wyjściem może być dla mnie uprzedmiotowienie seksu ? Czy po prostu mam nie wnikać w swoje sumienie, nie rozmyślać ale jak . jak tego dokonać?
Za dwa tygodnie dzieci wyjeżdżają na wakacje , mąż czasem puszcza oczko a mnie się robi smutno....
Bo nie cieszy mnie fakt,że co noc będzie upojna -i co z tego ? jak już wiem,że w planach ma wyjazd trzydniowy ze znajomymi na jeziora i to jest jego myśl przewodnia , tym żyje...da się zauważyć...
Nigdy nie kwapił się kupić jakiś gadźet do sypialni żeby było milej chociaż podpowiadałam co bym chciała , nawet pokazałam aukcję z ciuszkami -nie słyszy mnie... Ma więcej kasy niż ja, na siebie nie żałuje grosza w sumie mogłam sama kupić ale zaczęłam się wahać,że skoro jemu nie zależy...co ja się będę nawalać...
Dziękuję jeśli ktoś doczytał do końca, proszę o jakieś sugestie -tylko mnie nie zlinczujcie...
zdaję sobie sprawę,że mam trudny charakter ,ze jestem w trudnym związku ale mam ogromną wolę życia i poprawy (siebie)
