nie wiem czy to jest zdrada czy tylko moje wymysły;pomóżcie w ocenie

dziękuję za odp

Gdyby Twój mąż miał czyste sumienie, nie zareagowałby tak nerwowo. Nie odpuściłabym tak łatwo tematu, zadałabym mu te wszystkie pytania, które Cię nurtują i oczekiwałabym odpowiedzi, nie pozwoliłabym się zbyć.
Oczywiście, możesz go sprawdzać, w tej sytuacji, trudno Ci się dziwić, ale on teraz będzie czujny.

To chyba mówi samo za siebie. 

Chociaż.... może nie radzi sobie z projektem i był jej potrzebny?

No dobrze, ale to tylko telefon.Jesli sa znajomymi maja troche poczucia humoru, te smsy  to taka kokieteria ?
Przeciez jak wrocilas w niedziele w nocy, on spal w swoim lozeczku, a ona w swoim.A mogli byc razem, skoro Ciebie nie bylo, a maz za granica ?
I jesli faktycznie mieli jakis romans i sprawa sie wydala, to co sie mowi ?
Powiem co sie mowi.Kochana zono, zaluje, ze dowiedzialas sie w ten sposob, chcialem to Ci sam powiedziec, ale tak sie stalo, ze juz nic do Ciebie nie czuje, to z nia jestem szczesliwy...
I taki delikwent sie pakuje i wyprowadza.
Moja rada.Nic nie rob, ale badz czujna.

PS.
Ja sama dobrego kolegi pytalam sie, czy mu sie podobam, czy sie ze mna ozeni.Ale to tylko zarty.Nic wiecej.Ale jakby to odebrala jego zona ? Nie wiem.

Jeśli Ci coś to pomoże, mojego kolegi żona po odkryciu takich sms'ow zrobiła tak: poszła do pracy, poprosiła kobietę o rozmowę i bardzo spokojnie powiedziała, ze nie życzy sobie żadnych prywatnych kontaktów z jej mężem, wyjaśniła jakie to może mieć konsekwencje, użyła argumentów typu rodzina, dzieci - także jej, kładąc delikatnie nacisk, ze jej rodzinę to tez może dotknąć
Wszyscy w pracy to widzieli, nie słyszeli bo zona była bardzo kulturalna i spokojna ale środowisko zrobiło swoje - potraktowali ją z lekkim ostracyzmem (tą od sms'ow).
Między nimi nie było jeszcze romansu ale kobieta go właśnie napastowała sms'ami i w pracy swoim towarzystwem.
Podziałało, dodatkowo żona bardziej zajęła się mężem (poświęciła mu więcej czasu).

Iwono, pilnuj sprawy, bo facet, który nie ma niczego na sumieniu tak sie nie zachowuje. Przeżyłam (przeżywam nadal), więc wiem. Nawet, jeśli to tylko koleżanka, to jeśli byłby uczciwy - nie zareagowałby w ten sposób, że wyrwał Ci telefon. Posłuchaj rad Forumowiczów: udawaj, ze wierzysz, ale bądź czujna (tylko się nie daj złapać na monitorowaniu). Nie daj sie też ponieść emocjom, bo przepadniesz, a Twoje szanse na odkrycie ew. flirtu czy zdrady zmaleją drastycznie. To też przerobiłam na sobie. Gdybym wiedziała to, co teraz wiem na temat schematu postępowania zdradzaczy i eskalacji destrukcyjnych emocji u zdradzonych, zupełnie inaczej rozegrałabym swoją partię. Ale na mnie spadło to jak grom z jasnego nieba. Dosłownie. Bez ostrzeżenia. I w najbardziej wredny sposób, w jaki ukochany facet moze postąpić z żoną.

Cóż cichodajka mojego też w końcu nie wytrzymała i nie dowiedziałabym się gdyby nie miłosna pieśń wysłana do małż o tym jak to nagle spadło na nią wielkie uczucie ..i ten ostatni pocałunek na pożegnanie...ble mdli mnie normalnie..
A mnie kilka tygodni wcześniej zapewniała że jest tylko KOLEŻANKĄ, ba nawet prosiła żebym dała małż szansę  ! paranoja była

Zatem mam na to słowo "koleżanka" ALERGIĘ i jak już czytam kolejny taki post to swoje myślę..

