Los po raz drugi nas rozdziela, proszę doradzcie!

Nikt nie doradzi? Pomozcie, bo ja już nie wiem co robić w tej sytuacji

Cześć, dziękuję za odpowiedz. Masz trochę racji, oboje jesteśmy jak z innej epoki. Sentymentalni, nieśmiali, ale przez to podobni do siebie. Kiedyś nawet smialismy się, że nie pasujemy do tych czasów. Nie wiem czy można to nazwać zwiazkiem, na pewno to są początki. Wszystko szło w jak najlepszym kierunku, do momentu jak dowiedzial się, że będzie musiał się wyprowadzic. Wiem, że sama chciałam zerwać z nim kontakt jak myslalam, że jestem chora, ale to dla jego dobra. I to był jednak poważny powód. A jego wyjazd? Czy to jest powód, by wszystko przekreslac? Nawet jakby miał wyjechac na 1-3 lat..przecież nie jedzie na koniec świata, nie wiem czemu on myśli, że na pewno skończy się to rozstaniem..jest strasznym pesymista..jak przemowic do niego, żeby dał nam szansę? Jest taka mozliwosc w ogóle?

Mam studia w moim mieście, ale myślę, że dalabym radę jeździć. On też mógłby. A jakby to się nie udawało, to jest jeszcze jeden fakt-ma u siebie na wsi rodziców.  Obecnie ma z naszego miasta do nich 2 godziny jazdy. I stara się jeździć tam co najmniej raz w miesiącu. Zostali sami, chce im pomagac w miarę mozliwosci. Też bardzo często tam jeżdżę, bo sama mam tam rodzinę. Tam moglibysmy się widywac. Po wyjezdzie do Wroclawia lub Warszawy miałby tam dalej niż z Krakowa. Pewnie jezdzilby rzadziej, ale i tak by jeździł. To początki, nie potrzebuje codziennego kontaktu. Widywanie się raz na jakiś czas+ kontakt telefoniczny wystarczylyby mi. Chodzi mi tylko o to, żeby utrzymać tę znajomosc, bo on tu może wrócić. Po prostu w tym momencie jego firma nie ma zleceń w Krakowie. A jak w ogóle nie bedziemy się widywac i on ograniczy kontakt smsowy (chociaż mowi, że nie chce zrywać ze mną kontaktu), to i tak ten kontakt w końcu skończy się kiedyś zupełnie...

Tak zamierzam, ale to nie będzie łatwe, bo on jest uparty jak osioł czasem się zastanawiam czy mu w ogóle zależy. Bo niby po gestach, spojrzeniach i jego zachowaniu widzę, że tak. No ale tak od razu postanowil, że to nie ma sensu...czy możliwe jest, żeby facetowi zależało, ale wycofuje się przez wyjazd? Bo zawsze myslalam, że jak komuś na kims zależy, to się walczy o tę osobę..

To wszystko jest dziwne i skomplikowane. 3 tygodnie temu zapytalam go przez smsy czy chce dalej utrzymywac kontakt. Wywiazala się rozmowa na temat naszych oczekiwan. Poczatkowo pisal, że chciał mieć tylko znajomą.  Zaczelam drazyc temat, wygadal się że nigdy nie bylam i wciąż nie jestem tylko kolezanka. Nie mógł zapomniec itd.Ale uznał, że lepiej będzie jak wyjdzie na tego złego. Chcialam urwać kontkat, nie chciał tego, wygadal się wtedy, że nie jestem zwykła kolezanka. Pisał mi, że po tej rozmowie nie mógł spać, że stresuje się jak przed najwazniejszym egzaminem w życiu. To że się wygadal, dalej ciągnie naszą znajomosc. Nie wiem po co by to robił, jakby mu nie zależało. Wystarczyloby, że urwalby kontakt i tyle. Dlatego mam mętlik w głowie, bo wysyła mi sprzeczne komunikaty. Dziękuję Ci za rady, pogadam z nim, chociaż nie będzie to łatwe

