Strach przed odrzuceniem

Sądzę, Oldorando, że Twoja interpretacja nie określa lęku przed odrzuceniem, lecz jest raczej minimalizowaniem oczekiwań.
Bo jednak, zakładając niepowodzenie, podejmujesz wyzwanie i osiągając założony cel odczuwasz miłe rozczarowanie. Ponosząc porażkę zaś, liczyłaś się z nią.

Tymczasem lęk przed odrzuceniem paraliżuje wszelkie działanie w kierunku realizacji założonego przedsięwzięcia.

Pewien dowcip chyba oddaje ten lęk:
Mama wysłała Jasia do sąsiadki, by pożyczył od niej kilka jajek.
Jasiu idąc myśli sobie "A jeśli mi nie pożyczy tych jajek, spalę się ze wstydu, nie zdołam ukryć zawodu?".
Za chwilę pociesza się: "Może jednak pożyczy?". I tak kilka razy, aż stanęło na tym, że jajek jednak nie otrzyma.
Dzwoni do drzwi i gdy sąsiadka otwiera z uśmiechem drzwi, krzyczy do niej: "A niech pani te jajka sobie zeżre, nieużyta babo!"

Oczywiście, to silny mechanizm.

Tak, jestem świadoma tych mechanizmów. Dlatego się im nie poddaję i nie słucham wewnętrznego głosu, który mi mówi, że lepiej nie próbować, bo coś może się nie udać. Wychodzę z założenia, że jeśli nie ta praca/klient/znajomy, to będą kolejni i zawsze są. Czasami rzeczywiście muszę się zmusić i przywołać do porządku, gdyż odczuwam w jakimś stopniu obawy. Na szczęście to zwykle krótko trwa. Obecnie czuję się na tyle bezpiecznie pod każdym względem, że nie boję się ryzykować. Jeśli unikamy wyzwań, to nie będziemy się rozwijać zawodowo, nie nawiążemy nowych ciekawych relacji itp. Może mamy dzięki temu złudne poczucie bezpieczeństwa (nikt nas nie zrani), ale nie wierzę, że można być naprawdę szczęśliwym żyjąc w taki sposób. To raczej wegetacja, spokojne czekanie na śmierć i zadowalanie się bylejakością.

Tak mi się jeszcze przypomniało, że widziałam gdzieś opublikowane badania na temat kobiecych zarobków. Kobiety zawsze narzekają, że zarabiają mniej od mężczyzn na tych samych stanowiskach itp. A według tych badań, te niższe zarobki nie wynikają z płci, ale z tego, że kobiety są za bardzo zachowawcze i nie mają jaj, by sięgać po swoje i prosić o podwyżki. Nie wiem, może to zbytnie i krzywdzące uproszczenie, ale np. w mojej branży to widać jak na dłoni, bo wysokość zarobków regularnie się negocjuje co jakiś czas. Tzn. mężczyźni tak robią, bo kobiety najczęściej tkwią z pensją, którą wynegocjowały przy rozmowie kwalifikacyjnej. Może kobiety w takich przypadkach bardziej boją się odrzucenia niż mężczyźni?

Tzn. ja nie twierdzę, że wszystkie powinniśmy być rekinami biznesu i wymiatać podczas negocjacji. Chodzi jednak o to, że jeśli nam nie odpowiadają własne zarobki, to powinnyśmy zawalczyć. Jeżeli coś nam nie odpowiada, a mimo tego tkwimy w tej sytuacji z powodu obaw, to już poważny problem. Bo są też ludzie, których satysfakcjonują niskie zarobki. Oni nie chcą kariery, nie chcą się stresować, nie lubią walczyć o swoje, lubią żyć skromnie itp. Nie twierdzę, że takie osoby będą nieszczęśliwe. Nieszczęśliwi będą ci, którzy poddają się na wszystkich polach i dryfują z prądem. Nie wszyscy potrzebujemy pieniędzy, by czuć się szczęśliwymi, ale prawie wszyscy potrzebujemy satysfakcjonujących kontaktów z drugim człowiekiem. Nieważne czy to mąż, partner, przyjaciele, rodzina, znajomi itp. A trudno zbudować fajną relację z kimkolwiek, gdy ciągle boimy się odrzucenia. Grunt, by uświadomić sobie problem i chcieć nad nim pracować, bo mamy na to realny wpływ.

No tak, ale żeby sobie wygodnie żyć, to też trzeba umieć to wynegocjować. Dla mnie duże zarobki ważne są właśnie m.in. przez to, że chcę pracować ok. 4 h dziennie. Na razie jeszcze pracuję więcej (choć to trudno zmierzyć), bo chcę sobie zainwestować ile się da, jeszcze zanim zdecyduję się na dziecko. Później wątpię, by mi się chciało harować po 8 h. Ale stres w pracy, humorzasty szef i wyścig szczurów to rzeczywiście nie dla mnie. Nie odnalazłabym się w tym i też nie chodzi tu o obawy przed tym, że szef mnie nie lubi. Mężczyźni chyba są większymi zdobywcami, to fakt. Ale negocjować powinien umieć każdy, bo jeśli ktoś pozwala, by za jego pracę płacili mu mniej niż powinni płacić, to już trochę frajerstwo. Chyba, że się lubi działalność charytatywną na rzecz pracodawcy. Chociaż myślę tu o jakichś specjalistycznych zawodach, bo nawet jeśli brutalnie to zabrzmi, to kasjer w supermarkecie nie ma szans na podwyżki i wysokie zarobki, bo nie musi mieć prawie żadnych kwalifikacji, nie musi się rozwijać, dokształcać itp. Mnie do podwyższania stawek za moją pracę mobilizują 2 rzeczy: 1) chcę zarabiać adekwatnie do moich umiejętności, inaczej nie ma sensu, 2) przy większych kwotach mogę mniej pracować.

Witaj w klubie.

Wydaje mi się, że tekst sporo upraszcza. Autorka wspomina o obawie przed odrzuceniem i jako jedyny mechanizm tej obawy wskazuje na wcześniejsze doświadczenie takiego uczucia. [Przed tym uczuciem, którego kiedyś doświadczyłaś, które tak zabolało, że postanowiłaś robić wszystko, aby za wszelką cenę go unikać.] Nie jestem znawcą, ale podejrzewam, że przyczyny są bardziej złożone. Warto by się zastanowić, czemu odrzucenie odbiera się jako porażkę.
Wspomniane proszenie o pomoc. Jeżeli nie uzyskuje się jej w jednym miejscu, to powinno się szukać innego. Jeśli się nie prosi w ogóle, to przyczyna może tkwić w nieumiejętności przyznanie się do tego, że sobie nie radzimy.
Albo randki i ewentualne nieprzypadnięcie komuś do gustu. Czy w tym przypadku nie działa jakiś brak akceptacji samego siebie? Dlaczego przekonanie się o swojej nieatrakcyjności dla drugiej osoby jest osobistą porażką, a nie informacją, że z tą osobą nie należy się spotykać?