nie wiem co dalej....

Wczoraj przeprowadziłam dość poważną rozmowę z moim chłopakiem. Po tym co usłyszałam, nie wiem co robić. Otóż mam prawie 31 lat, więc naturalnie czuję chęć stabilizacji. Chciałbym założyć rodzinę (ślub, dzieci). Tymczasem okazało się, że mój ukochany niekoniecznie o tym myśli już teraz (jesteśmy razem prawie rok i jesteśmy w tym samym wieku). Oboje mamy gdzie mieszkać, oboje mamy pracę w miarę stabilną, ale on robi jeszcze jedną szkołę (za 2 lata kończy). Więc o ewentualnym ślubie, wspólnym byciu na co dzień może być wg niego mowa dopiero za te 2 lata, a dziecko może za 3,4. Kocham go i on mówi,że mnie kocha, ale dał mi jasno do zrozumienia, że on zdania nie zmieni i jeśli mi to nie odpowiada to mogę odejść. Tak samo jeśli mu nie będzie odpowiadało moje stanowisko (bo zakłada,że poziom niezadowolenia w związku z jego postanowieniem będzie we mnie narastał) też mam pozwolić mu odejść.
Nie jestem pewna czy z jego strony to miłość. Oczyma wyobraźni widzę jak on kończy tą szkołę, ja mam 33 lata, a on się jednak rozmyśla, a moje czekanie na nic.. (brzmi jak desperacja, ale Czy warto być z kimś takim, kto przekłada wartości materialne(większe pieniadze, lepsze stanowisko-które maja dać mu dodatkowe studia) nad miłość, bycie razem?
Zastanawia mnie też, czy być może w delikatny sposób nie daje mi do zrozumienia, że jednak nie chce ze mną być, bo miałam dość często do niego żal, że mało czasu mi poświęca, że jestem gdzieś obok. Może się tym zmęczył już. Może ktoś miał podobną sytuację? Ja nie umiem na razie się do tego odpowiednio zdystansować i mam natłok myśli przeróżnych..

Dziękuję za opinię
Rzeczywiście, rok to nie jest długo i może za wczesnie na jakies wieksze deklaracje. W naszej rozmowie raczej chodziło o to jak widzimy przyszłość. Ja po roku jestem w stanie stwierdzić czego chce i wiem, że chce byc z nim. Zaskoczylo mnie, że jesli mi nie pasuje jego pogląd to zatrzymywać mnie nie bedzie( czyli nie bedzie walczyl o uczucie, bo ważniejsze są dobra materialne). Mam wiec watpliwosci.