I ja zakochałam się w żonatym :(

Ja nie

No chyba że jestem tez zdradzany ale to nie wiem

A swoją drogą to dziwne jak to się wszystko zmienia.
Najpierw się staramy (obie strony) zdobywamy, zrobilibyśmy dla siebie wszystko.
A potem ..... ;(
Nagle zwrot i ...
i nagle stajemy się sobie obojętni.
Niby tak niewiele do szczęścia potrzeba człowiekowi a zarazem tak wiele.

Im więcej osób które w tym uczestniczą w obojętnie jaki sposób i usprawiedliwiają się np zakochaniem, tym ta karuzala mocniej się nakręca. Brak trwałych zasad. Słabi ludzie.

Tu chyba też w grę wchodzi rutyna, codzienność, i czasem niektórzy dają się ponieść gdy nagle przyjdzie coś nowego.

Nie wiem, co odpowiedziec na pytanie, czy wszyscy zdradzaja... Chyba nie wszyscy... Chociaz przyznam, ze bywa roznie.
Powiedz cos wiecej o tej znajomosci. To ten facet z poprzedniego watku? Jak sie dowiedzialas, ze ma zone? Moze sa w trakcie rozwodu? Moze naprawde sie zakochal? Nie tlumacze go, ale moze sa okolicznosci lagodzace... Moze nie jest az takim draniem, na jakiego wyglada. Moze...

To mogę Ci tylko współczuć i powiedzieć "doskonale rozumiem co czujesz". Czemu ? Bo jestem w podobnej sytuacji i zjada mnie to już z butami włącznie. Wrakiem psychicznym jestem, a mimo to zapomnieć nie mogę, zerwać kontaktu nie mogę, brnę w to dalej i głębiej robiąc sama sobie choler......ną i bolesną krzywdę.

W moim przypadku to raczej chyba choroba umysłowa a nie epidemia. Jeszcze jakiś rok temu, powiedziałabym że zauroczyć się w żonatym facecie i to jeszcze starszym od siebie prawie 20 lat to jakiś horror i totalna porażka. No cóż...tadaaa i bum. A teraz rozpadam się na kawałki jak tylko wspomnę, pomyślę. Nie daję już rady. Zaczarował mnie całkowicie i maksymalnie. Wiem, wiem jestem głupia, naiwna, rabnięta. Ja to wszystko wiem, ale co z tego ech.

Piszecie MIŁOŚĆ...

To co opisuje autorka to raczej przygoda, doświadczenie, poszukiwanie.

Problem chyba leży w żonatym czy mężatce, bo jak będąc w związku z drugim człowiekiem można zaczynać budować coś obok?
Rozumiem skończyć jedno, zacząć drugie ale to niezdecydowanie?

To bardzo samolubne, a miłość taka nie jest. Kiedy myśli się tylko o sobie i wszystko zagarnia dla siebie.

Autorko pomyśl, że któraś z Was wyjdzie z tego bardzo nieszczęśliwa. Żadna nie ma Go dla siebie, bo on nie myśli o Was tylko o sobie.
Teraz Wam wystarcza taki układ ale w końcu stanie się niewygodny i raniący.

Może i trudno się z tego wyplątać ale czy nie lepiej mieć czyste sumienie i postawić sprawę na ostrzu noża?
Kłamstwo jest ohydne.

Padło pytanie z Twojej strony czy jest wolny?

Mimo, że Cię okłamał dalej chcesz to ciągnąć hmm?

Skąd wiesz, że jest żonaty?

... jakiś papierek coś znaczy ehh.
Znaczy się jak dobrze razem? Po miesiącu znajomości?
Jeśli rola kochanki Ci odpowiada to możesz to ciągnąć znaczy się romans.

To samo robi z żoną tylko jej teraz nie ma przy nim.
Zaraz się dowiesz, że to zła kobieta była -jest.

Raczej możemy wróżyć z fusów.
Ty już wiesz!
Pytanie co zamerzasz zrobić?

Siwek teraz to nie ma żadnego znaczenia.
Czuję, że się opamięta.

Thoris przykro mi to czytac. Bardzo kibicowałam tej znajomosci. Najgorsze jest to ze zdazylas sie juz zaangazowac a teraz serce walczy z  rozsadkiem. Domyslam sie ze jestes na niego wsciekla ..ale i na siebie pewnie tez  bo choc chcesz nie umiesz o nim zapomniec.

Oczywiście, że jestem wściekła tez na siebie, choć i tak w miarę szybko się połapałam. Jakoś szczególnie jestem na tym punkcie przewrażliwiona, bo jakiś czas temu żonaty facet na siłowni się do mnie przystawiał. Jednak wtedy wiedziałam że jest żonaty i nie pozwoliłam na nic więcej. Teraz dowiedziałam się po fakcie niestety.
A chyba najbardziej jestem zawiedziona samym faktem, okolicznościami. Bo też mi się wydawało, że to jest TO, że w końcu fajny, normalny facet mi się trafił, a nie jakiś napalony mąż.
Po prostu straciłam nadzieję i wiarę w ludzi, facetów
A swoje teraz muszę odchorować

To zależy jak to rozumieć, bo wiadomo mam telefon, maila, adres itp., ale odkąd się dowiedziałam, to się nie widzieliśmy, ale to było zaledwie 2 dni temu

nie wiem, w sumie po co?
najpierw jednak emocje, wściekłość muszą opaść, bo jakbym zaczęła coś robić na oślep np. kontaktować się z jego żoną, czy próbować inaczej się na nim zemścić, to dalej bym w tym bagnie tkwiła
ale fakt, mam czy miałam ochotę się odegrać na zasadzie, że nie mogę patrzeć, że tacy faceci są bezkarni i w najlepsze zdradzają partnerki i się tym jeszcze chlubią