Rojka - cichodajka chyba już się urodziła z defektem ale uszkodzić to bym ją czasem chciała.
Zwłaszcza za te teksty w stylu " im pani się bardziej nakręcała, tym ja byłam bardziej złośliwa" itp
Taaaa nie zapomnę tego, i skoro jestem spod znaku skorpiona to też mściwości i jadu nieco w naturze mam.
Podkreślam - nieco - dla osób które wyjątkowo zajdą mi za skórę.

Jednak jak to mówi moja przyjaciółka niestety dla mojego M już taka stanowcza być nie potrafie. Ot uczucia

Witajcie, dziękuję za ciekawe i pomocne odpowiedzi; ten tydzień był ciężki,
dowiedziałam się co nieco o kochance
-starsza od M 5 lat, zgrabna, ja cudów nie widzę (ogladnęłam na FB) przeprowadziłam z Nią korespondencję w skrócie-że nie życzę sobie jej kontaktów z moim mężem i cóż ,że jeśli Ona pisze do mojego męża to ja zacznę pisać do jej męża (lekki nacisk na rozpad jej rodziny) -jeśli dalej będzie tak postępować, na co po chwili dzwoni mąż ,że dostał od niej smsa ,że ona go prosi ",żeby Twoja żona więcej do mnie nie pisała i przeprasza Go za tą pomyłkę w ostatnim sms (no przecież miał byż do jej męza)" czyli generalnie mam jej dac już spokój bo kobiecina niewinna i starsza i gdzie on by się za nią miał brac, jakby chciał to by znalazł sobie 20stke
-zachowanie męża i relacje Ja -On
z mojej strony początkowo załamka, chaos w głowie, złość i zadra na sercu, brak zaufania
ostatecznie opanowałam łzy (szczególnie przy nim postanowiłam sie nie płaszczysc- byłam oschła, powiedziałam, że jeśli nie jest szczesliwy przy mnie, to trudno, "szukaj szczęścia tam gdzie znalazłeś i daj mi spokój człowieku
-kiedy próbował mnie dotykac-przutylac-powiedziałam ze jest dla mnie brudny i oblesny i nie chce żeby się do mnie zbliżał, zmieniłam miejsce spania, na osobne
co On na to? chodził za mną żebrząc o przytulenie, że sms nie był do niego, etc (idzie w zaparte?) potem warował przy łózko gdziekolwiek się nie wyizolowałam, Jak mu powiedziałam ,żeby sobie poszedł -nie działało, siedział i potem przytulanie, głaskanie,całowanie w czolo po szyi,
(skrucha?obawa przed utratą?czy może strach zepsucia wizerunku idealnej rodziny?
w dzień
smsy, jak to mnie kocha bardzo,i  inne ze Ja i córka jesteśmy dla niego najważniejsze
w rozmowach od czwartku miał już dość tematu, stwierdził, ze go to już męczy i ,żebym dała spokój, dałam spokój, pokorzystałam (a co tam, mi też się należy:) i czekam co będzie dalej, kłamstwa mają krótkie nogi, wiec jesli coś bedzie na rzeczy to raczej powinno wyjść na jaw- tak jak piszecie w swoich postach ostatecznie się wydało