Smutny Motylku! Dziękuję Ci za tę wiadomosc. Nawet nie wiesz ile otuchy wlałaś do mojego serca! W innym przypadku bym chyba odpuscila, ale o nim jakoś nie mogę zapomniec. Poza tym czuję i widzę, że to dobry i wartosciowy człowiek. Mówił mi właśnie, że dla niego jest to odpowiedzialnosc.. jest prawie 5 lat starszy ode mnie i przez całą naszą znajomosc jakby chciał się mną opiekowac, teraz też pewnie uznał, że lepiej dla nas będzie jak już teraz zapomnimy, żeby potem bardziej nie cierpieć. Ale nie chcę tak. Pierwszy raz w życiu tak mi na kimś zależy i będę probowac przemowic mu do rozsądku, Twój post jeszcze bardziej utwierdzil mnie w tej decyzji. Też jestem zdania, że co ma wisieć, to nie utonie. Po coś ten los jednak zlaczyl nas drugi raz.

Dziękuję jeszcze raz i też Ci życzę szczescia w życiu!

No właśnie myslalam też nad tym. W czerwcu bronię licencjat, moglabym iść na drugi stopień do innego miasta. Tylko problem w tym, że obecnie mieszkam i studiuję w Krakowie. Mam tu rodzinę, przyjaciol, nie muszę tracić pieniedzy na wynajem mieszkania(wiem, że rodzice mieliby o to pretensje, a studiuję dziennie i ciężko byloby mi znaleźć taką pracę, żeby się samej utrzymac-opłaty za wynajem są duże w takich miastach, dodatkowo jedzenie, bilet miesieczny itd-nie moglabym liczyć na akademik, na stypendium socjalne ani na pomoc rodziców). Ale już pomijajac to wszystko, bo jednak on jest dla mnie wazniejszy i bylabym w stanie wiele poswiecic-to on ma taką pracę, że np.pół roku/rok może pracowac w Warszawie, a potem przerzuca go na jakąś budowę np.we Wroclawiu. (Mogą go nawet w każdej chwili zwolnić, jeśli firma nie miałaby zleceń)-boję się sytuacji, że zacznę 2-letnie studia w innym mieście i po kilku miesiacach on będzie musiał wyjechac-zostalabym wtedy w obcym mieście zupełnie sama, teraz mam przynajmniej rodzinę i przyjaciol. On nie chce pracowac tak całe życie, będzie zdawał egzamin na jakieś uprawnienia, uczy się sam dla siebie wizualizacji 3d, żeby móc znaleźć pracę w stałym miejscu. Wie jak wygląda sytuacja i nie chce mi "marnowac życia"...ale przecież moglibysmy się widywac dość często i przetrwac jakoś ten rok lub dwa...nie rozumiem tego jak ktoś może rezygnowac z fajnie rozwijajacej się relacji, tylko dlatego, że wyjeżdża..jakby mi powiedzial, że mnie nie chce, że nic nie czuje itd, to byłoby mi łatwiej...nie ma gorszego bólu niż słyszeć, że odwzajemnia moje uczucia, ale "dla naszego dobra", uznaje że lepiej zapomniec...teraz tak gada, a jak widać, przez rok nie mógł zapomniec, nawet jak kontkatu nie mieliśmy...a teraz mamy kontakt, bardzo dobrze się poznalismy, to tym bardziej zapomnienie o nim będzie niemozliwe bo wiecie-o draniu jakoś łatwiej zapomniec..a o kimś dobrym kto postanawia o rozstaniu tylko z powodu wyjazdu-nie ma szans...

Nie było między nami wyznania miłości, nie zdążyło się to rozwinąć. Rok temu rzekomo przez zepsuty telefon stracilismy kontakt. W tej wiosce mieszka tylko mój wujek, którego on nie zna. Mówił, że probowal mnie odszukac na fb, ale no faktycznie-wtedy nie znał jeszcze mojego nazwiska (wujek ma inne). Nie wiem co czuje i czy w ogole czuje coś do mnie. Ale po tych tesknych spojrzeniach, tym że drugi raz podszedł, jakieś piosenki o miłości mi wysyłał..smsy w nocy, mówił, że cieszy się, że mnie poznał itd. Poza tym widzę coś po jego spojrzeniu. I sam mi pisal, że od pierwszego wejrzenia to się u niego zaczęło i że nigdy nie bylam i wciąż nie jestem dla niego tylko kolezanka. Ale dowiedzial się, że ma wyjechac..i teraz nie wiem, czy postanowil cierpieć w samotnosci(w poczuciu, że będę na niego czekać i uznam ten czas za zmarnowany-tak mi pisał. Naprawde ma coś w sobie z Wertera..), czy po prostu to wszystko było udawane i zostawia mnie jak pojawil się problem..

