Dlaczego on tak pisał?

Zobaczyłam jego teksty - grzebałam w jego komunikatorze. Niemoralny czyn, ale tak naprawdę nie żałuję.

Mniej więcej tak. Lub przeplatał to i to. Bardzo dążył do zbliżenia się z nimi.

Masz rację, może sprostuję to w pierwszym poście. Chodzi o to, że bardzo dziwne wydaje mi się tak podrywać i kierować takie duże słowa do kogoś, kogo się właściwie nie zna. Czy to nie odbiera im wartości? Czy to nie świadczy o tym, że te słowa można sobie wsadzić w d..?
Większe komplementy wydają mi się ''normalne'' i bardziej zrozumiałe przy znajomości, która już jakiś czas trwa, kiedy się faktycznie kogoś bardziej poznało.
"mnie tak nie traktował" - mi nie mówił nawet w 1/3 tylu komplementów, co im.. (Może dopiero później, po 1-2 miesiącach). Czyli nie dość, że szastał tymi słowami w te i wewte, to jeszcze ja byłam dla niego chyba najgorszą z tych dziewczyn.

Zaczęliśmy od tematów ogólnych, nie ''jak spędziłem dzień'', ale rozmowa o zainteresowaniach, przemyślenia, żarty (mamy podobne poczucie humoru) i takie tam. Pierwsze komplementy powiedział mi właściwie po 2-3 tygodniach. Po miesiącu zażartował, że może jestem ''piękna'', podczas gdy przy większości z tych dziewczyn był bardziej zdecydowany i mówił to właściwie zaraz na początku znajomości.

Zwykle się z nimi spotykał po jakimś czasie, najczęściej kilka razy, z niektórymi wiele razy.
Nie, nie szuka.

Te wszystkie komplementy formułował trochę a'la ''dżentelmen'', ale masz rację, że bardzo kojarzy się z takim tanim podrywem. Nawet tak trochę sobie żartowałam, jak jeszcze byłam wszystkiego nieświadoma..

I poprawka, nie uwiódł mnie tym podrywem, tylko po prostu nam się świetnie rozmawiało, mieliśmy podobne poglądy. Podryw był czynnikiem neutralnym (lekki minus/lekki plus, nawet nie potrafię ocenić). Z pustego i Salomon nie naleje.
Bawi mnie trochę sformułowanie ''utrzymuje cię przy sobie'', nie wiem, co to znaczy.

W tym, że nie wierzę mu teraz w żadne jego słowo. Przeszłość pokazuje, że słowa nic dla niego nie znaczyły. Myślałam, że jak mi coś mówił, to było to szczere i ważne. Nawet, głupia, zapisywałam sobie te słowa i cieszyłam się z nich.. Tymczasem to samo powtarzał po 3dniowej znajomości z jakąś laską. I żeby to chociaż jedna laska - nie, było ich z tuzin. ;/
To pierwsza rzecz.
A drugi problem, który właściwie mało zmienia, to to, że przykro mi, że mi na początku nie mówił nawet ułamka komplementów, które mówił im.
Czuję się, jakbym była tylko kolejną. i to jeszcze taką, które mniej mu się od innych podoba.

To, że podrywał dziewczyny przed tym jak zostaliście parą to nie zbrodnia - ty byłaś wolna i on był wolny. Z tego co zrozumiałam, to nawet wtedy sie jeszcze nie znaliscie, wiec ciezko miec o cokolwiek pretensje.

Dlaczego do ciebie wyskoczył pozno z komplementami - powodow moze byc wiele. Moze był oniesmielony, moze zdemotywowany wczesniejszymi porażkami, moze mu aż tak bardzo nie zależało/albo zależało mu za bardzo i bał sie zrobic błąd... itd

Josz, myślę, że taka wersja wydarzeń byłaby miła, ale to chyba trochę myślenie życzeniowe.. ''z nimi to na pewno nic nie znaczyło, dopiero ze mną coś znaczy, mimo że i słowa, i zachowanie to samo''. Owszem, to, co mówisz, może być prawdą. Ale nie zamierzam też sobie niczego wmawiać, chciałabym spojrzeć obiektywnie. On wydawał się szczerze zainteresowany tymi dziewczynami.
Gdyby nie ten związkowy staż, to po samych rozmowach stwierdziłabym, że one znacznie bardziej mu się podobały. Czy to możliwe, że facet jest kimś bardziej zainteresowany, a mniej mu okazuje tego zainteresowania? ;/ Zwłaszcza, jeśli normalnie nie ma przed tym oporów, jak widać..

jakie to ma znaczenie czy inne komplementował bardziej>? to z tobą jest 1,5 roku. z tego co opisałaś problem jest błahy... a nie przepraszam problemem poważniejszym jest twój brak zaufania do fdaceta z którym jesteś tyle czasu. czujesz się gorasz bo innej pisał więcej komplementów? gdzie twoje poczucie własnej wartości?

