KIEDY ZWIĄZEK ZACZYNA TOCZYĆ RDZA- Wasze OPINIE

Właśnie  - zgadzam się z tym lenistwem, często nie chce nam się już zabiegać o ukochaną osobę, bo po co skoro już jesteśmy razem dłuższy czas...a to bzdura!!! Wystarczy pomyśleć,że my przestajemy zabiegać o partnerkę/partnera nie okazujemy tej osobie już takiego zaangażowania, miłości, nie robimy malutkich a jakich miłych niespodzianek, drobnych gestów, które pokazują drugiej osobie jaka jest dla nas ważna, aż tu nagle pojawia się ktoś trzeci i zaczyna jednej ze stron okazywać zainteresowanie, coś czego brakowało jej od drugiej połówki, stara się o nią i w ogóle...smutne ale tak może być i przez to również związek może się rozpaść uważam, że każdy potrzebuje każdego dnia czuć, że jest ważny dla swojego partnera, nie trzeba wielkich czynów, wystarczą małe gesty i troszkę spontaniczności, żeby nie popadać w monotonię POZDRAWIAM!

Według mnie największymi wrogami udanych związków są:
1) wymaganie od partnera, że da nam coś, czego nie ma
2) brak umiejętności rozmowy o problemach
3) brak umiejętności/chęci osiągania kompromisów.

Co do punktu pierwszego, często po prostu mamy gdzieś w głowie obraz partnera idealnego i próbujemy zmienić naszego nieidealnego (wszak ideałów przecież nie ma) tak, by spełniał wszystkie nasze wymagania. Tak naprawdę rada na to jest jedna - brać to, co jest, albo nie brać wcale.

Drugi punkt jest bardzo istotny - jest mnóstwo związków, nawet małżeństw z dużym stażem, w których obydwie lub jedna strona nie potrafią porozmawiać o tym, co się dzieje złego, co sprawia im jakikolwiek dyskomfort. Niejednokrotnie bywa, że gwałtownie się kłócą, a potem "godzą" w łóżku albo po kilku "cichych dniach" udają że nic się nie stało, w ogóle nie próbując dociec ani tym bardziej rozwiązać przyczyny problemu.

Punkt trzeci dość ściśle wiąże się z drugim - jeśli nie umiemy rozmawiać i przede wszystkim słuchać tego, co druga strona ma nam do powiedzenia, nie umiemy też dojść do kompromisu. Egocentryzm i przekonanie o własnej racji do niczego poza ciągłym konfliktem nie prowadzi, w związku po prostu trzeba czasem wypracować jakieś rozwiązanie "pomiędzy" - tak, by obie strony były zadowolone jak najmniejszym kosztem każdej z nich.

Yvette- bardzo fajne spojrzenie na sprawę i jej nakreślenie, choć moim zdaniem etap docierania trwa nieprzerwanie przez cały okres trwania związku  i równolegle do wymienionych przez ciebie tak trafnie etapów.
Wysunęłąś niezwykle trafną uwagę na temat relacji JA TY MY - faktycznie zaduszanie własnej ambicji, dążeń ma destrukcyjny wpływ na związek- naciagana sprężyna kiedyś musi się rozciągnąć, z innej strony jednak na etapie właśnie relacji JA TY MY ja dostrzegam kompromis, być może nawet i przez niektórych nieuświadomiony- bo przykryty fascynacją, idealizacją, ale jednak.

Bardzo celna i głęboka uwaga, ja jednak skłoniłem się do opisu degradacji związku jako pewnej jedni, stąd owy proces rdzewienia.
Ciekaw jestem u ciebie , jak postrzegasz owy rozwój związku( I czy w takich kategoriach można o nich mówić w? - słowo to gdy się nad nim zastanowić jest dość enigmatyczne, nawet mocne. Dlaczego tak myślę? Stagnację przeżywa każdy związek, symptomatyczna jest ona zwłaszcza w relacjach trwających kilka lat 4 i więcej i często dzieje się, że parka czy małżeństwo całkiem dobrze się dogaduje, a mężczyzna moim zdaniem jednak koło zamachowe relacji ( nie mogący dopuścić do znudzenia kobiety) dostarczać musi jej w pewnych dawkach nowych doznań, motywów etc- wszystko pięknie wygląda w teorii, i tu moim zdaniem dochodzi do pewnego rodzaju krytykii wszelkich kierunków psychologii pragnących zbadać relację, których opis stanowią tylko dość lakoniczne uogólnienia, bo wg. mnie każdy związek kieruje się pomimo wszystkich czynników jemu charakterystyczna logiką-stąd chociażby znane mi są przypadki długoletnich związków o niemal stałej progresji ale, coś powodowało, że następował nawrót już z inną osobą ku prozie życia codziennego- pomyślą niektórzy wypalenie, chęć odsapnięcia- być może?ale coś powodowało jednak ludźmi, że tego typu relacje się kończyły.
Z innej beczki, prowadzi się różnorakie badania mówiące o specyficznych związkach, aminokwasach odpowiądających za uczucie miłości i jej niemalże ,, kreowanie " w ludzkim mózgu  ( nie znam się na neuronaukach, tym bardziej na chemii), jednak ciekawe są i przyznam dość brutalne wnioski- miłość bez względu na panujące relacje, wypala się po 3-4 latach , póżniej zaś pozostaje przyzwyczajenie, albo jego brak ! Co wy na to????
Pozdrawiam!