Może masz rację, też mi to na myśl przychodzi. Jednak nie daje mi spokoju myśl, że on naprawde wyjeżdża..to nie jest zmyslone na potrzeby wymowki. Musi jechac, powiedzieli mu w pracy, że jak nie zgodzi się, to mu nie przedluza umowy. A on nie może liczyć na wsparcie rodziny, wręcz sam im musi pomagac, dlatego nie może być bezrobotny. Wiecie jak obecnie trudno o dobrą pracę. Dlatego w pełni rozumiem jego decyzję, też bym zgodziła się jechać. Poczatkowo probowal mi pisać, że podszedł bo chciał mieć tylko znajoma. Przeraszal, bo nie wiedział że aż tak się zaangazuje. Pytał,  czy ma w tej sytuacji dalej pisać. Odpisalam "rób co chcesz". I nagle na to odpisał: "Nie. Inaczej nie poszedlbym na rynek. Naprawde nie chce Ci mieszac jeszcze bardziej. Boje sie tego. Bylem egoista i popelnilem duzy blad ktorego juz nie naprawie." Dopytalam czego się boi, a on odpisał: "że powiem za dużo i jeszcze bardziej się pokomplikuje. Nie wiem, czy nie lepiej, żebym wyszedł na dupka". Dalej dopytywalam i wtedy napisal mi o tym wyjezdzie. Dopisał jeszcze, że nie chciał tylko znajomosci, że na pewno bylo to po nim widać. I że nie jestem i nigdy nie bylam zwykłą kolezanka. Sam to wszystko pisał. Ja juz nie zamierzalam do niego pisać, miałby mnie z głowy, nie musialby szukac dalszych wymowek itd. A tak to dalej piszemy, spotkalismy się od tego momentu kilka razy. Teraz mamy się spotkać w tym tygodniu, żeby pogadać na temat tego wyjazdu. Normalnie chce o tym pogadac, nie szuka wymowek. A jakby coś kręcił, to mógłby mi napisać coś w stylu "nie mamy o czym więcej rozmawiac, znasz moją decyzję itd." Koniecznie chcę z nim na żywo o tym pogadać, wtedy łatwo mozna zobaczyc, gdy ktoś kręci, zmysla, kłamie. Mam dużo argumentow przygotowanych, zobaczymy jak on na to zareaguje.

Stokrotko, chciałabym odpowiedzieć odnośnie Twojego postu, który został zamknięty. Jak można kogoś tak zwodzić i oszukiwać przez 3 lata! Wiem co czujesz, byłam zwodzona przez rok i z upływem czasu widzę, jak źle byłam traktowana i jak niepoważna osoba to była, bawiąca się czyimiś uczuciami. Wieczne czekanie i stres. Też zaangażowałam się po 2 spotkaniach, facet wyjechał za granicę, pisał e-maile, jak to będzie pięknie, gdy się spotkamy, potem nie odzywał się przez 3 miesiące, potem nagle sms, że jest w Polsce, znów nadzieja, jedno spotkanie,  jego ponowny wyjazd za granicę, urwanie kontaktu, ponowny sms za kilka miesięcy, ze już przyjechał na stałe, żebyśmy się spotkali i cisza, jak chciałam ustalić gdzie. Płakałam 3 dni i 3 noce, nie wiedziałam co ze sobą zrobić, ale teraz widzę, jakie to było pozbawione sensu, jaka naiwna byłam, jaka to była chora sytuacja. Nie kontaktuj się z nim, bardzo proszę, zniszczysz sobie psychikę, będziesz żyła wieczną nadzieją. Porozmawiaj z osobami, które mają na to inny ogląd, może rodzice, uświadomią Ci, jak dziwnie ta sytuacja wygląda z boku. Trzymam kciuki, żebyś szybko doszła do siebie )

