Witam. Wiem, że regulamin mówi jasno - jeden związek = jeden wątek. Jednak mój poprzedni wątek jest totalnie nieadekwatny ani tytułem ani treścią do tego, co chcę napisać tutaj. Mam nadzieję, że administracja mi to wybaczy.
Otóż jestem z chłopakiem już prawie 9 miesięcy. Był moment, po 4 miesiącach, że chciał się ze mną rozstać, bo stwierdził, że nie potrafi mnie pokochać, jednak kiedy to doszło do skutku wrócił z płaczem, twierdząc, że nie może beze mnie żyć i że musiał mnie stracić, żeby to sobie uświadomić. To tak w telegraficznym skrócie.
Od tamtego czasu Nasze życie wygląda niemal sielankowo. Ponieważ mieszkamy dość daleko od siebie (ok 20 km) i oboje pracujemy, to widujemy się ok 2 razy w tygodniu, czasem również na noc. Codziennie rozmawiamy telefonicznie - dzwonimy do siebie w każdej wolnej chwili, ew. piszemy smsy. Spotkania też są cudowne - wspólne posiłki, spacery, przytulanie, cudowny seks. Mówi mi też, że mnie kocha, okazuje nie raz swoją zazdrość np. o moich kolegów (ale żadna patologia). Wydawałoby się, że nie powinnam mieć wątpliwości. Jednak jest kilka rzeczy, które nie dają mi spokoju.
Dodam do calości, że chłopak jest ode mnie 3 lata młodszy, (ma 24 lata), ale już od 3 lat ma stałą pracę i jest dość samodzielny.
Więc tak: po pierwsze - nadal nie poznałam jego rodziców. On moich poznał już dawno, dostawał nawet prezenty na święta i bierze udział w rodzinnych imprezach. Został "przyjęty do rodziny". On na początku chciał, żebym poznała jego rodziców, ale nie czułam się gotowa (sam początek związku). Potem zarzucił temat. Gdy z miesiąc temu spytałam go, kiedy w końcu dostąpię zaszczytu przedstawienia mnie 
okazało się, że chłopak NIE JEST NA TO GOTOWY! Próbowałam wyciągnąć, co konkretnie ma na myśli, ale do tej pory nie rozumiem. Coś bredził, że się zraził po poprzednim związku, że chce uniknąć głupiego gadania rodziców, że to nie chodzi o to że nie traktuje mnie poważnie i żebym dała mu jeszcze trochę czasu. A czas mija i mija i nic... nie rozumiem tego kompletnie.
Druga rzecz - czułość. Jak siedzimy obok siebie, to aż mi się same ręcę rwą, żeby go głaskać, miziać, drapać (a on sam się tego domaga). Ale żeby w drugą stronę? On raczej nie czuje takiej potrzeby.
Najbardziej romantyczny, kochany, czuły i idealny jest oczywiście, kiedy ma ochotę na seks, no i w trakcie seksu. Tak poza tym, czuję się czasem, jakbym była jego koleżanką.
Do tego mam wrażenie, że strasznie chce oszczędzać na mnie. Nigdy nie "leciałam na kasę", no ale chłopak mi mówi, że się nie spotkamy, bo już w tym tygodniu się dużo widzieliśmy a jemu szkoda na paliwo?! (dodam, że może też przyjechać tramwajem, ale mu się nie chce). Ostatniego kwiatka dostałam od niego na dzień kobiet. I w ogóle czuję, że ja się mega staram, robię mu śniadanka, obiadki, zwracam uwagę na jego potrzeby, a on jakby oczekiwał uwielbienia tylko za to, że JEST.
Jak ostatnio próbowałam z nim o tym pogadać, to miał pretensje, że ostatnio jak się widzieliśmy to wszystko było super i mówiłam, że jest mi dobrze, a nagle wymyślam jakieś problemy. Nie wiem już co mam robić, nie wiem jak mam z nim rozmawiać. Z jednej strony widzę, że mu zależy, że dzwoni do mnie, pisze, potrafi całą noc tulić. A z drugiej brakuje mi takiego ciepła, uczuć i jakiejś takiej troski z jego strony. Nie czuję się dla niego wyjątkowa. Spójrzcie proszę na tę sytuację z boku i coś mi doradźcie.
Za wszelkie odpowiedzi z góry dziękuję, odpowiem też na wszystkie pytania. Pozdrawiam:)
