Jak odróżnić prawdziwą miłość od lęku przed byciem samotnym i innych?

Jutro wyprowadzam się od mojego partnera po prawie dwóch latach związku i mam dokładnie te same wątpliwości.. Myślę, że w momencie, kiedy odchodzimy, zawsze czujemy tak samo.. No może nie w skrajnych przypadkach, gdzie ewidentnie trzeba uciekać, bo ktoś nas krzywdzi, cchociaż i to się zdarza.. Nie wyobrażasz sobie, co siedzi w mojej głowie, odkąd wspólnie podjęliśmy tę decyzję.. Codziennie płaczę, na myśl o jutrzejszym dniu czuję się potwornie źle.. Zabij mnie - nie wiem z jakich powodów.. Na to potrzebny jest chyba czas.. Mam nadzieję, że decyzja jest słuszna i Tobie też tego życzę..

Mózg wariuje. Serce szaleje. A my kochamy dalej.  Niestety e życiu trzeba ustalać priorytety. Dobro swoje albo dobro czyjeś kosztem siebie . Swojej dumy , spokoju, kobiecości. 
Ja tez kocham męża.  Był miłością mojego życia i co ? I zaoral mną przez 3 tygodnie ziemię.  Czuje ze zniszczył wszystko co najpiękniejsze we mnie . Radość żart miłość zaufanie bezinteresowność.  Tak. Nie miał litości i nie ma do dzisiaj. Kocham go  ale kocham tez siebie. Więcej nie będę prosić płakać błagać.  Nie to nie. Nie pozwolę zniszczyć tego co we mnie jeszcze dobrego zostało.  I wy się też nie dajcie. Lepiej być samej ale szczęśliwa niż zdeptana z jakimś ochlapem miłości danym na miesiąc może 3.

Ja również teraz przechodzę przez coś podobnego jak sensualseductionnn, więc nie jestem w stanie odpowiedzieć na pytanie postawione w temacie. Bo mam ogromną pustkę w głowie i tysiące myśli na minutę.
Tak btw, sensualseductionnn odezwij się na maila, pisałam do Ciebie

A ja sie rozstalam po 10 latach wspolnego mieszkania.
Rozstanie trwalo,....moze 15 minut.( tyle co spakowanie podrecznej torby)

Najpierw bylo otepienie-jak ja bede zyc sama?
Potem nawykowe....musze kupic mieso na obiad, bo on lubi, ktora to juz godzina, bo on powinien zaraz wrocic, itp.
I mysl- NIE MUSZE kupic miesa...nie musze patrzec na zegarek-bo nie wroci...

Po tygodniu( doslownie tygodniu) mysl, qwa- jak dobrze, ze nic nie musze!!
Cholercia, moge zrec warzywa, robic co chce!!!

Po kolejnym tygodniu( doslownie)
Cholera, jak dobrze, ze go nie ma!
Jaki spokoj, oj...nie wroci, nie dopuszcze do tego....

Tak bylo u mnie. Moze u was ten proces zajmie wiecej czasu, ale w mniej wiecej tym schemacie?
Ludziska roznie reaguja....ale mysle, ze jest ten moment, kiedy sie mysli ze jest dobrze, ze tak mialo byc, i dobrze, ze wreszcie sie skonczylo, ze juz nie ma wahan, watpliwosci, rozkmin, jest tylko spokoj.......

PS, mialam dziecko, malutkie, mialam sie na kim skupic, moze to pomoglo sie emocjonalnie uniezaleznic?

Historia prawie jak moja:) Tez 10 lat malzenstwa i tez wypalenie sie calkowite. No moze to pakowanie zajelo troche dluzej ale pozniej proces rekonstrukcji mojego zycia przebiegl bardzo podobnie. Zal, strach i pustka  minely po pierwszym samotnym dniu. Pozniej tylko ulga i coraz lepiej i lepiej. No i tez pomogla w tym obecnosc moich dzieciakow, nieco juz starszych niz Twoje oldorando:)

Strach przed samotnoscia? Nie zaswitalo to w mojej glowie. Przerazala mnie raczej perspektywa kolejnych dziesieciu lat z tym samym czlowiekiem. I przedwczesnego zestarzenia sie u jego boku.

I moja.

Zawsze z językiem na brodzie do domu bo Misio chce obiadek, bo Misio będzie sam siedział i tak przecież nie możne być.

A teraz ? Jeżdżę na rowerze po 60 km dziennie, zajmuję się sobą, znajomymi.

5 lat gotowałam obiadki to teraz kolejne 5 lat nie będę ich gotować.

Nie ukrywam, że też się zastanawiam nad samotnością. Samotność nie jest zła, ale na dłuższą metę nie jest też dobra. Ale jak sobie pomyśle, że po 5 latach  wg niego ,, nie zasługiwałam " nawet na wysłuchanie, szacunek ... to wolę spać z moim rowerem niż z nim.