witam pisze poniewaz szukam porady jestem juz zwiazku małzenskim asz 8 lat zaraz po slubie moj mąz spotkał sie ze swoja byla z ktora byl 3 lata dowiedzialam sie dopiero po dlugim czasie przetem mu ufalam jak nikomu na swiecie a teraz nie ufam czy mozna cos z tym zrobic.teraz od 2 lat wyjezdzam za granice do pracy i mnie nie ma trzy  miesiace i juz miedzy nami nie jest to co bylo milosc i szczescie na ktore czekalam do naszego spodkania.teraz mu nie ufam co do wierność czy milosc jak on to mowi a jedna zostal w moim sercu bol ze nie oszukal a teraz juz mu w nic nie wierze czy jest jeszcze ses  bycia razem isc przez zycie czy juz nie.pomoze mi ktos z gory dziekuje

Jak czytam traz Twoj watek, to mi przychodza na mysl  same wyzwiska na niego.Pajac, zlamas, toksyk...
Niech wyjezdza, nawet na Antarktyde, albo najlepiej na inna planete.I nie na trzy lata, ale na sto lat.
A Ty z usmiechem pomachaj mu na pozegnanie.I poszukaj sobie kogos, dla kogo Ty bedziesz najwazniejsza.

No ale jakby mu nie zależało w ogóle, to czego ciągle chce ode mnie? Odkąd się znamy, trzy razy odnawiał znajomość. A z tym wyjazdem to przecież prawda- jest inżynierem na budowach. Nie takich zwykłych domów, ale np.stadionów, hal sportowych. Budują wydziały uniwersytetu i tego typu rzeczy. Pracuje już tam 3 lata. Na początku pracy (jak jeszcze się nie znaliśmy), wysłali go na kilka miesięcy do Bielska- Białej. Potem był w Krk, dwa lata temu po raz pierwszy dowiedział się o wyjeździe do Niemiec (jego firma ma tam dużo inwestycji). Wtedy wyjazd nie wypalił, bo firma nie wygrała przetargu, ale po jakimś czasie znów spróbowali i udało im się. A jego chcą tam wysłać, bo jak był studentem, w każde wakacje jeździł do Niemiec i pracował przy podobnych inwestycjach. Ma doświadczenie, o czym jego szef wie. Powiedzieli mu o tym wyjeździe 2 tyg po tym, jak odnowił ze mną kontakt. W Krakowie i tak nie mógłby zostać, bo nie ma tu teraz planowanych tego typu inwestycji. A do wyjazdu szef przekonał go słowami, że już od kilku lat był przymierzany do tego, że firma w niego zainwestowała (na 2 kursy językowe go wysłali). I że w Polsce i tak mają za dużo robotników i że część z nich będą musieli zwolnić.. W ten sposób "zmotywowali" go do wyjazdu...on wie, że musi pracować, bo sam się utrzymuje, chce składać na mieszkanie, w dodatku pomaga finansowo rodzicom. (to nie jest tak, że dla niego wyjazd jest ważniejszy. Nawet ja rozumiem, że samą miłością nie można żyć. Tym się przecież nie zapłaci za rachunki itd.) To nie jest żaden wymysł z tym wyjazdem przecież. Już w maju myślałam, że to po prostu wymówka. No ale w takim razie po co odnawiał kontakt i czemu był taki szczęśliwy, kiedy powiedzieli mu, że będą w pracy ubiegać się o przetarg w Gliwicach(którego niestety nie wygrali). No taką ma pracę po prostu. Ja już nawet chciałam urwać z nim kontakt, próbowałam. No ale niestety wciąż dawałam mu szansę na wytłumaczenie, bo nie jest mi obojętny. On nie jest bawidamkiem. To typ faceta, któremu ręce trzęsą się z nerwów, nieśmiały jest. Przede mną miał tylko 1 dziewczynę na studiach, bo to ona do niego zagadała, zaprzyjaźniła się, podrywała go i tak to się