Z własnego doswiadczenia- moj były maz był wrecz uzależniony od flirtowania, portale, komunikatory, sex fotki, rozmowy o sexie itd. Emocjonalnie zdradził mnie nie raz, fizycznie nie wiem, za rękę go nie złapałam. Przez dłuższy czas on wracał a ja wybaczyłam, on obiecywał a ja ufałam. Kiedy juz moje zmęczenie przeszło wszelkie granice- odszedł bo wybrał przyjaciółki, wolność itd.
Moj ojciec, zdradzał moja mamę od prawie samego początku małżeństwa.
Kiedy ja rozstałam sie z mężem, stanęłam na emocjonalnie na nogi po 2 latach, samoistnie zaczęli pojawiać sie w moim życiu mężczyźni:
- pierwszy: tylko rozmowy, flirtowanie, zdjęcia, pisanie o tym co będziemy razem robić i jak i kiedy i czego on mnie nauczy i co ma mi do zaoferowania i miliard komplementow itd... Jedno ale- on ma kobietę, dwoje dzieci i był faktycznie w głębokim kryzysie bo ona go zdradzała. Ja trzymałam dystans od początku i dobrze- teraz o nią walczy.
- drugi: moj tatuator, po sesji odprowadził mnie na pociąg, przepuścił swoich pięć pociągów zeby czekać ze mna na moj. Wieczorem dostałam masę esemesów, rozmowy sie toczyły ale bardziej z jego strony niż mojej, zdjęcia, zaproszenia na sex itd. Po 2 miesiącach takich rozmów, napisał któregoś razu w poniedziałek, pytam jak minął weekend a on, ze spoko, ożenił sie właśnie, ale pomiedzy nami to niczego nie zmienia (pomiedzy nami niczego nie było- dodam). Miał wtedy 10miesueczne dziecko.
-trzeci: poznaliśmy sie na moich urodzinach. Początkowo w ogóle nie zwracałam na niego uwagi, żonaty, dzieciaty, nie moj typ. On za to wrecz przeciwnie, przyjaciółka zna go pol życia i stwierdziła, ze nigdy sie tak nie zachowywał. I nigdy nie mówił takich słów jakie o mnie, nawet o swojej zonie z ktora jest od dziecka. Uśmiałam sie i tyle. Spotkaliśmy sie za miesiąc na kolejnych urodzinach. Opowiadał o kryzysie i o tym, ze z żona zyja juz osobno, odprowadził do domu... Sama nie wiem kiedy, narodziła sie bardzo silna chemia, całowaliśmy sie. Od następnego dnia, kontakt całkowicie zerwany. Otrzezwial chyba a ja trzymam dystans mi ze mam go na fb. Nie bede włazić w jego zycie a blad moze przytrafić sie każdemu. Widzieliśmy sie ostatnio pierwszy raz od 8 miesięcy, chemia i przyciaganie było tak silne, ze mozna było powietrze nożem kroić. Na szczęście spotkanie z dzieciakami i świadomość, ze kolejnych należy unikać.

Czy wszyscy zdradzają? Nie wiem. Ja przez naście lat mojego małżeństwa, nigdy tego nie zrobiłam. Moze to kwestia wieku? ( ja mam 35 lat a faceci obok sa zwykle starsi- przed 40)... Nie wiem, cieżko mi wyciągać jakiekolwiek wnioski, wynik moich obserwacji i przeżyć powoduje jedynie, ze opadają mi ręce.

Niestety dochodzę do wniosku, że możesz mieć rację. Szkoda mi tylko osób żyjących w przeświadczeniu, że mają cudownych wiernych partnerów, którzy ich na boku zdradzają, albo zatajają że są w związkach. Bo jak jedno zdradza i drugie, to są po prostu siebie warci.

Ja ich nie nadużywam.

To tłumaczy zdrady w pewnym kryzysie związku powiedzmy. Są jednak osoby które zdradzają cały czas i nic złego w tym nie widzą. Wracają do domu jakby nigdy nic i nawet dla niepoznaki są jeszcze bardziej mili. Najgorsze, że ich partnerzy często nie mają tego świadomości. Przykro się na to patrzy. A jeszcze bardziej żałosne są tłumaczenia takiej osoby jak romans się wyda.
Ten mój znajomy mi powiedział, że jego wszyscy kumple zdradzają, mają kochanki, że to wręcz kwestia honoru. A potem jak taki delikwent zostanie przyłapany to i płacze i o samobójstwie mówi, jak w wątku powyżej. Dopiero wtedy pokazuje  jaki ma honor i jaki to z niego macho. Żałosne!
M.in. dlatego przeszło mi przez myśl, by jego żonę poinformować, by zobaczyć jak i on się płaszczy.

Ciekawe tylko czy żona wie i ma satysfakcję z tego że jest tą pierwsza?

Tego juz nie wiem. Koleżanka zerwała z nim kontakt definitywnie zaraz po jego pierwszej spowiedzi. Na druga juz nawet nie zareagowała.

Przeszło jej to przez myśl ale takie historie rożnie sie kończą, niejednokrotnie odbijają nie na winnym ale na uświadamiającym. Wolała sie w tym nie brudzić ale odciąć i zapomnieć o siurze.