Dla mnie chyba jednak ma znaczenie. Wydaje mi się to normalne, że jak się jest z kimś w związku, to chce mu się podobać bardziej niż inni mu się podobają.

I to fakt, brak zaufania jest dużym problemem.

Agnieszko, czuję się gorsza, ale w związku, dla niego. Nie tak ogólnie gorsza, bo ktoś coś gdzieś powiedział. Sama siebie lubię. Ale dla niego samego - tak, oczywiście.

Josz, tylko że ostatnie takie coś było 3 miesiące wcześniej. Czy ktoś mógłby się bardzo zmienić w ciągu 3 miesięcy w wieku 25 lat? Bez żadnych szczególnych wydarzeń życiowych po drodze? Hm..

PS Dziękuję bardzo, bardzo za każde opinie, pomagają mi, jakiekolwiek by nie były. Męczy mnie ta sprawa i fajnie móc o niej chociaż porozmawiać.

Poza tym jeśli to było przed Tobą, a w trakcie związku nie przyłapałaś go na takich rzeczach to odpuść, może faktycznie szukasz problemu tam, gdzie go nie ma

No i chyba nasz związek się sypie, dogorywa..

Po wielu kłótniach z tego powodu nie mamy już oboje siły. Ja nie umiem się pogodzić z tym, że one mu się bardziej podobały, bardziej go podniecały, że je naprawdę podrywał. On mi mówi, ze powinnam mu uwierzyć, że ja bardziej mu się podobam, i podaje różne wytłumaczenia dla braku tych zachowań w naszej znajomości. (Która trwa, notabene, 3 lata).

Jednej z nich powiedział, że ma piersi jak dzieła sztuki i pisał epopeje z komplementami na ich temat. Wiecie, co pomyślał o moich, jak sie poznaliśmy? ''Dobrze, że chyba nie ma kompleksów, że się nie załamała z takim biustem''. Otóż tak, mam brzydkie piersi, i nie dawałam po sobie poznać, że się ich wstydzę, bo co miałam zrobić. Ale kontrast jest zabójczy.

Zawsze marzyłam, że ktoś mnie będzie pożądać, i obawiałam się, że chyba jestem na to za mało atrakcyjna. Jak zobaczyłam, co pisał do tych dziewczyn, jakie tam było pożądanie, którego ja nie uświadczyłam, to mnie po prostu dobiło.

Więc chyba nie ma co ratować ''związku'', ja nie mam motywacji, żeby w nim byc.. Boli mnie, ze nawet mimo więzi, mimo spędzania takiej ilości czasu, to się i tak nie zdarzyło. A ładne dziewczyny - wystarczyło, ze zaświeciły biustem albo twarzą.

Pomóżcie mi się z tym pogodzić, proszę Proszę

Powiedział, jak byliśmy juz w związku i sobie wspominalismy, jak się poznaliśmy.

Chyba juz ostatecznie zerwaliśmy. Ja mam dośc świadomości, ze byłam gorsza, ze moje starania zawsze były na nic. Inna laska po 2 miesiącach usłyszała takie rzeczy, jakich ja w zwiazku nigdy nie doświadczyłam.

Wiesz co, jestem mu wdzieczna za szczerość. On nie powiedział tego jakoś wrednie, tylko raz zapytałam po prostu, co sobie pomyslał.

Zobaczyłam te rzeczy dlugo przed zalozeniem wątku - w marcu zeszlego roku. Wiadomo, czasem było dobrze lub świetnie, zapominałam o tym, ale w pewnym sensie nigdy do konca. Już nigdy nie było tak jak na początku związku, że cieszyłam się ze wszystkiego, co mówi, wierzyłam w to, czułam się wyjątkowa. Juz zawsze wiedziałam, ze dla niego słowa widocznie znacza mniej, ze nie moge mu ufac, bo wszystko to mówił tez paru pannom z internetu, które znał tydzień (dosłownie!), i miałam wrażenie, że czuł najwieksze pożądanie do innych, nie do mnie.

Gdy poruszamy ten temat (cóż, ładna nazwa dla awantury i płaczu), on zawsze mówi, ze to nie tak, że do mnie jest najwięcej wszystkiego. Że jak mnie poznawał, to nie chciał podrywać mnie tak jak tamtych, komplementami, tylko tak 'sprytnie', i udawał obojetnego. Tutaj czuł, ze jest coś innego, wyjatkowego. Mały szkopuł: innym czterem laskom, jak je poznawał, też jakoś pisał, ze sa wyjątkowe i piekne, i to znacznie szybciej.