Dziewczyno, gdybym ja miała tak komfortową sytuację, jak Twoja, czyli że mąż jeszcze deklaruje, że mnie kocha, to w garści bym go miała raz-dwa. Ale moja połowica mi oświadczyła, że mnie NIE kocha (hm.. olśniło go w sanatorium, kiedy innej pod spódnicę zajrzał - bo ponoć miał duuużo czasu na myslenie. Jak wyjeżdżał, to zapewniał o gorącej miłości i pisał i mówił przez tel. codziennie że tęskni i że kocha), nie chce też niczego naprawiać i że mu nie zależy. Żałuję, że będąc w szoku emocjonalnym zachowywałam się jak nie ja i przez to jeszcze bardziej psułam nasze relacje - z natury dumna ze mnie kobieta, ale przyznaję, że wstydzę się moich zachowań z tamtego okresu. Bo były płacze, prośby, błagania, groźby, uwodzenie - wszelkie sposoby, byle zadziałało. Nie zadziałało. Zaczął się zastanawić nieco dopiero jak oddystansowałam się trochę od niego - emocjonalnie (żeby nie oszaleć).
Jakbym to rozegrała teraz? Przede wszystkim:
- NIE dociekałabym, czy mnie zdradził. Niechby się męczył z tym sam dłużej - do czasu aż sam by mi powiedział. Wtedy zanim prawda wyszłaby na jaw, on byłby już bardzo zmęczony ukrywaniem. A tak - zmęczona byłam ja: dociekaniem, skąd jego zmiana zachowania wobec mnie.
- NIE próbowałabym wyjaśniać tego, dlaczego tak postąpił. Przyjęłąbym fakt i zostawiła bez słowa komentarza i ŻADNEJ reakcji (poza ochłodzeniem relacji) na co najmniej tydzień- 10 dni. I nie wdawałabym się w ŻADNE dyskusje: albo rzeczowa rozmowa i kochany przyznajesz, żeś postąpił źle, albo obrót na pięcie i zero rozmowy. Niechby się męczył, zastanawiając się, co myślę przy moim milczeniu.
- UKRYŁABYM głęboko swój ból i rozpacz. Byłabym TYLKO chłodna. W międzyczasie obserowowałabym go, przeszpiegowała to i owo, zebrała dowody, a potem zaprosiła na szczerą rozmowę i postawiła twarde warunki.Musiałby się określić. Ale ten scenariusz u mnie w grę nie wchodził, bo mój mąż stwierdził przecież że mnie nie kocha, ma mnie dość i inne tak szokujące rzeczy, ze dziwię się sama sobie, iż po tym wszystkim umiem jeszcze myśleć o sobie jak o istocie ludzkiej a nie niepotrzebnej gazecie.
- NIE zaufałabym nawet NAJBARDZIEJ zaufanym dotychczas osobom z naszego wspólnego otoczenia na tyle aby opowiedzieć o tym, co się u nas dzieje i jak mój mąż mnie niszczy. Nie umiejąc już sobie poradzić z bólem i emocjami, zaufałam i powiedziałam. Język tej osoby (która do tej pory była dyskretna) okazał się na tyle długi, że wyszedł straszliwy ambaras, który tylko dolał oliwy do ognia.
- NIE narzucałabym rozmów - ja będąc w szoku miałam coś takiego jak słowotok prawie: MUSIAŁAM rozmawiać o tym, o się stało, bo myślałam, że oszaleję. To był błąd, bo mój mąz wykorzystywał potem przeciw mnie WSZYSTKO, co powiedziałam w dobrej wierze. Przekręcał WSZYSTKO tak, aby wyszło, że winna jestem całej sytuacji tylko ja. A to bzdura.
- i chyba najważniejsze, co wynika ze zdania powyżej: NIE dałabym przerzucić na siebie winy za to, co się stało. Twardo obstawałabym przy tym, że  nawet jeśli uważał, iż w naszym zwiazku postępowałam źle, to jego zachowania kompletnie NIC nie tłumaczy i NIE USPRAWIEDLIWIA. Bo on - zdradzacz - z siebie zrobił niewiniątko, a ja teraz do psychologa chodzę (głównie po to, aby zrozumieć, jakim draniem się okazał, bo psycholog dosadnie mi uświadomił, że to nie mi walnął się system wartości, ale mojemu mężowi. I to nie ja potrzebuję wyprostowania morale ale moja połowica, bo pomyliła wolność ze swawolą i rozpasaniem).

Jeśli Twoja połówka twierdzi, że Cię kocha, zdobadź się an szczerą rozwowę - ale wtedy, kiedy TY będziesz na nią gotowa i będziesz doskonale wiedzieć, czego chcesz. Inaczej będzie Cię wodził za nos i siądzie Ci psychika.

