Czy uda się poukładać życie "obok" bez seksu ?

Witam, przejrzałam kilka wątków o facetach, którzy nie chcą uprawiać seksu ze swoimi żonami. Ja tak miałam i mam. Spróbuję się streścić. Wyszłam za mąż 18 lat temu - "po katolicku" - mój mąż był moim pierwszym mężczyzna, miało być cudownie itp. Niestety o ile peting przed ślubem i pieszczoty były jako takie - to noc poślubna - i nic, potem dalej nic. Po paru miesiącach łaskawie mój mąż uzyskał satysfakcję po moich intensywnych staraniach - i przez jakiś czas to tak działało. Tylko ciąży nie było, był moment, gdy chciałam odejść - wyjechałam do innego oddziału mojej firmy - wtedy na moment ożywiło się to jakoś - przyjeżdżał co tydzień dbał, było ok. Wróciłam, zdecydowaliśmy się na starania o dziecko - okazało się, że ma kiepskie nasienie - więc In Vitro - udało się - mamy syna. Tylko, że w międzyczasie pojawiła się przyjaciółka męża, w której zakochał się (choć wypiera się tego) - i od tej pory właściwie seksu brak - krótko mówiąc zero wzwodu. Pierwsza próba wspólnej terapii u psychologa  bez sensu - obojgu nam nie pasowała. Doszłam do wniosku, że sama będę szukać pomocy - i znalazłam - wiele spraw sobie poukładałam - wiem, że z obecną wiedzą skończyłabym nasze małżeństwo jeszcze przed upływem roku. Coż z tego, kiedy teraz jest dziecko - widzę jak bardzo są ze sobą związani, wiem jak ojciec jest ważny. Zatem rozwód odpada. Oprócz braku seksu i sporej dawki egoizmu (z którą już sobie radzę)- mąż jest ok i oczywiście nie zamierza się rozwodzć -  teraz wyjechał za granicę i bardzo mu zależy, żebym ja też przyjechała do niego z synem - a ja wciąż mam wątpliwości. Tu, gdzie mieszkam, miałam grono przyjaciół, jakoś to wszystko grało - mimo bólu, i tego o czym nie raz już pisano na tym forum - poczucia nieatrakcyjności, poniżenia przy próbach aranżowania seksu itp
Mąż obiecuje, że w tam, gdzie teraz  jest, znajdę bez problemu jeszcze ciekawszą pracę, mówi, że tęskni, że kocha - jednak wiem, że to nie oznacza pożądania - a raczej prowadzenie domu, jego bycie blisko syna, szacunek dla mnie jak dla 19 wiecznej matrony albo jakiejś 80 letniej staruszki. Ja po roku rozłąki wiem, że chyba lepiej mi samej z dala od męża niż samej blisko niego - Zero tęsknoty, złość - bo do końca nie wiem czy zdradził, czy tylko próbował udawać, że nie jest impotentem i podrywał "przyjaciółkę". Terapeuta nie mówi czy robię dobrze czy źle jadąc za mężem - po prostu akceptuje każdy wybór - a ja sama widzę i plusy i minusy każdej decyzji.
Na razie decyzja jest na "tak"- młody strasznie tęskni, zaczęły się też problemy w szkole: ma ADHD - na szczęście lekkie - pewnie łatwiej mu by było z ojcem.
Wciąż mam są wątpliwości, po prostu nie wiem czy komukolwiek udało się poukładać życie na zasadzie - jesteśmy przyjaciółmi, wspólnie wychowujemy dziecko, podróżujemy (to akurat nam super wychodzi) i każde po swojemu radzi sobie z kwestią seksu. Przez x lat walczyłam o tego jedynego, jak głupia jakaś (wiem, że ta walka zastępowała mi miłość) - i teraz nie umiem już być kobietą. Co robić - próbować tego bycia kobietą obok mojego pseudomęża czy samej - bez gwarancji, że którykolwiek ze sposobów się uda? Jeżeli któraś z was ma podobnie napiszcie - ja wygląda Wasze życie
Pozdrawiam Anka