wracać czy odpuścić

Złamał zakaz miesiąc temu. Spotykaliśmy się. W sumie pisałam wcześniej post o mojej sytuacji. Podczas naszych "zakazanych spotkan" był u psychiatry. Mówił że wie że jest z nim problem i chce się leczyć. Ja ciągle o nim myślę. Nie wiem czy to po prostu uzależnienie nadal od tego toksycznego czlowieka.

Naprawdę nie rozumiem Twoich rozterek ona ... i nie wiem za czym tęsknisz.
Gdyby mnie się coś takiego przytrafiło, to miałabym odczucie, że żywcem się z piekła wyrwałam ....

To nie jego rodzice kazali mu Cię bić, gwałcić i maltretować psychicznie.
On to robił BO CHCIAŁ.
Jeśli jesteś tego świadoma - a mimo tego chcesz powrotu - to cóż można Ci więcej napisać, poza życzeniami powodzenia ?

Jak Ja się boję iść na terapię bo wtedy oni będą chcieli udowodnić ze muszę się leczyć i będą chcieli odebrać mi dziecko. Bo wcześniej stwierdziła jego rodzina ze skoro byłam kiedyś u psychiatry to to podstawa do odebrania mi praw. Bo on więcej zarabia ma swoje mieszkanie a ja wynajmuje. Jestem tak w tym wszystkim zagubiona ze ledwo funkcjonuje. czasem samą się boję swoich myśli. A to co wyrabia jego adwokat to mnie już kompletnie dobija. Chciałbym spróbować jeszcze raz. Ale z pomocą jakichś terapeutów,  Z drugiej strony nie mam pewności ze mu znów coś odbije.

On miał wykreowany inny model rodziny niż ja. Według niego żona powinna być cały czas przy mężu i tylko z nim rozmawiać i przebywać. Nie chciał żebym spotykała się ze znajomymi zebym z nimi rozmawiała. ciągle weszyl zdradę choć nie byłabym w stanie nic takiego zrobić bo mnie kontrolował cały czas. A jego rodzice oczekiwali ciągłej wdzięczności za to ze pomagali przy dziecku czasem i dołożyli się do mieszkania. Miałam się plaszczyc  przed nimi i ciągle dzieckowac. Mieszkanie a i auta były na jego rodziców.   Na to pracowałam a odeszłaM Z nicniczym.nie wiem kto był bardziej toksyczny oni czy on

on był toksyczny przez rodzinę, w której się wychował, ta cała rodzina jest toksyczna. Dbaj o dziecko i dbaj o siebie! Przeżyłaś koszmar, dziecko jest z tobą więc się z tego ciesz że tyle masz już za sobą. Nie pchaj się w to dalej. Bo jeszcze bardziej ucierpisz i ty i twoje dziecko.

Jego rodzina to sobie może stwierdzać co im się tam podoba, nie musisz przyjmować wszystkiego za pewnik i możesz sprawdzić, czy te ich groźby mają jakiekolwiek zastosowanie w prawie ....
Leczenie psychiatryczne, czy jakakolwiek forma terapii nie są żadną podstawą do odebrania dziecka.
Równie dobrze można by Twojemu mężowi odebrać prawa do dziecka z tego powodu, że jak sama wcześniej napisałaś - on chodzi do psychiatry i sam mówi, że potrzebuje terapii.
Nie musisz wierzyć w każdą bzdurę jaką usłyszysz.

Chciałabym w końcu uwierzyć ze nie jest tak jak oni mówią. A póki co wierzę w każde ich słowo i to mnie załamuje. Nie potrafie się od tego odciąć.  Analizuje każde ich słowa i zastanawiam się czy nie mają racji skoro takie rzeczy mowili. Nie wiem dlaczego nie mogę się odciąć od nich.

IDŹ DO PSYCHOLOGA PO POMOC, serio!

Mu na dziecku chyba ne zależało nigdy zbytnio.  Gdy był temat rozwodu to mówił że kontakt z małym i tak zaniknie. On ma jakas obseje na  moim pukncie bo na malym mu tak nie zalezalo. A dziecko mowi ze ze jak tata bedzie ccial go zabrac to stanie blisko mnie bo tata ma zakaz i wtedy go Nie zabierze. Albo ze jak go weźmie to szybko mam przyjechać i go zabrac i uciekać żeby mnie nie uderzył.  To ja składałaM wniosek o to by miał ustalone widzenia z dzieckiem nie on. Jak zobaczył dziecko po miesiącu jak złamał zakaz to mały go raz przytulil na przywitanie i tyle się nim zajął. Rozmawiał tylko ze mną nie z dzieckiem. Mały mu powiedział nawet ze ma mnie przeprosić za to ze mnie bił. Jego siostra teraz pisała wciągu miesiąca dwa razy ze ojciec tęskni za dzieckiem i chce chce na weekend. Nie zgodziłem się ze względu na wcześniejszą sytuację. Icwydaje mi się ze chce się interesować dzieckiem bo to Bedzie w sprawie dobrze wygladac

Ja nawet nie wiem gdzieE iść po pomoc. Ops  raz załatwił mi wizytę u psychologa.  Babka posłuchała 10 minut i ttyle bo czas się skończył. Nie wiem gdzie isc po pomoc

Od dłuższego czasu nie jestem w stanie myśleć pozytywnie . Stwierdzam ze skoro nadal jest  źle to najwidoczniej muszę z nim być. Bo od tego wszystkiego się nie uwolnie. Ja w sumie zawsze wszystko wszystkim wybaczalam. Nie potrafiłam być zła.  Go też zawsze tłumaczyłam.  byc może to naiwność lub za dobre serce nie wiem. Nie potrafię być dla kogoś zła.