Ja wie,więc jak jeszcze nie wież to napisz na mojego meila

Piszesz, jak prawdziwy facet: stanowczo - i masz rację, że zdradzający powinien ponieść konsekwencje swojego postępowania. Ale kobiety myślą innymi kategoriami. I chętniej dają szansę na poprawę/naprawę. To nasza słabość kobieca. Dranie to wykorzystują. W moim wątku też piszesz radykalnie - o rozwodzie. Jednak nie zawsze ostateczne rozwiązania są najlepsze - to zrobić można zawsze. Czasem warto przeczekać :-) - choćby po to, aby zobaczyć, jak powoluteńku odwracają się role (opcja zdaje się tylko dla tych silnych psychicznie i zdeterminowanych). I widzieć samą siebie, jak się podnosi z dna i wstaje coraz silniejszą. Dlatego uważam, że Iwona powinna dać sobie trochę czasu - bo przecież mąż deklaruje, że ja kocha. A jak już opanuje swoje emocje i przyjrzy się swojemu ślubnemu dokładniej acz dyskretnie, powinna porozmawiać - szczerze i stanowczo, bo prawda powinna wyjść na jaw i TRZEBA o tym, co się stało, porozmawiać. Inaczej facet będzie czuł się bezkarny i jak coś się mu za jakiś czas odwidzi, to zrobi to samo. Zamiatać pod dywan nie wolno.

@ Iwona: mój mąż na początku zachowywał się jak w amoku jakimś. Nawet ruchy miał jak zahipnotyzowany. Obudował się szczelnym murem niedostępności i wykorzystując moje oddanie i miłość przeniósł winę na mnie, odcinając jednocześnie od wszystkiego, o czym doskonale wiedział, że miało i ma dla mnie/nas ogromne znaczenie (przekreślił wartości, moją kobiecość, miłość, pożądanie - słowem: wszystko). To było straszne. Obudowany swoim "betonem" nie dopuszczał ŻADNEJ myśli o tym, że to on powinien mieć poczucie skruchy. Ale z czasem udało mi się rozszczelnić ten mur i wbić pierwszą, maleńką, ale ostrą szpileczkę, którą poczuł. Potem tych szpilek było więcej i mocniejsze. Dalej broni sie jak może przed wyrzutami sumienia i przyjęciem do wiadomości faktu, że jego amoralnego postępowania kompletnie NIC nie usprawiedliwia. Ja jednak konsekwentnie robię swoje. Niedawno po raz kolejny spytał mnie wprost: czy ja chcę, żeby on się poczuł winny. Odpowiedziałam, że ma tylko przyjąć do wiadomości, że postąpił nieludzko, dziecinnie i że musi zrozumieć, że nie ma dla niego usprawiedliwienia - choć jest wybaczenie i wyciągnięta ręka do dalszego podążania razem. Niech myśli sobie, co chce. Ja robie swoje: coraz mocniej staję na nogi i realizuję swój plan działania. Kocham go gorąco w głębi serca, dałam wolność ale nie mam skrupułów, aby z ostrożności nie przyglądać się mu z boku. Jeśli uznam, ze mam dość, to będzie MOJA decyzja, a nie jego. I on o tym wie, bo mu to wyraźnie powiedziałam. Ważne: nie daję się wyprowadzić z równowagi. I on czasem z tego powodu dostaje szału, bo czuje sie bezsilny. Ja go do domu łańcuchem nie przywiązuję. Jakoś jednak na razie ze sobą mieszkamy dalej, rozmawiamy/kłócimy się/czasem planujemy, nawet okazjonalnie był sex z jego inicjatywy (choć ponoć patrzeć juz na mnie nie mógł i deklarował, że już NIGDY  nie będziemy się kochać fizycznie;-)). Fakt, brakuje dawnej czułości i troski - choć te w scenach łóżkowych się pojawiły i trudno uchwytnych epizodach codziennych, np. on słysząc mój schrypnięty głos któregoś ranka, jak zadzwonił do mnie z pracy, z troską spytał:"Chora jesteś?"). Przypominam, że wciaż deklaruje, że mu nie zależy na naprawianiu i ponoć mnie nie kocha.
Niektórzy faceci są jak duże dzieci (Panowie z Forum: proszę nie zjedzcie mnie żywcem - podkreślam słowo: niektórzy :-)): żenią się, a kiedy przychodzi gorszy czas lub trafia się okazja płci żeńskiej, tracą rozum i mają gdzieś zasady. Rozbijają życie, z potem gorzko żałują, choć nie mają odwagi się przyznać do tego. Dlatego jestem zwolenniczką wyciszenia emocji i rozsądnego odczekania oraz w odpowiednim momencie podjęcia dialogu o tym, co się stało i co dalej. Na podjęcie ostatecznej decyzji zawsze jest czas. Byle nie zamieść wszystkiego pd dywan - bo to się odbije rykoszetem na Twoim, Iwonko, związku.