potoczyło. Do niej początkowo nic nie czuł, dopiero z czasem. A i tak chyba niezbyt mocno, bo po kilku miesiącach związku zaczął oglądać się za mną, po roku zagadał..Nie planował tego, podobno to był impuls, bo spotkaliśmy się po wyjściu z kościoła. Były 2 spotkania, ale podczas nich sama rozmowa, nawet palcem mnie nie dotknął. Jednak mówił, że ze mną było inaczej niż z tamtą, że już od samego początku mocno coś czuł(same spojrzenia to spowodowały) i że rozmowy to potęgowały. Sam przyznał, że był egoistą, bo chciał mnie poznać, porozmawiać. Ale przestraszył się wtedy, że zajdzie to za daleko, bo był przecież w rocznym związku, nie chciał grać na dwa fronty (sama więc dobrze wiem, że nie zdradził dziewczyny, chociaż miał do tego dobrą okazję). Mówił, że sądził, że to tylko zauroczenie i że najlepiej będzie, jak się ode mnie odetnie. I tak też było, urwał kontakt. Pisał mi później, że bardzo żałował, że tak to się potoczyło. Jednak od tego czasu dużo psuło się w jego związku. Zaczęli się nie dogadywać. Może widmo wyjazdu do Niemiec, może to, że postanowił się "poświęcić"i urwać ze mną kontakt dla dobra rocznego związku, spowodowało to, że zaczęło się psuć między nimi. Nie wiem. Jednak zostawił ją jesienią rok temu i w zimie(przy pierwszej okazji), znów do mnie zagadał. Ponad rok czasu minęło od urwania kontaktu, a mimo to żałował i chciał ten kontakt odnowić. Ogólnie z tego co wiem, to żałował, że tyle dla tamtej dziewczyny poświęcił, że się starał, a mimo to nie wyszło im. I teraz też się boi, że zacznie się angażować na odległość, po czym ja po 2 latach stwierdzę, że jednak nie chcę jechać do Niemiec i że znów będzie cierpienie (po poprzednim związku cierpiał, mimo, że to on zerwał). Tak, wiem, zaraz po mnie pojedziecie, czemu w ogóle jeszcze z nim rozmawiam. Też go nie chciałam znać od momentu, kiedy usłyszałam jaka była prawda. Nie odzywałam się, pisał do mnie smsy w czerwcu, ale nie odpisywałam. Ale po 2 miesiącach gniew trochę odpadł, w dodatku wiem, że on mi wtedy 2 lata temu nic nie obiecywał. To były tylko 2 spotkania jakby koleżeńskie, same rozmowy. I widzę, że nie chciał zdradzić dziewczyny. Jedyne co mu mogę zarzucić, to to, że dał mi wtedy złudną nadzieję (bardzo młoda byłam, może sama wmówiłam sobie, że coś może z tego być i sama się "nakręcałam" wtedy). Odnowiliśmy kontakt, bo podszedł z zaskoczenia, po kościele. Pełno było ludzi dookoła i nie mogłam robić mu tam awantury, ostentacyjnie go olać itd. (każdy się tam zna z widzenia). Zaczęliśmy rozmawiać, znów żartować i jakoś tak poszło. Po prostu znów poczułam się szczęśliwie w jego towarzystwie i to był chyba powód, dla którego zgodziłam się na wycieczkę i odnowę kontaktu. Przecież jego też nikt nie zmuszał do podchodzenia, więc raczej można sądzić, że chciał odnowić kontakt i że też nie było mu łatwo przez te 2 miesiące bez kontaktu. A teraz wydaje mi się, że to są te dwa czynniki - wyjazd i niedany związek w przeszłości, które powodują to, że on się zachowuje teraz tak, a nie inaczej. Jakby z jednak strony chciał, a jednocześnie się bał. No w sumie nic dziwnego, też się trochę boję- związki na tak dużą odległość nie są przecież łatwe

