Znalezienie ideału

Może pójdźmy z tym pytaniem jeszcze dalej - po co robić cokolwiek w życiu, skoro i tak umrzesz? Albo chcesz związku i się starasz już w nim minimalizować ryzyko rozpadu, albo nie chcesz. Nie decydujesz się, albo się decydujesz, biorąc za to pełną odpowiedzialność i ryzyko.

Gdy komuś przestaje na Tobie zależeć, to się nie starasz. Nie da się sprawić, by ktoś, komu kompletnie na Tobie nie zależy, zaczął się starać. Ustalasz ogólne zasady działania. Dopóki jest o co walczyć, walczysz.
Nie widzę zbyt wiele sensu w roztrząsaniu tak szczegółowych kwestii dotyczących rzeczy ogólnej. Rzecz jest prosta. Chcesz - to o to walczysz. Przyjmując poprawkę na to, że jesteś człowiekiem i jako człowiek zasługujesz na szacunek i to jest coś czego trzeba od innych bezwzględnie wymagać.
Jestem zwolennikiem niewymagania od innych, by dali mi moje szczęście, a walki o nie. Co do niewspółmiernego wysiłku - kto powiedział, że musi być niewspółmierny? Dla kogoś wytężona praca może być wysiłkiem niewspółmiernym do zarobionych pieniędzy, bo mu zwyczajnie na pieniądzach nie zależy.
Podejrzewam, że to forum zmieniło Twoje postrzeganie związków na skrajnie pesymistyczne. Jeżeli jednak chcesz związku, miłości i nie jesteś w stanie z nich zrezygnować bez poczucia straty, to jedyne co musisz zrobić, to spróbować. Nie roztrząsać tak szczegółowo tych kwestii, nie obliczać wydajności. Może być różnie. Ryzyko i praca mogą się opłacić.

Jeżeli w związku cały czas trzeba wkładać dużo siły, nic nie jest naturalne w nim, ludzie są ze sobą nie tak z wielkich chęci, ale walczą o siebie, ale cały czas, tak naprawdę nie pasując do siebie to jest wtedy myślę zbędne. Nic na siłę się nie zrobi, jeśli cały czas trzeba walczyć, by związek się utrzymał, a i tak np jest w nim średnio, to wtedy myślę, że nie ma to sensu. Czasem może tym ludziom na sobie zależeć, ale jednak tak bardzo do siebie nie pasują, że to nie wyjdzie. Lepiej się rozstać niż być ze sobą wtedy i być nieszczęśliwym, ranić siebie coraz bardziej, bo np jest między ludźmi coraz gorzej, a tylko starania utrzymują jakoś związek. Jednak nie zgadzam się z tym, że jak tylko trzeba walczyć o związek, to że lepiej się rozstać, bo to wtedy Twoim zdaniem nie jest dobry związek. Myślę, że ze świetnym partnerem też nie przejdziemy życia bez problemów i czasem pośród nich może zdarzyć się jakiś kryzys. Wtedy jeśli ludziom na sobie zależy, poza tym jest im dobrze, to nie widzę powodu, by o siebie nie powalczyć. Czasem ludzie np zaganiani w pędzie pracy itp zaniedbają relację, oddalą się od siebie, mogą mieć kryzys, ale to nie znaczy, że się nie kochają. Związek też może mieć kryzys przecież jak jest dobry. Z tym, że tak, czasem może być związek o który nie warto walczyć, bo ludzie nie są ze sobą wcale szczęśliwi i np praktycznie nigdy nie byli, a czasem warto walczyć.

