Problemy w związku

Witajcie kochane kobiety !
Bardzo potrzebuję pomocy... Nie mam do kogo zwrócić się w realnym świecie dlatego postanowiłam zarejestrować się na tym forum. Mój problem dotyczy pewnego chłopaka. Jest on ode mnie o dwa lata młodszy ja mam lat 19 (w tym roku skończę 20). Nasza znajomość zaczęła się w sierpniu. Poznaliśmy się na imprezie u znajomej. Potem on do mnie zaczął pisać. Nigdy wcześniej nie interesowały mnie relacje z chłopakami na innej zasadzie niż jako zwykli znajomi. No ale z nim od początku wyglądało to dla mnie inaczej. Pisaliśmy w zasadzie codziennie a ja się coraz mocniej zaczęłam w tą znajomość wkręcać (jednak muszę zaznaczyć że nie spotykaliśmy się wtedy wcale, jedynie przypadkiem na imprezie). Jednak gdy już się zobaczyliśmy to potrafiliśmy przegadać całe przyjęcie.W grudniu poszliśmy na spacer, wtedy pocałował mnie pierwszy raz, wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że przez następny tydzień nie odzywał się do mnie. Gdy w końcu napisał tłumaczył się, że nie powinien był tego robić. Zrozumiałam to jako odrzucenie i powiedziałam, że jeśli chce to możemy o tym zapomnieć i być normalnymi znajomymi i wydawało mi się, że ten pomysł mu się spodobał. Jednak od tego czasu zaczęliśmy spotykać się znacznie częściej a on każde spotkanie kończył licznymi pocałunkami (a mi serce tak przy tym drgało że nie byłam w stanie zaprotestować, co więcej wcale nie chciałam, żeby przestawał). Na jednym ze spotkań wyznałam mu że się zakochałam (wiem, że dziewczyna nie powinna mówić takich rzeczy ale nie wiedziałam w jaki inny sposób mam zmienić tą dziwną relację, a i tak było to oczywiste). On się załamał i powiedział, że nie chce złamać mojego serca ja mu odparłam, że będzie to dla mnie ciężkie ale niech się nie martwi bo jakoś to zniosę.. Tego samego wieczoru zadzwonił do mnie rozmawialiśmy długo, a na koniec zadał mi pytanie: Ale będziemy kiedyś mieli córeczkę... Nie wiedziałam co na to powiedzieć no bo przecież: Hello najpierw mnie odrzucasz a teraz planujesz wspólne życie ? Od tamtego czasu wszystko wydawało się normalne, rozmawialiśmy, spotykaliśmy się, to był świetny czas, stwierdziłam, że może jednak to przyjaźń była nam pisana. Jednak w marcu znów się wszystko zmieniło (nie umiem powiedzieć w którym momencie) ale staliśmy się parą. Byłam bardzo szczęśliwa ale cały czas czułam niepokój.. I tak z nim mi jakoś dziwnie bo często powtarza mi, że nie zawsze się mu podobam, albo, że nie mam wierzyć, że mnie kocha, albo, że nie obchodzi go że np jest mi smutno, albo że jego była jest dużo ładniejsza.. Gdy słyszę któreś z tych zdań to tłumaczę mu, że on wcale nie jest na mnie skazany wtedy on mówi, że nie znam się na żartach. Tylko, że te jego 'żarty' ranią. Nie wiem co o tym myśleć. Zawsze myślałam, że jak będę miała chłopaka to będę mogła się do niego zwrócić z problemami i że będę wiedziała, że on jest ze mną bo tego chce a nie z jakichś dziwnych powodów... Nie umie tego wszystkiego zmienić i wiem, że to dziwnie zabrzmi ale wcale nie czuję się jakbym miała chłopaka. Do tego przez ten związek straciłam wielu znajomych którzy go po prostu nie mogli znieść i tego co ze mną robi. Proszę pomóżcie. Wiem, ze najlepszym sposobem byłoby rozstanie ale ja jestem za słaba do takiego kroku.
Przepraszam za tak długą lekturę !