Cześć dziewczyny.Jestem tutaj nowa,nazywam się Patrycja 
Otóż to moja cała historia:W Boże Ciało dowiedziałam się od chłopaka,że wyjeżdża na 2 miesiące do siostry i szwagra,którzy mieszkają w Belgii na wakacje.Od tamtego czasu trochę dni przepłakałam.,ale to nie dlatego,że on wyjeżdża a ja siedzę w domu bo nigdzie nie wyjeżdżam tylko dlatego,że boję się jak to będzie bez niego..co ja będę robić tyle czasu sama..mieliśmy taką sytuację rok temu,ale tylko wyjechał na 3 tygodnie..wtedy już bardzo przeżywałam a co dopiero teraz?;/
Wiadomo,że jest FB,sms powiedział nawet,że będzie do mnie dzwonił bo ma w swojej ofercie,że ma jakąś ilość minut do wygadania za granicą
Nigdzie nie pracuję,ponieważ oboje jesteśmy w szkole średniej.Jednak mam możliwość pracy na cały lipiec.Myślicie,że powinnam się zgodzić?Zawsze by ten czas jakoś szybciej leciał
Jest jeszcze jedna możliwość abym zobaczyła go wcześniej,otóż jego siostra w ostatnim tygodniu lipca przyjeżdża tutaj busem do Polski do rodziców prawdopodobnie na 2 tyg i ich tata po tych 2 tygodniach będzie odwoził Roksanę i wszyscy chcą abym zabrała się z nimi,żebym też troszeczkę odpoczęła a potem wracała do Polski z Mateuszem i jego tatą.
Mateusz wyjeżdża już w piątek..od razu na tą myśl chce mi się płakać..:(
Od razu piszę abyście mnie nie krytykowały,że przesadzam.Ja wiem,że inni wyjeżdżają na dłuższy okres czasu i inne pary mają o wiele gorzej..po prostu jestem za bardzo wrażliwą osobą i jestem do niego bardzo przyzwyczajona,że jest przy mnie,że widzimy się prawie codziennie..
Dlatego piszę dziś do Was abyście powiedziały mi jak mogę spędzić ten czas i jak wmówić sobie,że już niedługo go zobaczę..pozdrawiam!
Podobne tematy
Masz jakieś zainteresowania?
Wszędzie tutaj użytkowncy piszą osobom, które długi czas nie mają 2 połówki, że to przez to, że nie mają swoich zainteresowań, są nudne itp.
A ja tutaj widzę dziewczynę, która ma swojego chłopaka - a jak on wyjeżdża to nie wie kompletnie co z sobą zrobić.
Nie mam tutaj nic do autorki, ale do samego myślenia naszego społeczeństwa. Dajemy rady innym, a wychodzi na to, że w życiu jest całkiem na odwrót.
A co do autorki to myślę, że trochę samotności też ci się przyda. W życiu nie zawsze będzie on obok. Zresztą - nie warto uzależniać swojego szczęścia, aż tak od drugiej osoby. Musisz nauczyć się spędzać czas również sama. Jesteś od niego uzależniona, aż za bardzo. To normalne, że będziesz tęsknić, ale to, że wpadasz w taką panikę jest niepokojące. Przemyśl to.
3 2015-06-14 09:36:35 Ostatnio edytowany przez Ślimaczyca (2015-06-14 09:49:38)
Hej Patrycja,
Nie przesadzasz, Twoje obawy są zupełnie normalne! Jak byłam w klasie maturalnej, miałam chłopaka z dość dalekiej zagranicy, studiował z moim mieście, ale czasiem musiał pojechać do domu. A tak daleko nie opłaca się jechać na weekend ani na tydzień, nie jeździł też często, więc wakacje też spędzałam sama, a były to studenckie wakacje, czyli trzy miesiące 
także znam Twój ból.
Polecam pracę, wyjścia ze znajomymi, może jakiś wyjazd ze znajomymi/rodziną...im więcej zapełniaczyczasu będziesz miała, tym lepiej.
Jak napisałaś, jest fb, maile, na sype można się nawet zobaczyć, nie będzie tak tragicznie!
Edit:
A ja tutaj widzę dziewczynę, która ma swojego chłopaka - a jak on wyjeżdża to nie wie kompletnie co z sobą zrobić.
Jesteś od niego uzależniona, aż za bardzo. To normalne, że będziesz tęsknić, ale to, że wpadasz w taką panikę jest niepokojące. Przemyśl to.
Ale halo, ona ma 17 lat! Może to jej pierwszy chłopak, może pierwszy, z którym jest ponad rok. To oczywiste, że przezywa wszystko bardziej niż Ty, mając 23 lata. Ja też byłam w wieku 18 lat zrozpaczona, jak mój chłopak wyjeżdżał, mi o, że miałam znajomych, zainteresowania, a mimo to czegoś brakowalo. Teraz, gdyby obecny chłopak mi oświadczyl, że na 2 miesiące jedzie dokądśtam, to nie zareagowałabym tak mocjonalnie, ale to nie kwestia milości, czy przywiązania, czy uzależnienia, tylko wieku, między 17 a 23-latką jest OGROMNA różnica i to nie znaczy, że autorka jest niewyrośniętą gówniarą, po prostu tej różnicy nie da się przeskoczyć. 17-latka mieszka zazwyczaj z rodzicami, jeśli ma prace to dorywczą na własne zachcianki, jest jeszcze "pod kloszem" rodziców. 23- latka mieszka zazwyczaj bez rodziców, zazwyczaj w obcym mieście a nawet kraju, musi pracować, żeby się utrzymać, musi pamiętać o rachunkach, zakupach...nie jest już chroniona. To zmienia człowieka i nie dziwne, że osoby starsze mogą zachowanie autorki postrzegać za zbyt emocjonalne, jeśli same podobnej sytuacji w jej wieku (!) nie przeżyły.