Jak facet nie chce z kobietą np seksu, ale nie jest to tak, że wcale nie ma potrzeb lub je maskuje, jeżeli jest między nimi miłość i chcą coś zmienić, to myślę, że czasem jest szansa to naprawić. Chęci obu stron są tu ważne. Oczywiście co innego jak seksu nie ma bardzo długo, facet nie chce rozmawiać, potrzeby jego partnerki są dla niego nieważne - wtedy też piszę, że jeśli nic nie pomogło, to lepiej się rozstać. Z tym, że często w takich historiach widać jak piszą kobiety, że ich partner nigdy nie miał dużego libido czy faceci piszą, że ich partnerka rzadko z nimi uprawiała seks, ale liczyli, że to się zmieni. Jest to widoczne czasem w takich historiach i wtedy no wiedzieli z kim się wiążą tylko się łudzili. Ktoś może być ideałem dla nas, ale zakochując się też możemy się mylić. Nie ma reguły, ale na pewno dobre dopasowanie na różnych płaszczyznach jest pomocne, bo wtedy jak będzie kryzys to i tak będzie łatwiej go pokonać i wtedy warto powalczyć jak byli ze sobą szczęśliwi, pasują do siebie i mogą być szczęśliwi znowu. No bo według tego co piszesz należałoby wtedy odpuścić, bo jest kryzys, to stwierdzić "To nic, że przez lata było nam dobrze, ale jest kryzys, więc to jednak nie jest dobry związek/ małżeństwo", a to moim zdaniem nieprawda. Trudne momenty ludzi nie omijają i różnie sobie z nim ludzie radzą.

Dam Ci radę, mimo tego, że jesteś starszy, a moje ideały życie dopiero zweryfikuje. Ludzie są różni, w życiu się różnie układa, nie ma w nim nic stałego, nic nie jest czarno-białe. Nie ma co popadać w paranoję, bać się, uciekać. Trzeba walczyć o siebie i o swoje ideały, polegać przede wszystkim na sobie. Prawdziwa miłość i udany związek nie są niemożliwe do zrealizowania. Musisz tylko wiedzieć czego chcesz, trwać w tym, nie pozwolić ludziom się zniszczyć. Życie to nie bajka, można uciekać przed ewentualnymi porażkami, chować się i unikać wszelkiego ryzyka, albo starać się mimo wszystko.

No dobra, a jaki masz światopogląd, cel w życiu? Mówisz, że Twoje ideały upadły wraz z pierwszą porażką, światopogląd też? Co Ci mówi jakim masz być człowiekiem i do czego dążyć? Jaki masz plan na życie, by pod koniec móc powiedzieć: "Tak, było dobrze. Ciężko, ale dobrze."?

Niestety, niezależnie jaki to by związek nie był to nigdy nie mamy pewności czy ta osoba nas nie zdradzi czy nas nie skrzywdzi.
Też chciałbym drugiej osobie zaufać w 100% ale wiem że zwyczajnie jest to nieopłacalne i takie zaufanie wyjdzie mi bokiem.
Ty akurat byłeś w takim wieku gdzie ludzie najczęściej wierzą w bajkową miłość ale dorosłe życie już sprowadziło cię brutalnie na ziemię.
Wiem że chciałbyś być szczęśliwym tak jak i każdy ale wiec że teraz jesteśmy w takim wieku gdzie liczy się tzw "wyszumienie się", ludzie zdobywają doświadczenie związkowe/seksualne i przeważnie przed 30stką chcą stabilizacji.
A osoby które są/będą ze swoją drugą połówką aż do grobowej deski jest naprawdę bardzo niewiele i trzeba mieć bardzo dużo szczęścia aby na taką osobę trafić, więc cóż, jak chcesz mieć kogoś przy sobie to szukaj ale równocześnie bądź świadomy że na 99% kiedyś będzie koniec relacji.
Bo taki mamy świat w końcu.