Tylko wiesz, to nie jest sytuacja, kiedy np. ktoś, kto jest w kilkuletnim związku, nagle dowiaduje się, że musi wyjechać. U nas są jakby początki, zalążki czegoś większego, na pewno bardzo ciągnie nas do siebie, świetnie się razem dogadujemy, mamy podobne wartości, spojrzenie na świat itd. Wszystko idealnie, dobre podstawy do stworzenia czegoś większego. I to dość mocnego, bo ani ja, ani on, nie rozumiemy, jak to jest możliwe, że zaczęło nam zależeć na sobie już po samych spojrzeniach, rozmowach. Żaden dotyk nie był potrzebny. Ani ja, ani on, nigdy tak wcześniej nie mieliśmy. Sam to przyznał. Nie byliśmy w związku, nie było wyznań miłości, obietnic, jakie są zazwyczaj w dłużej trwających związkach. Ale nie wiem, czy możliwe, żeby zauroczenie trwało ponad 3 lata? Z tamtą dziewczyną sytuacja jest zawiła. Bo on pierwszy raz zauważył mnie 3 ponad 3 lata temu, był już wtedy w kilkumiesięcznym związku podobno wtedy poczuł do mnie zauroczenie od pierwszego wejrzenia( ja do niego też, w tym samym czasie)- Tak, taki grom z jasnego nieba naprawdę istnieje. To coś dziwnego, patrzy się w oczy obcej osoby i nagle cały świat znika, ma się wrażenie, że skądś się już tę osobę zna. Dodatkowo czuć aż przymus, żeby tę osobę poznać. Rozmawiałam z nim i oboje mieliśmy właśnie takie odczucia i to w tym samym czasie. Jednak on był już wtedy w kilkumiesięcznym związku, studiował w Krakowie. Mnie zobaczył w naszej rodzinnej miejscowości, dużo oddalonej od Krk, myślał wtedy, że mieszkam w tamtej okolicy i że nawet nie ma sensu nic zaczynać. Dlatego kontynuował związek z tamtą, bo choć początkowo nic wielkiego do niej nie czuł, to miał nadzieję, że to się zmieni po czasie. Myślał, że o mnie szybko zapomni, skoro jestem nieosiągalna. Jednak potem widzieliśmy się na święta Bożego Narodzenia, potem na Wielkanoc. Za każdym razem było takie patrzenie na siebie(jak to opisywałam na początku. On w tym momencie nawet pamięta, w którym miejscu kościoła stałam na poszczególnych światach..wszystko, nawet po 2 latach cytuje moje słowa z naszych 2 pierwszych spotkać). Potem od wiosny do jesieni się nie wdzieliśmy. On był tu w Krk, rozwijał związek. Każdy żył swoim życiem. I nagle spotkaliśmy się na Wszystkich Świętych w 2013 roku. Znów zaczęły się spojrzenia itd. W dodatku, jak jechał do kościoła, zobaczył wtedy obok mojego domu nasze auto, z rejestracją Krk (nie wiem skąd wiedział, gdzie mieszkam, musiał wyśledzić)... był w szoku, że też mieszkam w Krk. Mimo to nie planował podchodzić, ale nagle dziwnym zbiegiem okoliczności, spotkaliśmy się w drzwiach przy wychodzeniu. Pisał mi potem, że przestał myśleć i zagadał do mnie. Wiedział, że było to egoistyczne, przepraszał mnie za to. Chciał dowiedzieć się kim jestem, pogadać (faktycznie, nawet palcem mnie wtedy nie dotknął). Jednak na tych spotkaniach jego zauroczenie się zwiększało. Nie wiedział co ma robić- z jednej strony roczny związek. Z czasem podobno zaczął czuć coś do tej dziewczyny, jednak chyba nie mocno, skoro  były akcje ze mną). No ale on jest z tych facetów, którzy się starają, wymyślają różne inicjatywy, mocno inwestują w związek. Nie chciał tego niszczyć dla zauroczenia (zrozumiałe, często są takie przypadki).Zwłaszcza, że myślał, że mi w ogóle nie zależy i że nie skrzywdzi mnie urwaniem kontaktu (po spotkaniach pytał mnie, czemu na niego patrzyłam, a ja zbyłam go, nie powiedziałam prawdy, obróciłam wszystko w żart). Nie było tak, że zdradził dziewczynę ze mną. Jednak potem nie mógł zapomnieć, żałował. Odnowił ze mną kontakt, po czym jakieś 2-3 tyg później dowiedział się, że będzie musiał wyjechać. Gdzie więc czas na rozwój miłości? Mimo wszystko zależało nam na sobie, mówił, że nie jestem mu obojętna (sama nie wiem jak to możliwe po tak krótkim czasie). Sam fakt tego, że ciężko mu było bez kontaktu i tego, że odnowił znajomość, jak tylko dowiedział się o Gliwicach, o tym świadczy. No ale znów 2 tyg po odnowie kontaktu, dowiedział się, że ma do Niemiec jechać... I właśnie problem w tym, że nie byliśmy w długim związku, żeby od razu mówić o ślubie, dzieciach, mieszkaniu razem itd. Ale mimo wszystko jest coś na rzeczy, są doskonałe fundamenty do czegoś więcej. Problem tylko w tym, że to byłby związek na odległość już od samego początku. A jak wiadomo, nieraz w kilkuletnie związki takich sytuacji nie wytrzymują. Dlatego on się boi. Ale z drugiej strony, jakoś nie umiemy odciąć się od siebie. Nawet wczoraj pisał mi, że ma trzy sportowe cele na przyszły rok. Żartował, że nie chce zapeszać i że powie mi o co chodzi, jak już to osiągnie- czyli w przyszłym roku. Czyli on w ogóle nie bierze pod uwagę tego, że w przyszłym roku moglibyśmy już nie mieć kontaktu. Myślałam nad tym, żeby utrzymywać z nim kontakt, widywać się w miarę możliwości i dać rozwijać się sytuacji. Ten rok i 7 miesięcy szybko miną. Ale z drugiej strony, nie chciałabym sytuacji, że będę wiernie na niego czekać, a on jak skończę studia powie, że nie chce, bym do niego jechała. Człowiek czuje się pewniej przy deklaracjach. Jednak za wcześnie na cokolwiek. Nie wiem, czy to normalne, ale mi naprawdę wystarczyłyby spotkania raz na jakiś czas (nawet raz na kilka miesięcy) i po prostu częsty kontakt przez smsy/maila/skype. Bo po prostu przez to, że mam dwa kierunki studiów i tak nie miałabym dużo czasu dla niego. Ponadto, już ponad 10 miesięcy ciągniemy w ten sposób relację i jest ok. Nie spowodowało to jakoś, że mniej mi na nim zależy. Nie, wręcz odwrotnie. Takiej sytuacji chcę, myślicie, że takie coś mogłoby się udać? I jak go przekonać do takiego czegoś?

