Czemu odtrącam ludzi?

Może mi nie wierzysz, ale po ostatnim zdaniu, które napisałaś, wiem co czujesz. Całe życie nie miałem nikogo na prawdę bliskiego i ostatnio tak mi to doskwiera, że mam już dość, a wiem, że będzie jeszcze gorzej. I przez to się załamuję. Mam całą masę myśli na temat moich kompleksów, tego, że już zawsze będę sam i że mogę liczyć tylko na siebie. Mam też ochotę wylać morze łez, obrazić się na wszystkich i zniknąć, być tylko sam ze sobą, jak najdalej od ludzi. A jednocześnie wciąż brakuje mi kogoś, kogo mógłbym mocno przytulić i cieszyć się, że jest. I takie to zamknięte koło. Chciałbym bardzo je przerwać, ale nie wiem jak. Domyślam się, że muszę zmienić coś w sobie. Problem w tym, że tak nagle się nie da, a ja czuję, że nie mam cierpliwości. Chciałbym mieć kogoś takiego już teraz, chciałbym tak bardzo jak nigdy. Skupianie się na czymś innym trochę mi pomaga. Pomaga mi też muzyka czy seriale. Z tym, że czasami robiąc coś nagle chce mi się płakać. To raczej nie jest normalne. Na razie udało mi się to wszystko poukładać w głowie mniej-więcej w sposób, który opisałem, ale wciąż dużo o tym myślę i nie doszedłem jeszcze dlaczego odpycham od siebie ludzi.

Może nie pomogłem Ci, ale chciałem się podzielić swoimi przemyśleniami i tym co czuję odnośnie podobnego tematu.

Ech, nawet tu cisza...
Mogę się trochę pożalić? Jakoś tak łatwiej, kiedy nie mam przed sobą rozmówcy i nie muszę udawać.

Jest mi źle, ale sama nie wiem czemu. Czuję bezsens mojego istnienia z jednoczesną świadomością, że sporo mam na głowie i wiele do zrobienia.
Nie potrafię się ogarnąć, dać sobie przysłowiowego "kopa w doopę", byle drobnostka mnie dobija, a myśl, że nie mam do kogo gęby otworzyć gnębi mnie jeszcze bardziej.
Pomyślałam dziś, że może się jednak przełamię, pojadę pogadać do kogoś, ale na samą myśl o bezsensownej paplaninie robi mi się słabo. A otworzyć się, wygadać... nie ma sensu.
Miotam się, bo chcę do ludzi, ale tak naprawdę nie chcę.

Dziękuję za odpowiedź.

Nie należę chyba do osób cierpliwych... kolejny punkt do moich wad

Właśnie chciałam napisać smsa do przyjaciółki (nie wiem czy wciąż nią jest), ale skasowałam. Chciałabym się z nią zobaczyć, ale boję się, że odpowie, że nie może, albo co...
I tak jest ze mną ciągle.
Gdybym mogła wyjść z siebie i potrząsnąć sobą tak porządnie...

wiem co czujesz .
sama czuje sie bardzo samotna , i znam ten bol .
całe zycie człowiek tam jest ale gdzies z boku z tyłu .
tez samotnosc doskwiera . ja nauczyłam tak mi sie wydaje z tym zyc .
bo tak musi byc

nigdy nie zmieniaj się tylko po to aby kogoś zadowolić. zmień się tylko dla tego że uczyni cie to lepszą osobą i poprowadzi do lepszej przyszłości.
ja myślałam że najgorsze w życiu to być samotnym ale tak nie jest. najgorsze w życiu to być z ludźmi którzy sprawiają że czujesz się samotna.

tak jest czytam to tak jakbym czytała o sobie .
samotnosc wsrod ludzi .
z tym idzie nauczyc sie zyc , ale tez cieszyc tym co daje nam kazdy dzien aby do konca sie nie zadreczac

nigdy nie żałuj znajomości z kimś przez kogo byłaś choć przez chwilę szczęśliwa.

w chwilach kiedy człowiek najbardziej potrzebuje obecności drugiej osoby zazwyczaj zostaje sam.

wszyscy potrzebujemy kogoś dla kogoś będziemy najważniejsi

alis masz racje .
tak jak dla mnie najgorsze sa własnie niedziele i swieta bo w te dni najbardziej doskwier mi samotnosc

Ten, kto nie jest kocha­ny, zaw­sze jest sa­mot­ny wśród tłumu.

nigdy nie rezygnuj z marzeń tylko dla tego , że osiągnięcie ich zajmie ci dużo czasu.

W większości działów nie ma "lekkich"

Alis nie mam na razie marzeń. Rozmyły mi się.
Miałam ich pełno, no dobra, jedno zostało, ale dla mnie na razie nieosiągalne. Jakbym zarabiała ok. 5 k na rękę, to może... Ale nie mówię nie. Wiem co muszę zrobić, żeby mieć możliwość to zmienić i zrobię to.
Ale dziś, teraz... nie mam. Nie mam z kim. Jakoś tak muszę "w stadzie". Samej to nie widzę sensu, potrzeby...