Przyznasz Apoteozo23, że ta teoria niszczy i tak już nadwątlony dzisiaj wszelaki romantyzm?
Ja mimo wszystko powściągliwy jestem względem takich teorii, jak i typowo naukowego rozważania w tej mierze.

Kiedyś w jakimś babskim czasopiśmie czytałam całkiem interesujący artykuł o miłości, autorstwa (o ile dobrze pamiętam) Zyty Rudzkiej. Owa pani rozważała w nim problem "krótkiej" miłości w obecnych czasach - konkretnie chodziło o to, że jeszcze za czasów naszych dziadków małżeństwo było czymś nierozerwalnym, ludzie mieli najczęściej tylko jednego partnera i był to partner na całe życie, natomiast dziś do miłości podchodzi się konsumpcyjnie, związek jest czymś, co ma się nam opłacać, przypomina bardziej ekonomię, niż kochanie. Przeprowadzamy bilans wad i zalet partnera i wybieramy tego najbardziej zbliżonego do ideału, tego, który najwięcej nam da, odsiewając po drodze tych, którzy "nie zdają egzaminu" - np. nie podzielają naszych pasji lub nie zakręcają tubki pasty do zębów po użyciu. Wolimy zerwać z "nieidealnym" partnerem, wymienić go na "lepszy model", niż pozostawać w "nieszczęśliwym" związku - a nieszczęśliwy to najczęściej taki, który wymaga od nas zbyt wielu poświęceń.

Co o tym myślicie, Panie i Panowie? Zgadzacie się z opinią autorki? Uważacie, że tak jest dobrze i tak właśnie powinniśmy postępować, czy może rację mieli nasi dziadkowie, którzy młodo wstępowali w związki małżeńskie i pozostawali w nich pomimo wszystkiego, co się działo?

Jak myslicie gdy nie ma już tzw: chemii  to trzeba zakończyć związek mimo tego , że chcemy byc z tą osobą, i jest nam dobrze z nią???
Tylko nie czujemy tego juz co kiedys tych "motyli w brzuchu" itd???

czyli uczucie , motyli w brzuch u tego co na poczatku było tego zauroczenia drugą osobą nie ma;) to dobrze bo jestem w zwiazku 3 lata i nie ma juz tego uczucia jakie było kiedyś tego szalęnczego wiem , że chce z nim byc jest mi z nim dobrze . tylko nie ma już tego co kiedyś było;) dzieki za odpowiedz

W tym temacie jestem raczej zwolenniczką teorii odwrotnej pt. "Szewc chodzi bez butów". Myślę, że wiele niepowodzeń małżeńskich psychologów wynika właśnie z owego niewykorzystywania wiedzy w praktyce, a raczej ludzką słabością, która sprawia, że nawet, jeśli wiemy, JAK postępować nie oznacza to, że automatycznie się zmieniamy. Każdy psycholog jest ponadto naznaczony klasycznym bagażem człowieka: bagażem dzieciństwa, uprzedzeniami i wewnętrznymi trudnościami. No i last but not least - nasze starania to jedynie 50% sukcesu związkowego. Możemy być świetnymi specjalistami w dziedzinie związków i miłości, ale co nam po tym, gdy mamy partnera niechętnego zmianom?

Myślę też, że to, o czym mówisz świetnie dowodzi temu, że psychologia nie daje nam również gotowych recept na życie i nie czyni nas bogatymi, szczęśliwymi i nieomylnymi - jak żaden kierunek studiów