Jest mi przykro. Cholernie przykro. Żal Żal Żal . I niech on się modli, żeby mi przeszło do sprawy rozwodowej, bo rozjadę go jak czołg kartofle.

Umnie to wypalenie oznaczalo brak juz jakichkolwiek pozytywnych uczuc w zwiazku, za duzo sporow, obojetnosci, wzajemnej niecheci. Tak nie chcialam dalej zyc i podjelam decyzje, ze lepiej samej, z dziecmi, krolikiem i kredytem w banku niz kolejne zgorzkniale lata. Zdrady nie bylo, pijanstwa, bojek tez nie - tylko rozjechanie sie totalne w swoich oczekiwaniach od zycia.

To gotowanie obiadkow, spieszenie sie do kogos, pranie skarpet czy prasowanie koszul moze byc mile - jesli robi sie to dla kogos, kto nas kocha i docenia to. W innym przypadku rzeczywiscie staje sie przykrym obowiazkiem.

Samotnosci sie nie balam, bo kilka lat zylam wczesniej sama, jako samotna mama. I ten etap mojego zycia na tyle lubilam, ze za nim zatesknilam w nieudanym pod koniec malzenstwie.

Ale los postanowil, ze dlugo sie ta samotnoscia nie naciesze i wkrotce postawil na mojej drodze obecnego partnera, ktoremu z przyjemnoscia gotuje, piore, spiesze sie do niego do domu:) Tylko prasowanie zostawilam jemu, bo nienawidze zelazka:)

Wiec to nie jest tak, ze po rozstaniu nastepuje pustka i proznia. Chyba, ze ktos sam sobie to wmowi i ustawi sie na pozycji straconej. Bycie samemu to nie jest rownoznaczne z samotnoscia. Bo ja samotna bylam w malzenstwie a bedac sama czulam radosc z zycia.

Miłość miłością, uczucie uczuciem, ale nie można dopuszczać do sytuacji by emocje stanowiły o naszych decyzjach. Kochaj całym sercem ale zawsze zabierz ze sobą zdrowy rozsądek.
Są sytuacje, kiedy nie powinniśmy zezwalać by to emocje za nas podejmowały decyzje.
Jesli zdrowy rozsądek mówi nam że to nie ma sensu bo ..... to zapewne ma rację
My kobiety [emocjonalne istoty] za czesto podejmujemy zyciowe decyzję bo emocje nami targają a potem jest ból i cierpienie.

Jak ci serce mówi że nie chcesz iśc do pracy to dzwonisz do szefa z info "szefie dziś moje emocje mówią mi że nie pójdę do pracy ok?"

to w prace wstaw sobie coś innego co mniej lubisz na jedno wychodzi. Nie kierujesz sie emocjami przy wybieraniu zyciowych decyzji nie wiem czemu miłośc jest z tego często wyłączana

Milośc to uczucie tak jak nienawiść, wstyd, zachwyt, obrzydzenie, zmęczenie .Łaczą się z uczuciami emocje. Emocje powinny być informacją dla ciebie, ochroną a nie pakować cię w bagno kłopotów. Kiedy miłosc stoi na rozdrożu zbyt czesto dostajemy całą mase sprzecznych emocji wtedy musimy umieć się w nie wsłuchać by dalsze decyzję nas wyciągały a nie pakowały w głębsze problemy.

No to jakby przeanalizować słowo miłość to mojemu mężowi nic nie brakowało. Byłam zawsze kiedy było dobrze i nie dobrze. Fajnie i niefajnie. Nudno i nienudno. Sexy i niesexy.

Hmm. Więc dla własnego dobra nie będę badać tego słowa. Skoro nie wiem czego zabrakło a on nie potrafi się wyartykułować.

Chciałam chłopca to miałam chłopca ....

Czas na kogoś z jajami + większą metryką. Chłopcom dziękuję. Swoją drogą widzę, że jest nadal takim egoistą i Piotrusiem Panem jakim był tylko teraz na własny koszt Książkę kiedyś o tym napiszę... ,,Jak być idiota i idiotą umrzeć" .

Tamara możesz sie zawieść metryka absolutnie nie jest wyznacznikiem dojrzałości

uważam że to dobry kierunek. Aby umieć kochać innych trzeba najpierw pokochać siebie. Stać się dla siebie najważniejszą osobą w zyciu
Tak Trzymaj

zdrowy egozim nie jest niczym złym. Egoizm jest zły kiedy zyskujesz coś kosztem innych. Jesli dbasz o siebie nie krzywdząc innych nazywam to miłoscią do samego siebie. Bo kto inny bardziej o mnie zadba jak nie ja sama?:)

potwierdzam w calej rozciaglasoci. Poprzedni partner i moj rowiesnik okazal sie calkowitym chlopczykiem w kategoriach maz, rodzic, pan domu. Obecny jest duzo mlodszy i sprawdza sie w tych rolach swietnie. Dodam, ze dzieci nie sa jego a mimo to nie przeszkadza mu tatusiowac w 100%.

