Rozstanie z P.

Witam, jestem Karolina. Piszę tego posta, bo sobie nie radzę. Moja historia przypomina wiele innych na tym forum i dotyczy rozstania. Tak więc, zaczynając od początku, z P. poznaliśmy się na studiach, kiedy przeniosłam się na jego uczelnie, ponieważ pierwszy stopień studiów robiłam na uczelni w swoim rodzinnym mieście. Trafiłam do jego grupy i już na początku wpadłam mu w oko. Zagadywał, zaczepiał..dobrze nam się ze sobą rozmawiało, wymieniliśmy się numerami telefonów i tak się zaczęło..Jestem osobą raczej nieufną, do relacji podchodzę z dystansem, muszę najpierw kogoś dobrze poznać, żeby się zaangażować i tym razem nie było inaczej..P. nie był do końca w moim typie jeżeli chodzi o wygląd fizyczny, ale miał coś w sobie co przyciągało, był inteligentny, ambitny, ciekawy świata, zawsze miał dużo do powiedzenia, dusza towarzystwa..a ja szara myszka, raczej spokojna, ułożona, takiej osoby potrzebowałam..P. zabiegał o mnie bardzo, ciągłe rozmowy, spacery, wyjścia..a ja podchodziłam do tego z dystansem, cieszyło mnie to, że ktoś taki jak on zabiega właśnie o mnie, a równocześnie miałam jakąś blokadę, było mi głupio, że nie potrafiłam tego odwzajemnić. Z biegiem czasu zaczęłam się angażować, powoli rodziło się uczucie. Trwało to kilka miesięcy, później zaczęło się coś zmieniać..P. jako, że jest osobą bardzo ambitną, angażuje się w życie uczelni, studiuje 2 kierunki, oprócz tego koło naukowe i samorząd.. na uczelni chociaż jesteśmy razem w grupie nawet ze sobą nie współpracowaliśmy, bo miał parę z kolegą, w ławce ze sobą nie siedzieliśmy, chyba, że to ja się przysiadłam..myślę ok, nie musimy wszystkiego robić razem. Ale coraz częściej zaczęłam zauważać, że P. dba w tym wszystkim tylko o siebie i w większości sytuacji musiałam radzić sobie sama..na egzaminie sama, na kartkówce sama, jedynie w projektach mi pomagał. O wiele rzeczy musiałam się prosić, to co dla mnie było naturalne w relacji pary, dla niego już takie nie było. Wkurzałam się, kiedy o coś prosiłam (chociaż prosiłam rzadko jak np.pomoc na kartkówce) a dostawałam odpowiedź odmowną popartą głupim argumentem "nie, bo ja siedzę z K." po czym i tak razem nie siedzieli. Byle tylko jemu było dobrze. Powiedziałam mu co o tym myślę, obraziłam się i radziłam sobie sama. Sytuacji takich było wiele więcej, większość sobie jakoś tłumaczyłam, odpuszczałam.Oczywiście zdarzały mi się wybuchy złości, czepianie, ale szybko mi przechodziło. Nie myślcie sobie, że chciałam być rozpieszczana i tylko brać, jak mogłam jakoś pomóc, dać coś od siebie to to robiłam, tak po prostu. Czasami miałam wrażenie, że jego potrzeby są na pierwszym miejscu, a ja gdzieś daleko w hierarchii,a dla niego związek JA, TY, MY sporadycznie. Jak już wcześniej wspominałam P. miał dużo zajęć uczelnianych, oprócz tego hobby-gra w piłkę,znajomi, no i ja. P. starał się w tym natłoku organizować przynajmniej 1 dzień dla nas sam na sam, nie do końca mi to odpowiadało, ale cieszyłam się, że mamy przynajmniej tyle. Mimo, że zwykle ten czas spędzaliśmy u niego na mieszkaniu. Kiedy się widzieliśmy poza uczelnią P. był zawsze czuły, troskliwy..mogłam czuć się kochana. I tak mijały kolejne miesiące, obowiązki P. nawarstwiały się,nauka, spotkania ze znajomymi (beze mnie), koło naukowe, wyjazd z chłopakami..wszystko fajnie, cieszyłam się z jego sukcesów, co do wyjść ze znajomymi też nie miałam nic przeciwko, ale w pewnym monecie zaczęło to zmierzać w złym kierunku..nie potrafił z niczego zrezygnować,wszystko było ważne, tylko ja jakoś czułam się odtrącona i zaniedbywana, często stawiał mnie przed faktem dokonanym, ze on się gdzieś umówił, a ja miałam się dostosować do grafiku..coraz częściej się o to gniewałam i kłóciłam..a on po prostu się nie odzywał, ewentualnie przedstawiał swoje racje, bo on przecież jest w porządku..na moje nie reagował. Obrażałam się,czułam się niezrozumiana, jednak za chwilę dla rozładowania ciężkiej atmosfery zaczynałam żartować,rozmawiać normalnie