Nie, on już od ponad roku nie ma dziewczyny. Dwa lata temu miał, kiedy się poznaliśmy. Nic o niej wtedy nie wiedziałam, dwa razy się ze mną spotkał (niby czysto koleżeńskie spotkanie), potem zerwał ze mną kontakt, bo zaczynał coś do mnie czuć i nie chciał być nieuczciwy wobec tamtej dziewczyny (a sam wtedy myślał, że jest mi obojętny, bo pod koniec każdego spotkania pytał mnie, czemu na niego patrzyłam, czy się zauroczyłam itd. Dla mnie wtedy, na pierwszym i drugim spotkaniu, za wcześnie było mówić mu co czuję, więc obróciłam wszystko w żart. Myślał więc, że tylko on się zauroczył od pierwszego wejrzenia, dlatego postanowił urwać ze mną kontakt i ratować swój związek.  Starał się naprawić tamtą relację. Ale żałował potem tej decyzji, bo i tak im się nie układało, uczucia zniknęły. Dlatego zerwał z nią jesienią rok temu(a podobno już kilka miesięcy wcześniej o tym myślał, łudził się jednak, że relacja się poprawi). Mówił mi o tym w czerwcu tego roku, miał nawet pretensje do mnie, że nie dałam mu wtedy dwa lata temu znać, że też coś czuję, bo wtedy wszystko inaczej by się potoczyło...). Jak odnawiał kontakt w styczniu, to już wtedy nie miał dziewczyny. Teraz jak w sierpniu kolejny raz odnowił kontakt, to wciąż jest sam.