Dziś mam znów gorszy dzień. Znów mam 2 kroki w tył, choć już był 1 w przód.

Szczęście znaj­du­je się w to­bie. Zaczy­na się na dnie two­jego ser­ca, a ty możesz je wciąż po­większać, po­zos­tając życzli­wym tam, gdzie in­ni by­wają nieżyczli­wi; po­magając tam, gdzie już nikt nie po­maga; będąc za­dowo­lonym tam, gdzie in­ni tyl­ko sta­wiają żądania. powodzenia

Cześc.Jestem tutaj nowa od dluzszego czasu potrzebuje z kims porozmawiac ale mam poprostu lęk przed zawieraniem nowych znajomości.Zbyt wiele razy zawiodłam sie na ludziach i nie potrafie juz nikomu zaufac,choc bardzo potrzebuje komus sie tak poprostu wygadac.Mam męza,który bardzo mnie kocha ale nie rozumie mnie i moich problemów-bo skoro tak bardzo potrzebuje rozmowy to czemu nie chce wyjsc do ludzi?Najgosze jest to,ze jesli jest wszystko dobrze w małżeństwie to nie odczuwam tak bardzo samotnosci,gorzej gdy pokłócimy sie to wtedy nie mam komu sie wygadac.Nie mam rodziców,nie pracuje jestem uzależniona całkowicie od niego.Czy jest ktoś na forum kto mógłby ze mna porozmawiac przez jakis czas?Pozdrawiam Magda;)

Witam. Powiem wam, ze gdy czytam posty, ktore tutaj sie pojawiaja, to widze, ze nie jestem sam. Tez chcialbym czuc sie kochany, a przynajmniej doceniony. Mam jednego, jedynego przyjaciela, praktycznie zadnych kolezanek. Ostatnia dziewczyna odsunela sie ode mnie, bo cos do niej poczulem i okazalem to. Mam nawet osobny temat zalozony " Historia jakich wiele". Gdyby nie przyjaciel, to nawet nie mialbym z kim pogadac szczerze, otwarcie. Czuje, ze nie podobam sie zadnej dziewczynie, odpycham je, czuja wstret. Uprawialem sport i czulem sie swietnie, testosteron rosl. Jednak lecze kontuzje, ale ciagle sie odnawia przez wykonywana prace, sciegna nie wytrzymuja wysilku. Pale fajki, pije duzo piwa zeby jakos sie odstresowac, rozluznic, ale wiadomo, ze to nie jest wyjscie. Pisalem do tej dziewczyny, ktora mi sie podobala, nie odpisala, nawet mojego przyjaciela zaczela juz olewac. Jesli jakas dziewczyna chcialaby pogadac to zapraszam pawel-0611@wp.pl. Lubie rozmawiac, byl nawet czas, gdy motywowalem ludzi, do czasu wlasnego podlamania. Cos nad czym pracowalem kilka lat czyli pewnosc siebie, nagle legla w gruzach, bo zostalem odrzucony przez dziewczyne, ktora byla dla mnie spelnieniem marzen, lubila sport, spacery w szybkim tempie, miala cel w zyciu. Zblaznilem sie troche piszac do niej jak zle sie czuje, jak bardzo kogos potrzebuje. Chetnie porozmawiam z kazdym, moze odbuduje swoje ja i komus tez pomoge. Jestem emocjonalny, ale
potrafie byc dobry, chce sie stac lepszym czlowiekiem, ktory zasluzy na dobre zycie. Jesli nawet jest ktos ze szczecina, to mozna sie wybrac na spacer i porozmawiac.

takich jak my samotniaków jest wielu. samotni wśród ludzi. nigdy nie zmieniaj się tylko po to aby kogoś zadowolić. zmień się tylko dla tego że uczyni cie to lepszą osobą i poprowadzi do lepszej przyszłości. ja myślałam że najgorsze w życiu to być samotnym tak nie jest.najgorsze w życiu to być z ludźmi którzy sprawiają że czujesz się samotny. nie ocenia się ludzi po wyglądzie bogate serce może ukrywać się pod nędznym płaszczem. pamiętaj nie ma rzeczy niemożliwych są tylko takie które nie przychodzą łatwo. dlatego nie bój się zaryzykować bo  inaczej nigdy nie dowiesz się czy było warto.

mi też życie kłody pod nogi rzuca. ciągle mam pod górkę. najgorsza jest samotność wśród ludzi ja nie urodziłam się pod szczęśliwą gwiazdą. marzę jednak o tym by kiedyś znalazł się ktoś kto zmieni moje życie na lepsze.

prawda jest taka ze ktos ma chore dziecko i nie ma czasu-tak po prostu jest w czarnej dupie!!!
jestem chora, w zwiazku beznadzieja i mam male dziecko. nie jestem w stanie wesprzec drugiej osoby na miare jej potrzeb, raz ze nie mam jak dwa jestem np uwiazana od 8 dni przy dziecku.