czy oni tacy naprawdę są?

Mam skomplikowaną sytuacje. Mam nadzieję, że któraś z was udzieli mi jakiejś cennej rady. Miałam faceta przez ponad rok, spędzaliśmy ze sobą praktycznie całe dnie. Bardzo go kochałam był moją największą miłością, wszystko co pierwsze miałam z nim. Po czasie okazało się że mnie zdradził no i przestało mu zależeć na naszym związku, więc postanowiłam być twarda i to zakończyć...Minął miesiąc a ja starałam się o nim zapomnieć w każdy możliwy sposób. Było ciężko, ale poznałam faceta. Spotykaliśmy się i okazało się że wyjeżdza za 2 miesiące, więc stwierdzliśmy, że to będzie taki luźny związek. Mi to pasowało, bo przy nim nie myślałam o moim ex. Jednak mój były napisał i nie mogę się uwolnić od niego. Jak to jest możliwe, że po tym co zrobił ja mu wybaczam i angażuje się od nowa? i tak w kółko...cały czas. Z tym facetem który wyjeżdza to widzę, że zaczyna mu zależeć( mi tak średnio). Wystarczy jednak, że mój były napiszę a ja lece jak głupia...Jak mam to zmienić? Teraz spotykam się i z jednym i z drugim...Jak mam wybrnąć z tej sytuacji?help

Wyznam, że ogromnie zadurzyłam się w mężczyźnie, który nie chce związku a na pewno nie ze mną. Byliśmy na stopie koleżeńsko-przyjacielskiej, teraz wyparowało, nie ma nic. Wiem, że z pewnością popełniłam kilka błędów, powiedzmy, "taktycznych" np. dzwoniąc ( rzadko) do niego, w związku z czym dowiedział się pewnie, że mi na nim zależy i, bach, jemu przez to przestało zależeć na mnie.
W związku z tym mam prośbę, zarówno do kobiet, jak i do mężczyzn, pytanie, które może pomóc mnie jak i wielu kobietom, które chcą stworzyć stały, oparty na miłości, szacunku i zrozumieniu związek- czy wszyscy są tacy sami? Czy, żeby związek był udany to on musi czuć, że za czymś się ciągle ugania? Czy kobieta musi wciąż być niedostępna, a okazanie odrobiny zainteresowania z jej strony skutkuje brakiem chęci kontynuowania relacji z jego strony ? Czy podchodzenie do relacji ( obie strony znają się już trochę z długich uprzednich rozmów) na zasadzie obupólnej relacji- wzajemności ( w sensie że ja do niego dzwonię 3 razy rzadziej niż on kiedyś, ale jednak chcę czasem porozmawiać) to duży błąd?

Wciąż nie mogę uwierzyć, że tak jest w przypadku każdego faceta, nie mam dużego doświadczenia w relacjach damsko-męskich, a odpowiedź na te pytania może mi wiele pomóc. Czy takie rzeczy są zawsze trudne (obchodzenie się z facetami), czy tak jest tylko na początku ( w młodości i w początkowych fazach związku)? Jeśli odpowiedź na moje wcześniejsze pytania będzie twierdząca odkurzę z półki książkę " dlaczego mężczyźni kochają zołzy" i "marsjanie i wenusjanki.." i będę z namaszczeniem czytać każdy wers tychże, wierząc w każde słowo tam zawarte i wcielając w życie.

Osobiście, czuję się wartościową dziewczyną, więc uprzedzam słowa o poczuciu wartości, godności, pewności...

On wydawał się być księciem, jednak chyba nie ten czas dla mnie, dla nas, z pewnością muszę się wiele nauczyć...ale na pewno nie zmienię swoich oczekiwań co do mężczyzn, związku ( wszystko oprócz wielkiej Miłości odpada przy budowaniu relacji).

Uprzejmie proszę o wypowiedzi kobiety i mężczyzn, starszych i młodszych-jest to dla mnie bardzo ważne.

Pozdrowienia,

K25