Czy człowiek jest samotną wyspą?

Jasne, że z innymi ludźmi czuję się mniej samotna. Aczkolwiek mam wspierających rodziców, kapitalny kontakt z braćmi, świetną przyjaciółkę i zabawnych znajomych, więc mogę być nieobiektywna .
W ogóle uwielbiam ludzi, i kobiety i mężczyzn, starych, młodych. Lubię rozmawiać, śmiać się. Choć od czasu do czasu mam taki "swój' nastrój i wtedy zmieniam się w istną domatorkę
Uwielbiam poznawać nowych ludzi, czasem aż się śmieję się, że to uzależnienie, bo ciągle mi mało. Jak nikogo nie poznaję przez miesiąc  to wpadam w depresyjny nastrój, całkowity odpływ motywacji do czegokolwiek... W sumie nie znoszę rutyny w żadnym aspekcie życia, więc przynajmniej jestem konsekwentna 

Mam chyba podobnie właśnie..
A ostatnie zdanie. Like it!

Coś w tym jest, wielu ludzi ucieka do takiego wszechświata w obawie przez zranieniem. Inni są po prostu specyficzni i mają ten swój świat, tak czy siak, jest to dla nich jakaś forma bytu.

Generalnie, jeśli by patrzeć dosłownie, to ZAWSZE jesteśmy sami. Możemy się zbliżyć do innych ludzi, czy emocjonalnie, czy fizycznie, ale oni będą tylko obok. To kwestia preferencji własnych/ tego do czego jesteśmy przyzwyczajeni, czy lepiej się czujemy z innymi ( są tacy, co nie tolerują osamotnienia- bycia w pojedynke, samemu z sobą) czy też we własnym towarzystwie.
Myślę, że złudzeniem jest wiara, że drugi człowiek wypełni naszą samotność.

Nasze marzenia, pragnienia, lęki, obawy, codzienne przemyślenia, złe wspomnienia jak i te drobne tworzą w nas nasz mały samotny wszechświat. A dlatego samotny bo żadne inne takie uniwersum, innej osoby nie wejdzie nam do głowy. Trudno to wytłumaczyć, ale postaram się. Poznajesz jakąś osobę, powiedzmy chłopaka, dziewczynę obojętnie. Zaprzyjaźniasz się z nim, spędzacie razem czas, dogadujecie się, macie wspólne pasje. pomimo tego że jesteście blisko, że pamięć tej osoby jest w twoich myślach to nigdy nie poznasz tego co tak na prawdę czuje w 100% ta osoba, nigdy te dwa wszechświaty nie połączą się, ta osoba będzie tylko wyobrażeniem na skutek obserwacji jej zachowań, dla ciebie. I zgadzam się z tym co napisała Incognito.

Jeżeli piszemy o takiej typowej samotności to najbardziej trafna jest ta jaką odczuwa człowiek np na bezludnej wyspie, kiedy nie ma nikogo innego, nie ma z kim rozmawiać i dzielić szczęścia. Jest jeszcze samotność pomimo tego że mamy dookoła ludzi bliskich i życzliwych, wtedy problem leży w nas samych a nie otoczeniu. No i jeszcze taki popularny przykład jaki się tu nawet na forum często przewija kiedy ktoś ma rodzinę, znajomych ale nie ma chłopaka, dziewczynę i się żali jaki to on nie jest samotny itp Ale osobiście nie nazwał bym tego samotnością która jest według mnie mylona z wyobcowaniem, poczuciem że jest się z tego powodu gorszym i potrzebą bliskości.