Violace! Owacje na stojąco! Brawo! To się właśnie nazywa silna, mądra kobieta. Bierzcie przykład. Kłaniam się nisko, kochana, oby tak dalej, masz jaja ze stali. PIONA!

@ Panibaronowa: :-) - właśnie przeczytałam Twojego posta. Aż miód mi się na serce wylał. Dziękuję za docenienie :-). Od razu się lepiej poczułam. Bo intuicja mi mówi, że postępuję dobrze. Ale kosztuje mnie to mnóstwo wysiłku. Kochani, macie pojęcie, jak ja się cieszę, ze odkryłam, będąc w mojej rozpaczy netkobiety :-)?

@Iwona: dziewczyno, nie odpuszczaj sobie ani przede wszystkim Jemu. Tylko bądź stanowcza.

witajcie, minęło sporo czasu i różne sytuacje za mną/za nami... próbowałam rozmawiać "po dobroci/ po złości /po normalnemu/ jak z kimś b bliskim i/jak z kolegą", obserwacje prowadziłam- na ile było to możliwe (jak sama nie byłam w pracy)...i...nic nie wiem, mąż przystaje twardo przy swoim.. jesteśmy nadal razem, ale juz takiego zaufania nie ma z mojej strony jak kiedyś,,, staram sie wszystkiego nie pokazywać po sobie.. czasem jednak jak sobie przypomnę to wracam do tematu (niestety męczące dla mnie i dla niego zapewne)- on się zawsze wypiera ze to były tylko rozmowy ze znajomą.. ..taki związek czasem fajny czasem wegetacja.....ogólnie  jest ok ale ale nie zawsze jestem w stanie się wyluzować i nie myśleć "o tym" -tzn. nie podejrzewać, nie wiem czy to tak długo trzymać będzie/??[dowodów nie mam poza tymi co wczesniej] skupiłam się na sobie i zadowoleniu z siebie i oczyw córci, mój mąż ma też moją uwagę ale bardzo "podzielną".. czy nadal pytać i drążyć temat czy całkowicie oduścic...pewnie do końca nikt  nie potrafi odpowiedzieć (dla mnie sprawa ta pozostanie na zawsze zadrą w sercu bezwzględu na to jak niby niedaleko to zaszlo) ktoś napisał że mam być silna i stanowcza i byłam :)dziękuje wszystkim (fantastyczny portal podratuje nieco każdą duszyczkę:P)

Iwonab, nie ma dobrej odpowiedzi na pytanie co zrobić? W tym wszystkim Ty najlepiej wiesz co w trawie piszczy, czujesz, widzisz, odbierasz.

Zdaj się na intuicję.

Proces dochodzenia do siebie po stracie zaufania jest długi i przebiega dokładnie tak jak opisałaś, czasem normalnie, czasem wegetacja.

Może wyjściem jest abyś ze swojej strony, trochę z boku przyjrzała się swojemu związkowi, co jest w nim fajne, co jest podstawą, co może nie do końca gra.

Jaka jest Twoja rola, jaka chciałabyś aby była, jaka jest jego, może za dużo bierzesz na siebie a on jest trochę z boku.

Facecie wbrew temu co werbalizują, czerpią przyjemność z zaangażowania w związek, w dom, w rodzinę.

Im bardziej mężczyzna zajęty sprawami rodzinnymi i domowymi tym mniej ma czasu na głupoty i więcej za to jest odpowiedzialny.

To działa na prostej zasadzie - im więcej w coś inwestujesz - tym trudniej sobie to odpuścić.

To tak dla przemyślenia i głowa do góry ;-)