- Kamoa
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
odp ; intensywnie
O jezu..
Nie masz przyjaciół, hobby, pracy?
Czy ten facet jest pępkiem Twojego świata?
Rzeczywiście pójście do pracy jest dobrym pomysłem. Możesz też odwiedzić koleżanki, pójść do teatru.
Nie znacie mojej całkowitej sytuacji.Moja babcia niedawno miała operację,usunęli jej część czaszki bo miała krwiaka..od lutego cały czas się nią opiekujemy,nie mam czasu na nic.Przyjaciół,szkołę zaniedbałam jedynie chłopak i rodzina była przy mnie,więc jak teraz on wyjedzie to będę zupełnie sama a na wypady z przyjaciółmi to wątpię abym miała czas bo w wakacje będę pewnie od rana do około 19 u babcia aż mama przyjdzie z pracy.Nigdzie też nie pojedziemy bo trzeba być z babcią.To,że się opiekuję babcią to nie znaczy,że leże sobie cały czas tylko muszę ją podnosić,kłaść itp. też jestem tym wszystkim zmęczona..niby będę tam cały dzień i będzie leciało,ale jednak boję się,że sobie nie poradzę bez niego.Boję się,że sama tęsknota mnie zdołuje..
O jezu..
Nie masz przyjaciół, hobby, pracy?
Czy ten facet jest pępkiem Twojego świata?
Na razie pępkiem mojego świata jest opieka babcią
Ale halo, ona ma 17 lat! Może to jej pierwszy chłopak, może pierwszy, z którym jest ponad rok. To oczywiste, że przezywa wszystko bardziej niż Ty, mając 23 lata. Ja też byłam w wieku 18 lat zrozpaczona, jak mój chłopak wyjeżdżał, mi o, że miałam znajomych, zainteresowania, a mimo to czegoś brakowalo. Teraz, gdyby obecny chłopak mi oświadczyl, że na 2 miesiące jedzie dokądśtam, to nie zareagowałabym tak mocjonalnie, ale to nie kwestia milości, czy przywiązania, czy uzależnienia, tylko wieku, między 17 a 23-latką jest OGROMNA różnica i to nie znaczy, że autorka jest niewyrośniętą gówniarą, po prostu tej różnicy nie da się przeskoczyć. 17-latka mieszka zazwyczaj z rodzicami, jeśli ma prace to dorywczą na własne zachcianki, jest jeszcze "pod kloszem" rodziców. 23- latka mieszka zazwyczaj bez rodziców, zazwyczaj w obcym mieście a nawet kraju, musi pracować, żeby się utrzymać, musi pamiętać o rachunkach, zakupach...nie jest już chroniona. To zmienia człowieka i nie dziwne, że osoby starsze mogą zachowanie autorki postrzegać za zbyt emocjonalne, jeśli same podobnej sytuacji w jej wieku (!) nie przeżyły.
Może i macie rację,że za bardzo przesadzam,ale jest to mój pierwszy chłopak,taki pierwszy prawdziwy związek,który oby dwoje traktujemy bardzo poważnie.Też mam zainteresowania,znajomych jednak nie mam na to czasu bo opiekuję się babcią.Po szkole od razu tam jadę,siedzę do 19 jestem po 20 w domu i co ja mam robić..?Dziękuję,że chociaż ty zauważyłaś tą różnicę wieku bo rok temu to wszystko bardziej przeżywałam.Pierwsza taką dłuższa rozłąka i wgl..teraz widać,że jest inaczej,ale po prostu boję się czy to wszystko przetrwa..;/
Przede wszystkim należy znalezć swoją pasję. Opcji jest sporo:
taniec, wyjścia z koleżankami , czytanie, gotowanie, kurs językowy. Zależy co kto lubi życie jest za krótkie by się nudzić :)wykorzystujmy czas dobrze
Jeżeli boisz się czy to wszystko przetrwa to nie z powodu jego wyjazdu. Obawiam się że między wami tak naprawdę nie ma dużej więzi. Może ty do niego czujesz więź ale nie czujesz więzi z jego strony. Inaczej nie bałabyś się jego wyjazdu. Wyjazd kojarzy ci się z zerwaniem bo wiesz podświadomie że coś jest nie tak między wami. Może powinniście o tym porozmawiać po jego powrocie? Nie gwarantuję jednak że ta rozmowa odniesie skutek. Jeżeli jego zaangażowanie jest słabe i wyczuwasz to, to po jakimś czasie może to być problemem nie do pokonania. Dojdzie do spięć i do zerwania. Nie wiem czy da się temu zapobiec. Niektórych ludzi nie można zmienić nawet gdy się ich o to prosi że bardzo nam zależy na tym.