To nie wiek, to raczej wychowanie i charakter decyduja o wartosci naszych partnerow.

Tak tak. 

Jednak na chwilę najlepiej sobie sama pasuję jeszcze mam 2 letni rozwód przed sobą, masę nerwów ... Nie zamierzam nikogo tym obarczać. Chyba, że sam zechce ...

Miałam dokładnie to samo ... a teraz w Sądzie on chce zeznawać że... byłam za bardzo samodzielna ... że podejmowałam decyzję ... że mówiłam zdaniami oznajmującymi ...
Przepraszam, proszę ? Nigdy tego nie słyszałam. Zwracałam uwagę i dostawałam wymuszone słowa. W dupie mam takie życie. Napisałam pozew. Wylałam wszystko z serca co było do wylania. Będzie tam siedział i słuchał. To będzie moje ostatnie 5 minut które poświecę tej osobie. Zauważyłyście, że nawet nie piszę, że na deser mnie zdradził ? Bo zdradził mnie wcześniej, swoim egoistycznym podejściem ,, ja, ja, ja " a kochanka to tylko wisienka na torcie.

Ja biorę rozwód z orzeczeniem o winie, więc będzie wnikał bo trzeba ustalić czy mąż był ułomny uczuciowo czy osiadł na laurach jak mu gps zalsnił na placu . Zdrada jest tylko efektem przepracowanego albo nie małżeństwa.

Jeśli z kimś związało się swoje życie, to chyba zawsze jest lęk przed byciem bez tej drugiej osoby i byciem samotnym w rezultacie.Ale pewnie,człowiek do wszystkiego jest w stanie się przyzwyczaić, nawet do samotności. Zależy to tylko od podejścia danej osoby.Ja np już się przyzwyczaiłam, nie jestem z tym szczęśliwa, ale żyję sobie jak się da.Nie tęsknię też już za byciem kogoś obok mnie,za motylkami i takie tam. Chyba nawet nie bardzo bym wiedziała, co zrobić z tą drugą połówką No ale jakby była, to też kwestia przyzwyczajenia,zaakceptowania tej obecności

A ja się nauczyłam dopiero niedawno, co to w ogóle ta miłość znaczy i że naprawdę istnieje. Wcześniej było dla mnie nie do pomyślenia deklarować, że się z kimś chce być przez całe życie, mimo wielu związków, w których będąc czułam mniej lub bardziej, że mi zależy, nie umiałam wyobrazić sobie, że tak będzie zawsze, a ślub interpretowałam jak coś na kształt własnego pogrzebu. Z jednej strony bałam (nadal boję) się być sama, chciałam sobie jakoś wreszcie wszystko poukładać, mieć kogoś kto zawsze przy mnie będzie i na kogo zawsze będę mogła liczyć. A jednocześnie nie próbowałam nigdy szukać tego na siłę. Po prostu nie poznałam odpowiedniej osoby i myślałam, że już nigdy nie poznam, uważam, że czegoś takiego się nie szuka, tylko znajduje przypadkiem i w najmniej spodziewanym momencie. Sądziłam już nawet, że to jest jakiś problem we mnie, że nie umiem tworzyć takich silnych relacji z innymi ludźmi, akceptować kogoś z jego wszystkimi zaletami i poświęcać się dla niego z własnej nieprzymuszonej woli a nie dlatego, że tego wymaga ode mnie otoczenie, bo ludzie tak robią i bo ja w tym wieku to już też dawno powinnam.
A potem poznałam kogoś, kto był zupełnym zaprzeczeniem mojego wyobrażenia "ideału". Kogoś, na kogo na początku w ogóle nie patrzyłam w taki sposób.. Wmawiałam sobie, że się nie będę angażować, bo ja się przecież nie umiem angażować i w ogóle tego nie potrzebuję, bo przecież taka jestem niezależna i taki mam ogromny dystans. A potem on stał się całym moim światem. Potafiłabym poświęcić naprawdę wiele, gdybym tylko mogła sprawić, żeby to działało tak mocno w obie strony. Ja bez niego nie potrafię normalnie funkcjonować. Bez niego nic co robię nie ma dla mnie sensu. Teraz nie tyle boję się, że będę sama i sobie nie poradzę, że "nikt mnie nie zechce" - ja umieram z przerażenia, że potrafię być tylko z nim, że nigdy na nikim nie będzie mi zależało w takim stopniu jak teraz na nim. Że w ogóle nie będę umiała już zwrócić uwagi w ten sposób na faceta. Umieram z przerażenia, że kogoś takiego poznaje się tylko raz w życiu i nigdy się o nim nie zapomina.