Tak, masz rację, niestety oboje należymy do niezdecydowanych ludzi. Zachowawczych, nieśmiałych co bardzo utrudnia sytuację. Cóż, oboje też jesteśmy bardzo romantyczni, sentymentalni -czyli: wpatrywanie się w gwiazdy, wiara w miłość aż po śmierć, wiara w przeznaczenie itd. W dodatku jestem humanistką, więc mogę mieć ciągoty do wyrażania uczuć w formie literackiej spostrzegawczy jesteś

Ale jak chodzić z chłopakami po koleżeńsku? Niestety jeszcze nigdy nie zdarzyło się, żeby chłopak chciał tylko koleżeństwa. Nie wiem czemu, koleżanki mają dużo kolegów, a ja w ogóle. Bo zawsze jak traktowałam kogoś jak kolegę, albo po prostu byłam zwyczajnie dla faceta miła, sympatycznie rozmawiałam, czy w czymś pomogłam, to oni zawsze odbierali to jako "zielone światło". Zaczynało się więc pisanie, propozycje spotkań sam na sam, zaczepianie itd. Nie chciałam zmieniać tych relacji, więc odmawiałam spotkań sam na sam, wyjść do kina itd, wymyślałam wymówki, to do nich i tak nic nie dochodziło. Jednemu to musiałam z 10 razy odmawiać... Jak widywaliśmy się w większym gronie znajomych, lub gdzieś na mieście przypadkowo, to mogłam miło chwilę pogadać, ale nic poza tym. No to usłyszałam później, że jestem zimna jak lód.. Mogę się kolegować z facetami, chciałabym nawet tego. No ale jak ktoś mnie zaprasza na wieczór do kina, teatru, czy do restauracji, prawi komplementy, próbuje przytulać, to chyba tylko koleżeństwa nie chce. ( moje znajome ze swoimi kolegami spotykają się w większym gronie, w dzień chwilę pogadać, na piwo itd.). Mogłabym dla "wprawy" widywać się z innymi, no ale po co mam im dawać złudne nadzieje. Co jak któryś zaangażowałby się, a potem by cierpiał tylko dlatego, że ja chciałam się przyzwyczajać do jakichkolwiek relacji tego typu?

A z nim od stycznia mamy częsty kontakt, wiele ze sobą piszemy, prawie każde spotkanie jest po 6 godzin, jedno było przez 10 godzin...początkowo były to zwykłe rozmowy (potrafimy bez przerwy po tyle godzin gadać i dobrze nam w swoim towarzystwie). Teraz są też elementy dotyku, pyta, czy mi nie zimno, chce mi ręce ogrzewać, pół godziny mnie ostatnio przytulał. Ale to wszystko jest mocno ograniczane przez obustronną nieśmiałość, w dodatku przez widmo jego wyjazdu.

Kurczę, chyba znów trochę trafiłeś w sedno, bo jak tak analizuję swoje życie, to chyba uciekam przed bliskością Zawsze jak ktoś choćby próbował mnie objąć, to już był koniec, myślałam tylko o tym jak się wykręcić z kolejnych spotkań. No ale z nim właśnie o dziwo było inaczej- zaczął od rozmów, poznawani się i jak mnie ostatnio przytulił, to było ok, nie miałam ochoty uciec. Dobrze się już przez te 10 miesięcy poznaliśmy, zawsze się dogadujemy, wspieramy się w trudnych sytuacjach, troszczymy się o siebie nawzajem, gdy ktoś jest chory. Pocieszałam go po śmierci jego wujka i po pożarze w domu. Zawsze jak ktoś z nas jedzie w rodzinne strony, to druga osoba pyta się, czy szczęśliwie się dojechało itd. Są między nami elementy troski, wspierania się. Dzisiaj np. mamy się spotkać, chcę mu dać przy okazji witaminy i wysłać go na badania krwi, bo od dłuższego czasu ma słabą odporność. Gdyby nie to, że nie widzimy się codziennie (bo on nie chce, żebym przyzwyczajała się do jego codziennej obecności, żebym potem nie cierpiała jak nagle wyjedzie-tak mi powiedział- spotykamy się więc średnio raz na miesiąc, czasem kilka razy w miesiącu, ale na długo),to nasza relacja wyglądałaby jak normalny związek. Rozmowy o problemach, wzajemne wsparcie itd. Nie jest tak, że gadamy tylko o gwiazdach i sentymentalnie wyznajemy sobie uczucia. A to, że wystarcza mi taka relacja, że częsty kontakt wirtualny, a spotkania raz na jakiś czas? Nie wiem czemu. Może przez ten lęk przed bliskością, a może przez to, że po prostu przyzwyczaiłam się już do takiej sytuacji. Nie wiem.