Kocham ale boję sie wrócić do niego

Nie potrafię poradzić sobie z całą tą sytuacją z dnia na dzień jest mi coraz ciężej ,jestem przygnębiona,zrezygnowana totalnie zdołowana.Cała historia zaczęła się cztery miesiące temu,wtedy poznałam mężczyznę tak totalnie różniącego się od moich poprzednich partnerów że z niedowierzaniem patrzyłam na niego i jego zachowanie.Już po pierwszym spotkaniu oboje czuliśmy że chcemy być razem On bardzo otwarty,czuły,wrażliwy,pragnący Kochać i stworzyć prawdziwy związek(rodzinę).Wszystko działo się w ekspresowym tempie to w jaki sposób mnie traktował było tak cudowne dla mnie nigdy nie czułam się tak szczęśliwa,bezpieczna i przede wszystkim Kochana.Potrafiłam powiedzieć Kocham Cię z taką łatwością gdzie niestety w poprzednich związkach nie umiałam bo nie czułam się kochana.Zawsze brakowało mi czułości,poczucia tego że ktoś mnie Kocha że chce być ze mną że mu na mnie zależy a tutaj miałam to czego tak bardzo pragnęłam.Było cudownie juz po tygodniu znajomości zaproponował żebym się do niego wprowadziła,zaczął snuć plany o Naszej przyszłości a ja ,jak to ja dla mnie niektóre rzeczy były za szybko,mówiłam mu że potrzebuje czasu żeby nie naciskał tak bardzo  żeby już...mówił ok ale po krótkim czasie znów nalegał.Nie chciał za dużo mówić o swojej przeszłości ale czułam że ma wiele do powiedzenia to czego zdążyłam się dowiedzieć wprawiło mnie w szok.Nie mogłam uwierzyć że tyle moze człowieka spotkac krzywdy,bólu,niepowodzeń.Po miesiącu znajomości strasznie się pokłóciliśmy w sumie o nic takiego on wybuchnął złością bo nie chciałam się zgodzić na coś i prosiłam aby zaczekał (nie chodzi tutaj o seks)on uznał że mu nie wierze że widze w nim kłamce,oszusta bo mu nie ufam.Jego słowa bardzo mnie zraniły nazwał mnie głupią ,pustą nie nadającą sie do niczego a o reszcie nawet nie wspomne.Było mi ciężko ale zerwalam kontakt z nim po dwóch tygodniach błagał,przepraszał aż w końcu dalam mu drugą szansę.Było pięknie przez pewien czas az do dnia gdzie drugi raz wybuchnął i to znów bez powodu poszło o głupie zmywanie.Ja chciała pozmywac a on mi nie dał i zaczął krzyczeć na mnie :zostaw to ku...wa ,co Ty ku...wa robisz aż nie mogłam uwierzyć w to co słysze tyle przekleństw i takiej agresjii w jego oczach nigdy nie wiedziałam i to o co?!zaczął mnie wyzywać od k...w itd ja nie wytrzymałam spakowałam sie i pojechałam do swojego domu.Pozniej znowu mnie przepraszał i błagał żebym wróciła ale ja w ogóle juz sie nie odzywam.Boję sie jego wybuchów złości i to o nic a co by było gdybyśmy na prawde sie o coś powaznego pokłucili boję sie że byłby nawet w stanie podnieść na mnie rękę ,tak go pokochała nie moge zapomnieć chwil spedzonych z nim ,jego czułości -Kocham go i dlatego tak mi cieżko.Mam ochotę odpisac mu ,wybaczyć ale wiem ze znów bedzie dobrze na krótki czas ,boję się bo nie wiem do czego byłby zdolny sie posunąć.W złości całą winę zwala na mnie że to ja go krzywdze ,że go denerwuje bez powodu,że wszystko jest moją winą.Jak zapomnieć ,jak mam sobie z tą całą sytuacją poradzić nawet nie wiecie jak bardzo chciałaby go znów przytulic pocałowac ale coś mi mówi NIE.