Witajcie,
Zacznę prosto - poszukuję pomocy. Jestem facetem a jest to forum kobiece, ale może będziecie potrafiły mi pomóc. Jestem w związku z kobietą, którą kocham i chcę z nią być ale związek z nią jest coraz bardziej toksyczny i nie wiem już co mam robić. Może wy będziecie miały jakieś rady?
Oboje studiujemy, oboje mamy własne mieszkania od rodziców i oni też w trakcie studiów nas utrzymują. Na tym polu nie mamy zmartwień. Aktualnie mówi, że jest nieszczęśliwa, że musi do mnie jechać. Niestety niezbyt dobrze dobraliśmy się charakterami... zacznijmy od tego, że ona ciągle mnie inwigiluje - czyta moje sms-y, wiadomości na facebooku, nawet moją listę rzeczy do zrobienia. Nadmienię, że nigdy jej nie zdradziłem, ani nawet nie miałem takiego zamiaru. Jednakże to mogę jeszcze jakoś zrozumieć - chce mieć pewność, że jestem jej wierny? Proszę bardzo, nie mam nic do ukrycia. A może to mój błąd i nie powinienem się na to zgadzać? Sam już nie wiem.
Zawsze obracałem się w żeńskim gronie, lepiej dogadywałem się z kobietami. Jakoś z facetami nie mam wspólnych tematów - alkoholu zupełnie nie piję, bo nie lubię, sportu oglądać nie lubię, wolę go uprawiać. Miałem dobrą przyjaciółkę od czasów liceum, z którą nie łączyła mnie nigdy więź seksualna, jedynie przyjaźń - odcięła mnie od niej i od innych koleżanek. Mogę to jakoś znieść - o ile lubię rozmawiać z kobietami, o tyle również nie mam problemu ze spędzaniem czasu samemu na czytaniu książek, oglądaniu dokumentów czy uczeniu się czegoś nowego. Po raz kolejny usprawiedliwiam ją, że może rzeczywiście mnie tak kocha, że boi się zdrady? Niech i tak będzie.
Dalej jest już tylko gorzej. Lubię robić różne rzeczy - niekoniecznie takie, które ona lubi robić. Lubię uprawiać sport, ćwiczyć na orbitreku, czytać książki, uczyć się języków, czasami zagrać w coś na komputerze, tablecie czy jakąś planszówkę. Niestety praktycznie wszystko co chciałbym zrobić, a nie jest związane z nią praktycznie zawsze kończy się kłótnią. Do tego dochodzi fakt, że ona uwielbia hałas, a ja ciszę i jeżeli chcę przeczytać jakąś trudniejszą książkę np. ostatnio zabrałem się za Sartre'a do czego chciałbym ciszy to jest to praktycznie niemożliwe, ponieważ ona potrzebuje mieć ciągle włączony telewizor/muzykę.
Jedyne w sumie co wynegocjowałem to, że nie narzeka jak raz na dwa tygodnie albo rzadziej robię coś w moim kole naukowym.
Jak zaczęliśmy się spotykać imponowała mi - malowała obrazy (okiem laika całkiem niezłe), czytała dużo książek, a teraz praktycznie każdy moment, którego nie chcę spędzać z nią kończy się kłótnią, mówieniem, że "tylko ona tak ma, że jej chłopak ciągle nie chce z nią być", "jak się kogoś kocha to chcę się z nim być", "jak się jest z kimś w związku to ludzie dążą do tego, żeby być jak najwięcej ze sobą" itd. itp. Mam dosyć. Wszystko byłoby ok, gdyby chociaż chciała robić ze mną to co ja chcę robić, ale niestety nie ma takiej opcji. Zostałem tak odcięty od większości rzeczy, które lubię. Chyba, że okupię ją dużą kłótnią i jej płaczem.
Niczego mi nie brakuje - jestem wysoki, umięśniony, inteligentny, studiuję medycynę, więc w przyszłości z pracą problemów nie będę miał, kocham ją, staram się ją zaskakiwać, reguralnie chodzimy do klubu potańczyć, oglądamy filmy, gramy w scrabble, mówię jej, że jest piękna i że ją kocham, mógłby tak wymieniać i wymieniać. Nie wiem już co mam robić.
Trochę enigmatycznie to napisałem, ale nie wiem już co mam zrobić. Może wy macie jakieś rady? Jestem już mocno zrezygnowany...
. Miej to mocno na uwadze, bo taka jest prawda, więc tą idealność ("niczego mi nie brakuje") dziwnie interpretujesz. Dla mnie więcej osiągnęła osoba co sama zakupiła sobie kanapę za nawet 900 zł, niż otrzymała sponsoring od rodziców i zakupiła kanapę za 3000 zł. Radzę trochę przewartościować własne życie i osiągnięcia - być szczerym.