Podczas tych 3 lat zwiazku incydenty, że okazał mi cos takiego, jak tamtej dziewczynie od 'dzieła sztuki', moge policzyć na palcach. Jest ich dosłownie kilka; i zazwyczaj sa bladym cieniem tego, co zdążył jej kiedyś powiedziec w ciągu tygodnia. A ja byłam dobra, miła, starałam się, zaczepiałam go, podrywałam.. Tamta dziewczyna zazwyczaj go troche olewała, odpowiadała półsłówkami, a on sie do niej mizdrzył i wypisywał długie teksty o tym, jak jej pożąda. Nawet wiersz jej napisał. Nie musze mówic, ze ja sie wiersza nie doczekałam.

Wiem, że to żadne pocieszenie, ale dobrze, że ten związek się zakończył w momencie, kiedy między Wami nie padły jeszcze żadne zobowiązania. Przeszłam coś bardzo podobnego, więc mam świadomość, że to bardzo boli. Bo na początku myśli się o sobie jako o tej gorszej, która zawsze jest albo "za bardzo" albo "za mało", podczas gdy inne są takie idealne. Ale dziewczyno... Wiem, że to brzmi trochę nieprawdopodobnie, trochę górnolotnie itd. - jesteś piękna taka jaka jesteś i pozwól to docenić mężczyźnie, który na to zasługuje. Nie jesteś gorsza od nikogo. Jesteś jedyna w swoim rodzaju. Bo uwierz mi problem nie siedzi w Tobie.

Dwa miesiące temu zakończyłam związek z podobnych powodów. Jestem wysoka, szczupła, zgrabna, zadbana. Mam ukończone dwa kierunki i dobrą pracę. Podobam się mężczyznom, choć jestem raczej nieśmiałą osobą w pierwszym kontakcie. Ale wiesz, mój były zawsze wymagał ode mnie lepszej prezencji, pracy nad własnym ciałem, większej otwartości w łóżku, ciągłego zdobywania go. I pewnego dnia powiedziałam sobie, że to koniec, że nie pozwolę, aby mnie dalej nie doceniał, a wręcz nie szanował. Podobno wszystkie jego byłe w pełni mu odpowiadały, tylko ja nie dosięgnęłam ideału. I dopiero wtedy zrozumiałam, że nie tylko nie dam rady go dosięgnąć, ale nawet nie chcę. Nie byłabym już sobą. A poza tym wiem, że zawsze czegoś jeszcze by mu brakowało we mnie albo coś przeszkadzało.

Daj sobie czas. Skup się na sobie, swoich pasjach, na rozwijaniu swoich zdolności i zdobywaniu nowych umiejętności. Unikaj kontaktów z nim. Pozwól sobie na żałobę po kimś, kto nie istnieje, kto nigdy tak naprawdę nie istniał. Płacz, złość się, krzycz. Bo miłość się nie kończy, a więc to zdecydowanie nie była miłość, a on nie był mężczyzną dla Ciebie.

vaielle, mijają juz dwa lata od założenia przez Ciebie tego tematu, a 2,5 odkąd odkryłas korespondencję swojego chlopaka sprzed Waszego związku?
Czy to oznacza, że nadal z nim jesteś i od 2 lat go dręczysz i dręczysz siebie?
Po co z nim właściwie jesteś, jesli straciłaś zaufanie, nie czujesz się doceniana i kochana?
Przecież nie jesteście małżeństwem, nie macie dzieci.
Wiekszość osób, które wypowiedziały się w Twoim wątku sugeruje Ci, że przesadzasz, że jesteś przewrażliwiona, źle inerpretujesz całą tę sytuację, Ty jednak wiesz swoje. Masz do tego prawo, więc po co jesteś z nim nadal?
Odniosłaś się natomiast pozytywnie do wypowiedzi akinom, ale jej sytuacja była inna. Jej były facet krytykował ją wprost i próbował zanizyć jej poczucie wartości.
W Twoim przypadku, sama sobie to  robisz.
Napiszę Ci teraz coś, co zupełnie Cię nie pocieszy, ale po ponownym przeczytaniu całego Twojego wątku, w którym sama wypowiadałam się 2 lata temu, myślę, że może być jeszcze inna opcja (skoro wolisz te dołujące): Wybrał Cię, bo po wielu nieudanych próbach upolowania superlaski, doszedł do wniosku, że może nie jesteś spełnieniem jego marzeń, ale na jego możliwości
Z drugiej jednak strony, jesteście razem już 3,5 roku, a Ty zadręczasz go od 2 lat, to on chyba naprawdę Cię kocha jeśli nadal z Toba jest.