Tak to już jest, że ideałów nie należy lokować w innych osobach, a w sobie, by ewentualnie nie zostać z niczym.
Skoro nie potrafisz się cieszyć z życia z samym sobą, to musisz próbować. Nikt z nas nie jest "wyjątkowy", nikt z nas nie przeżyje życia bezproblemowo i, jak dla mnie, powinieneś podziękować światu za tą lekcję.
Pewnie chciałbyś usłyszeć, że drugi raz już Cię to nie spotka i oczekujesz tej odrobiny pewności, że jak się postarasz, to będzie OK, ale tego Ci nikt nie powie. Może zamiast uciekać od tematu, zbytnio się tym przejmować i nakręcać się czytaniem wątków tutaj - zacznij je czytać, by lepiej rozumieć ludzi, ich oczekiwania, być przygotowanym na pewne sytuacje i być w przyszłości świadomym co się konkretnie, w danej chwili, dzieje w Twoim ewentualnym związku. Nie powiem Ci, że jak Ty się postarasz, to wszystko skończy się jak w bajce, ale mogę Ci powiedzieć, że jak się nauczysz lepiej rozumieć siebie i ludzi, będziesz w stanie lepiej dobrać partnerkę, lepiej się z nią dogadywać i ją rozumieć. Oczywiście szukaj takiej, która też będzie to wszystko potrafiła - do tego Ci się przyda nowa wiedza.

Nie tylko ty masz takie rozkminy, tak to już jest jak ma się romantyczną duszę, po prostu urodziliśmy się nie w tym czasie co powinniśmy.
Dajmy na to moja klasa technikum, tam 3/4 dziewczyn ma już dziecko a w przyszłości będzie jeszcze gorzej.

Ile czasu minęło od rozstania?
To Twoja decyzja. Pamiętaj tylko o tym, że masz jedno życie.
Ludziom możesz nie ufać, ale skoro masz takie, a nie inne potrzeby, to się przynajmniej na nich do końca nie zamykaj. Daj sobie czas na poznanie, a później poznawanie kogoś. Nie musisz od razu ufać. Po prostu, jak już kogoś spotkasz, to daj mu czas na zasłużenie na Twoje zaufanie.

Trzeci rok? A spotykasz się z ludźmi czy tylko rozdrapujesz rany?
Bo wiesz, to forum i życie się znacząco od siebie różnią. Tu posty opowiadają o życiu, ale za pomocą schematów myślowych innych ludzi. Każdy tu propaguje swoje idee i poglądy, swój punkt widzenia. A Ty jesteś jakiś taki oderwany od rzeczywistości. Świadczy o tym sam fakt, że zacząłeś popadać w te popularne schematy myślowe pdt. "te czasy są do bani". Myślisz, że Twój żeński odpowiednik nie istnieje? Że wszyscy się puszczają, zdradzają? No więc właśnie nie. A Ty uciekasz do skorupy, zamiast poszukać kogoś z podobnymi zasadami i potrzebami.

Obawiam się, że taka zwykła rozmowa nie jest w stanie Ci pomóc... Czas jakoś też Twoich ran nie leczy. Może potrzebujesz pomocy terapeuty? Bo problem siedzi w Twojej głowie, za bardzo się boisz, że to się nie uda, że znów się powtórzy. Być może, że spotkasz kogoś, kto Ci wiarę i siłę przywróci, ale to niekoniecznie musi się wydarzyć. Chyba pora stanąć na nogi i przerobić temat z jakimś terapeutą, bo od trzech lat tkwisz w tym samym miejscu.

No bo jesteś uparty. I z całą pewnością rozmowa z kimś twarzą w twarz daje inne efekty niż ta tutaj. Tu się nie da wszystkiego powiedzieć, a Ty się do tego wszystkiego dystansujesz, bo to forum.
Ostatecznie doszliśmy do tego punktu, w którym stwierdzasz, że nie chcesz zmian, a moja rola okazała się zbędna. Chyba już nie ma nic co mogłabym powiedzieć.
W każdym razie - nie, nie wszystkie związki kończą się klęską. I tak, są takie, w które warto włożyć wysiłek. O te odpowiedzi chyba chodziło w temacie.

Proszę Cię bardzo. Choć niekoniecznie pomogłam.

Stąd te problemy w komunikacji, różne opinie.

Prosz, mój numer gg - 538132299