Przygnębiony chłopak po utracie pracy...

Pisze do was bo naprawde potrzebuje pomocy, nie poznaje swojego chłopaka, odmienil sie o 360 stopi. To może zaczne od początku,  nie mieszkamy w polsce i mamy tutaj tak naprawe tylko siebie co jeszcze utrudnia cała sytuacje. Pod koniec października moj chłopak stracił pracę, na początku nie martwiłam sie tym i byłam pewna że bedzię czegoś szukał , jednak on ani nie szuka bo twierdzi ze ma za słaby język ani nie chce sie uczyć tego języka stara sie o kase z pomocy społecznej ale tej kasy nadal nie ma wiec od 3 miesiecy zyjemy tylko z tego co ja zarobie, niestety wychodzimy z trudnascia na 0 jakby tego było mało kiedy chcialam sie przeprowadzic do tanszego mieszkania on powiedział ze nie bedzie meiszkał w norze, w czoraj zaprosil gosci jakby nie wiedział ze liczy sie kazdy grosz teraz, kiedy mu zwrocilam uwage wybuchla awantura, stanelo na tym ze stwierdzil ze woli wrocic do polski, wiec dzisiaj mowie to pogadajmy z wlascicielem chaty ze sie wyprowadzamy to warknal na mnie jak waraiat. Nadmienie ze jak go poznalam i przez te wszystkie lata byl ambitny  i przetsiebiorczy a teraz kompletna klapa, kiedy probowalam mu pomoc w znalezieniu pracy to wyglupaial sie jak dziecko zeby mnie odciagnac od tego pomysłu , siedzi calymi dniami w domu i palcem nie kiwnie jak sie go pytam czemu to mowi ze byl zajety ale czym to juz nie wiem. POMOCY NIE WIEM CO MAM ROBIC.

Patia widać tak wpłynęło na niego utrata pracy zabolało go i ugodziło w jego ambicję. Widać że się poddał i wpadł w marazm. Może masz jakiegoś jego znajomego przyjaciela który by z nim pogadał tak po męsku i wyjaśnił że jak nie ta praca to inna. Jeśli nie chce się przeprowadzić sama zdecyduj i wynajmij mniejsze mieszkanie, nie będzie miał gdzie pójść to pójdzie za tobą mimo nerwów. A jeśli chce wracać do kraju to może warto mu pozwolić na siłę nic nie zwojujesz , a jak wróci to zobaczy jak tu trudno i jeszcze cię poprosi żebys go ściągnęła znów.

Widzisz problem w tym ze juz koledzy z nimrozmawiali bo tez widza co sie z nim dzieje , a jak ja mu mowie ze tak dluzej byc nie moze bo nie dajemy rady to odbiera to tak jakbym mu wypominala ze go utrzymuje a to nie tak nie mam do niego pretensji ze nie pracuje tylko ze chce tego zmienic, i ciagle mu to powtarzam ale on i tak to interpretuje po swojemu i z tego wynikaja konflikty i awantury. \\bede wdzieczna za kazda porade bo samma juz nic nie wymysle.

Coraz częściej zastanawiam sie czy to już koniec, jesteśmy razem 3 i pół roku i dopadl nas kryzys, on starcil pracę, zdołowal się ja nie jestem w stanie utrzymac nas oboje a on jest kompletnie pasywny i nawet moje proby pomocy w znalezieniu pracy on odbiera jak dzialanie przeciwko niemu, ostatnio to juz nawet nie chce mi sie z nim rozmawiac bo ja naprawde sie staram a on z jakichs względów odbiera to jak atak na niego , poganianie i nie wiem co jeszcze. Wiec milczymy calymi godzinami bedac s tym samym pokoju, chwilami zastanawiam sie jak bedzie wygladala nasza przyszlosc przy jego podejsciu do zycia a jeszcze 3 miesiace temu bylo nam cudownie. C ja mam robic , pomocy nie chce go stracic ale widze ze nieuchronnie do tego dochodzi.

Skoro on nie może to ty twardo weż sprawy w swoje ręce i wynajmij mniejsze mieszkanie powiedz ze nie stać cię i już. Powiedz sory nie chodzi o ciebie ale już nie daje rady a skoro nie chcesz pomoc to nie przeszkadzaj. A gdy nadal nie będzie chciał iść do pracy to może niech lepiej wróci do kraju. Pomyśl o sobie co ty masz z tego gościa, ciężka praca i ciągłe awantury. Zasługujesz na kogoś kto by był dorosły utrata pracy to nie koniec świata trzeba być dorosłym i poradzić sobie z tym.