i wszystko wracało do normy, jakby nic się nie stało. I tak sobie trwaliśmy w związku przez około 10 miesięcy. Kiedy się widzieliśmy było cudownie, tylko w sytuacjach takich jak wyżej wymienionych były zgrzyty, sporadyczne. Ostatnia kłótnia przepełniła czarę. Poszło o to, że nie widzieliśmy się przez 2 tygodnie sesji, on się uczył, ja się nie narzucałam,zajęłam się sobą,nie chciałam przeszkadzać. W ostatni piątek sesji P. pojechał na mecz z kolegami, zwykle brał mnie ze sobą, tym razem jednak tego nie zaproponował, myślę ok, pewnie chce odreagować stresy po sesji. Umówiliśmy się na sobotę, miałam do niego przyjechać, ale, że miałam coś jeszcze do załatwienia, wybrałam się dopiero po południu, około 16. Wracam z banku, dzwonie..umówiliśmy się na obiad, że skoczę do sklepu i coś przygotuję, jestem w sklepie, dostaję sms z ponagleniem, bo on wychodzi na urodziny(nie wspomniał nic wcześniej). Zdenerwowana napisałam, że mam dosyć, że widzimy się tak rzadko, a i tak nie jest w stanie zrezygnować z jednego wyjścia, przecież jestem jego dziewczyną. Usłyszałam tylko, że znów się czepiam i tak wyszło. Stałam z pełnym koszykiem zakupów na środku sklepu, ze łzami w oczach jak w amoku. Rzuciłam tym wszystkim i wróciłam do siebie. Dzień ciszy z jednej i drugiej strony, wieczorem zaproponowałam spotkanie, chciałam porozmawiać i znaleźć jakieś rozwiązanie, przemówić mu do rozsądku, że w tym wszystkim też jestem ważna. Po wcześniejszych kłótniach zawsze wracaliśmy do porządku dziennego, ja powiedziałam co mam powiedzieć i odpuszczałam, myślałam, że może wreszcie zaskoczy i da mu to do myślenia. Tym razem postawiłam na szczerą rozmowę..i co..spotkaliśmy się w parku,przywitaliśmy się jak zwykle, nie wiedziałam jak mam zacząć. Zażartowałam 'Co to miało być w sobotę?', odpowiedział coś od niechcenia..i tak szliśmy kawałek w milczeniu, po czym rzucił, że to nie ma sensu. Zgłupiałam, znów łzy napłynęły mi do oczu, dopytywałam, dlaczego tak zdecydował,nie mogłam uwierzyć w to co słyszę. Zdziwiony moją reakcją (myślał, że chcę tego spotkania,żeby zerwać) zaczął tłumaczyć, że nie należy mi się takie traktowanie, że on nie chce tego zrywać, ale robi to ze względu na mnie..a wystarczyło zwykłe 'Przepraszam' i chęć dogadania się,ustalenia kompromisów. Rozeszliśmy się, minęło dwa tygodnie, chciałam się spotkać, miałam nadzieję, że uda nam się dojść do porozumienia, ale nie..okazało się, że na każde swoje zachowanie miał wytłumaczenie i brak czasu z jego strony to nic w porównaniu z moimi kłótniami, pretensjami. Nawet nie starał się zrozumieć. Przez ten czas zbierał sobie każdą uwagę z mojej strony, nie rozmawiając wcześniej o tym ze mną, po czym dowiedziałam się, że byłam w tym wszystkim irytująca i to właśnie moje kłótnie są powodem zerwania. Dopóki na wszystko przytakiwałam, nie wymagałam był mną zauroczony, ot taki ładny dodatek do jego życia. Chciał utrzymać kontakt-burzyłam się, po czym kiedy odpuszczał sama do niego dążyłam. On zachowywał się jakby nic się nie stało, dawał nadzieję i ją odbierał swoją obojętnością. Liczyłam na to, że jak odpuszczę, będę się zachowywać po koleżeńsku to coś się zmieni..nie zmieniło się nic i trwa to już 2 miesiące. Wiem, że moje zachowanie też nie było w porządku,może czasem reagowałam zbyt gwałtownie. Nie wiem już nic.. Ja w rozsypce, nie jem, nie śpię, zachodzę w głowę co zrobić, żeby to naprawić (czuję się winna), a on, żyje sobie w najlepsze. Przepraszałam,chciałam wyjaśnić wszystko i się dogadać,znaleźć kompromisy..uznawał tylko swoje racje. Mimo to, że zachowywał się momentami źle, pamiętam jaki potrafił być, jak chciał, jak się starał, jak zabiegał. Może uznacie mnie za wariatkę, ale nie potrafię go sobie odpuścić..męczę się,tęsknię tym bardziej, że ja też zawaliłam w niektórych kwestiach. Głowię się, że może gdybym była bardziej wyrozumiała, inaczej reagowała to nie doszłoby do tego. Przepraszam,za tak długiego posta, ale musiałam się wygadać. Poradźcie coś.