Matka - brzmi dumnie!

Gojko, wydaje mi się, że wbrew pozorom niewielu mężczyzn celebruje Dzień Matki jako święto osoby, notabene ważnej, która urodziła im dziecko. Często słyszy się nawet stwierdzenie "no przecież nie jesteś MOJĄ matką" i jeśli do kogoś przychodzą z życzeniami, to do własnej rodzicielki.

Mój mąż bardzo docenia fakt, że jest ojcem, dla niego jest to chyba jeden z cajważniejszych celów w życiu i coś, co nadaje mu sens. Wiem, że jest mi ogromnie wdzięczny za wysiłek, jaki włożyłam w ciążę, poród i trud wychowania, ale nigdy nie uważał, że 26 maja należą mi się od niego życzenia. Nie, absolutnie nie mam o to żalu, po prostu taka naszła mnie refleksja.

Ja sama takie wyjątkowe wzruszenie poczułam, kiedy po raz pierwszy byłam w przedszkolu (grupa maluszków) na przedstawieniu z okazji maminego święta, a moje dziecko wręczyło mi laurkę z wielkim, czerwonym sercem. Do dziś ją przechowuję jako cenny skarb. Nie o laurkę jednak chodzi, bo właśnie wtedy nastąpiła taka sytuacja, kiedy tę wdzięczność poczułam bardzo namacalnie. Wszyscy rodzice zebrali się w sali, a maluchy do niej wmaszerowały, gdy była już pełna. Mój synek zoabczył tę ilość ludzi i po prostu się rozpłakał. Wtedy prawie panicznie zaczął rozglądać się po sali, a ja siedziałam gdzieś w czwartym rzędzie i mu tylko pomachałam dając w ten sposób znak, że jestem i czuwam. W jednej chwili na buzi pojawił się uśmiech, a potem jeszcze przez całą uroczystość dziecko uśmiechało się i nieśmiało machało do mnie swoją małą rączką. To było cudne. Niby oczywiste, ale to był właśnie ten moment, kiedy uświadomiłam sobie jak wielkie poczucie bezpieczeństwa, w szerokim tego słowa znaczeniu, daje dziecku jego mama.

Takich sytuacji było oczywiście znacznie więcej i zdarzały się już wcześniej, ale tę pamiętam wyjątkowo dokładnie, choć w gruncie rzeczy sama nie wiem dlaczego.

Moja matka chyba jest ze mnie dumna, chociaż zawsze czułam, że jest w tym jakieś drugie dno, bo zawsze dodawała coś takiego, co umniejszało moje sukcesy (w stylu ~bo ja mam więcej szczęścia, np. w kontekście studiów, które nie wymagały szczęścia, tylko ciężkiej pracy).  W przypadku moich braci - sukcesy były sukcesami w pełnym wymiarze.

Teraz jako matka czasem odczuwam dumę - i z mojego dziecka, i z siebie samej w tej roli.
Mój 16 letni syn może nie obwieszcza światu dumy z mamusi, ale pamiętam jak miał zajęcia z panią pedagog i później nauczycielka zrelacjonowała mi, że jestem bardzo ważną osobą w jego życiu, że ma do mnie zaufanie w trudnych sytuacjach, że nie są to słowne deklarację, tylko sytuację, w których tak się dzieje. Wiem, że tak jest - nauczyłam go rozwiązywać problemy, a wtedy gdy sobie nie radzi, albo przekracza to jego możliwości przychodzi do mnie (nie do ojca), czasem jak robię coś nietypowego np. mycie okien, pyta się czy mi pomóc i pomaga sam z siebie. Nie są to jakieś spektakularne rzeczy, by napawać się dumą, a jednak... mam poczucie, że dobrze wywiązałam się ze swojej roli.