Ona ... to czego w końcu chcesz ?
Pomocy w uwolnieniu się od niego, czy powrotu do niego, bo już zgłupiałam ?

Wpisz w wyszukiwarkę: niebieskalinia.pl ...

Pomocy w uwolnieniu się od niego, czy powrotu do niego

Sama nie wiem co jest lepsze, czy się uwolnić czy też próbować to jakoś naprawić.

dziewczyno nie wiem co napisac, chyba sama się w tym gubisz wszystkim, ale absolutnie do niego nie wracaj,
DZIECKO się boi ojca a ty chcesz dac mu szanse, jezu to kto jest wazniejszy dziecko czy on?

Nie wiem czy nie boi się ojca bo po prostu ja się go bałam.  Wiem ze małemu brakuje ojca bo to widzę.  Chociaż dziecko się też zmieniło bo wcześniej było agresywne wobec mnie.
To ze jestem z tym sama to mnie przytlacza . Chciałabym z dzieckiem zacząć od nowa. Znalezc nowa pracę nowe mieszkanie. I tak tu mnie chyba już nic nie trzyma. Ale znów gdy to zrobię to oni będą tłumaczyć to tak ze ucieklam bo kogoś mam. Bo taka ma on linie obrony. Ze chodzi mi o rozwód z jego winy itp.
Nawet w sądzie na zeznaniach powiedziałam ze mi nie zależy na rozstaniu to jego adwokat był szoku. Niby sprawa o znecanie a wyglada to tak jakby to chodzilo o rozwód i to mnie wkurza. Wydaje mi sie ze ugoda jest najlepszym rozwiązaniem.  Jesli sie z tej umowy nie wywiaze to sprawa bedzie dalej sie toczyc. A prokurator cchce to wysłać na badania psychiatryczne bo sie wieszal . Mówiła ze sprawdziC chce czy jest poczytalny. tylko czy to Bedzie na moją korzyść?

Ona9007, zgodnie z Regualaminem Forum obowiązuje u nas zasada jeden związek = jeden wątek, bo posiadając szersze spojrzenie na dany temat, można udzielić trafniejszej odpowiedzi. W związku z tym, że ten temat jest już rozbudowany, wyjątkowo go nie zamykam, ale kolejnym razem proszę, abyś stosowała się do panujących zasad oraz liczyła z tym, że będziemy interweniować.
Proszę także, abyś nie pisała postów jeden pod drugim. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj funkcji "edytuj".
Z pozdrowieniami, Olinka

ona9007

To nie kwestia mediacji i ratowania małżeństwa. On jest chory, skoro dopuścił się takich rzeczy. Ty stałaś się pokrzywdzona, jesteś ofiarą. Ostatnią osobą, która może poprawić Twój komfort życia, jest sprawca całego problemu. Czeka Ciebie wiele pracy nad sobą, ale nie nad nim ani nie nad małżeństwem.

Skoro godzisz się na to, aby tak traktował Cię ojciec Twojego dziecka, to znaczy, że masz zaniżoną samoocenę i poczucie własnej wartości. To, co opisałaś, jest nieakceptowalne, złe, niedopuszczalne. Mediacje omiń szerokim łukiem. Poświęć ten czas koniecznie na siebie, udaj się do zaufanego, dobrego psychologa.

Przykład relacji, jakie opisałaś, to chyba najbardziej powszechny rodzaj patologii w polskim społeczeństwie. "Toksyczny związek", z którego ciężko jest się uwolnić, w którym ofiara wiecznie liczy na to, że kat zmieni swoje postępowanie. Lub znajdzie usprawiedliwienie dla wyczynów kata.

Masz "szczęście w nieszczęściu", bo z uwagi na to, że problem jest powszechny, to są sprawdzone metody na jego rozwiązanie. Pierwszym krokiem będzie udanie się do psychologa. Bez "męża". Pójdź sama, bo chodzi tylko o Twoje dobro. Potem, jak się ockniesz, zajmij się dzieckiem, bo taka domowa atmosfera z pewnością odbije się na jego psychice i będzie mieć problemy w budowaniu stałych, partnerskich relacji w dorosłym życiu, jeśli za młodu zbagatelizujesz, jako matka, ten problem.

Ja cały czas myślę ze ja i tak nie wygram tej sprawy. Tu juz nie chodzi o kwestie ukarania go ale żeby zrozumiał i nie robił tego więcej. bedac w tym zwiazku zawsze bylam na przegranej pozycji i nadal siectak czuje.

On się nie zmieni, odcięcie się to jedyna droga.

Jak może nie pozwolić na coś, na co zupełnie nie ma wpływu ?!
Drzwi Ci deskami zabije ?
Zasieki na drodze zrobi ?