moje 28 lat a jego niepełne 23

Sama nie wiem od czego powinnam zacząć. Mam na imię Agata 28 lat. Kobieta po rozwodzie, z 5 letnim synkiem. Ślub i wszystko co z nim związane było błędem, większego chyba nigdy nie popełniłam. Jedyne czego nie żałuję to, mój Adaś. Mimo tego co przeżyłam w małżeństwie, pozostałam otwartą osobą która lubi czasem zaszaleć.
Posiadam wykształcenie zawodowe, bez żadnego tytułu technika czy czegoś podobnego, w pracy zaproponowano mi awans na stanowisko brygadzistki, pod warunkiem że zacznę naukę w liceum zaocznym. Zgodziłam się bez zastanowienia.  I tu zaczyna się mój problem. W klasie znałam kilka osób, a to z pracy a to z dawnych czasów. Mój pech polegał na tym że opiekunka naszej klasy, zdecydowała się nas usadzać w ławkach, i przypisać nas do nich.  Traf chciał że zostałam posadzona z Kamilem, moim problemem. Musze przyznać że przy nim, wyglądam jak dziecko,  a sama nie jestem niska 174 cm wzrostu. I tego jego zielone oczy.   Na zajęciach, czy przerwach mrukliwy zawsze na uboczu. Miałam wrażenie jak bym cofnęła się w czasie do swoich dawnych lat. Na kolejnych zlotach zaczęłam go lepiej poznawać. Okazał się inteligenty, zabawny, sarkastyczny z drobną domieszką samo krytyki. Wymieniliśmy się numerami zaczęliśmy ze sobą pisać, rozmawiać. To wtedy poznałam jego życie zza kulis. Dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy na temat koparek ładowarek, jeśli może to być ciekawe dla kobiety. Uświadomił mnie dobitnie w tym że ze swoim ojcem nie rozmawiał od 4 lat, do tej pory nie znam powodu ich milczenia.  Była to końcówka 2014 roku, wtedy to uświadomiłam sobie, że nasza znajomość jest dla niego czymś więcej niż mi się wydawało. Wiele rozmawialiśmy na ten temat, i udało się nam osiągnąć konsensus. Kontynuowaliśmy naszą znajomość jako przyjaciele, ale nie mógł liczyć na nic więcej. Wszystko zmieniło się miesiąc temu. Ku swemu przerażeniu, zaczęłam czuć do niego coś więcej niż tylko "przyjaźń". Dusiłam w sobie to uczucie jak tylko mogłam, co udawało mi się ze sporymi sukcesami. W końcu jak mogła bym się zacząć spotykać z chłopakiem który jest 6 lat młodszy niż ja? Wszystko popsuło się na ognisku które zorganizowaliśmy całą klasą tydzień temu, po ostatnich egzaminach. Z tej okazji mój syn nocował u dziadków na wsi.  Jak to na tego typu zabawach był alkohol.  On jako jedna z dwóch osób które miały nas po wszystkim odwozić do domów nie pił alkoholu. Uparłam się żeby odwiózł mnie do domu na samym końcu. Nie byłam pijana aż tak by urywał mi się film, ale jednak, na tyle by podejmować lekkomyślne decyzje. Kiedy mnie odwiózł do domu, zaproponowałam, mu herbatę, po  kilku minutach przekonywania zgodził się. Mogę bez wahania ominąć ten moment kiedy to siedzieliśmy w kuchni. Jak głupia zaczęłam się do niego dobierać. Zaciekle dobierać. Niestety to nie ja się opamiętałam. To on zakończył całą naszą grę kiedy zaczęłam rozpinać mu spodnie. Byłam zła, chociaż to delikatnie powiedziane. Na odchodne usłyszałam że nie chce tego w ten sposób. Od tamtej pory nie odzywał się do mnie nawet słowem. Nic kompletne milczenie. Dopiero dziś udało mi się go przekonać żebyśmy spotkali się w środę na neutralnym terenie i wszystko obgadali. Z jednej strony, przyciąga mnie niczym magnes. A z drugiej strony. On nadal jest dla mnie dzieckiem. 22 lata. Co z tego że mieszka sam. Nie baluje jak jego rówieśnicy czy nawet osoby starsze. Boję się tego, że zranię siebie i Adasia, a z drugiej strony, mam wrażenie że jeśli wypuszczę go z dłoni stracę coś czego nigdy nie odzyskam.