Witam,
nie będę tutaj opisywał całej swojej historii, bo zbyt dużo musiałbym pisać. Napiszę w skrócie. Mieszkam obecnie za granicą, gdzie pracuje. Tak naprawdę jestem tutaj sam. Mam kilku znajomych i bliska mi rodzinę mojej byłej dziewczyny. Notabene pracuje również u wujka mojej ex. Kiedy przyjechałem tutaj we wrześniu 2014 roku nastawiłem się na pobyt tutaj do czerwca, uzbieranie na samochód i powrót do kraju. Jest połowa kwietnia, a podczas tego wyjazdu trochę musiałem swoje plany pozmieniać. Trochę nie było pracy, zresztą u mnie jest tak ciągle, jak to w budowlance. Skończy się jedna robota i tydzień - dwa przestoju. Dlatego tak ciężko odłożyć kasę, a i nie zarabiam też nie wiadomo ile. Zbliża się czerwiec, do tej pory nie brałem pod uwagę innego scenariusza jak powrót do siebie, tak jak planowałem. Wiesz już, że nie uzbieram tyle ile chciałem uzbierać, ale jeżeli będzie ta praca ciągle na co się nie zanosi, to z pustymi rękoma nie wrócę. Jednak w ostatnim czasie biorę pod uwagę pobyt tutaj na stałe. Mam 23 lata i biorę pod uwagę to, że w przyszłości założę rodzinę i wiem, że tutaj zagranicą będzie żyło się lepiej, bardziej godnie niż w Polsce. Ale jednocześnie tak bardzo tęsknie za rodziną, przyjaciółmi, tak bardzo chciałbym być z nimi. I mam wielki mętlik w głowie. Zostać tutaj z lepszymi perspektywami na życie, ale być nieszczęśliwym czy wrócić do kraju, żyć biedniej, ale szczęśliwiej...? Każdego dnia zadaje sobie to pytanie i każdego dnia odpowiedź jest inna. Nie wiem jak mam postąpić. Zdaje sobie sprawę, że za jakiś czas znajomi pozakładają swoje rodziny i każdy będzie musiał martwić się o siebie, ale zdaje sobie też sprawę, że tracę najlepsze lata mojego życia... do tego wszystkiego dochodzi jeszcze sytuacja z moją byłą dziewczyną. Otóż jak mieszkam w Polsce prawie w ogóle o niej nie myślę, jest mi o wiele łatwiej. Tutaj cały czas o niej słyszę, czasem się widujemy i jest mi z tym ciężko. Rozum mówi, żeby tutaj zostać, serce wysyła do Polski. Doradźcie proszę obiektywnie co o tym sądzicie.
Pozdrawiam 
(mieszkam przy samej granicy). To będzie bardzo trudna decyzja. Nie wiem czy nie najtrudniejsza do tej pory w moim życiu. Kiedy poprzednio byłem tutaj 7 miesięcy, również w kwietniu zdecydowałem się zjechać do Polski i choć na początku nie byłem do tej decyzji przekonany, okazała się ona w 100% trafiona. Spędziłem bowiem rok temu swoje najlepsze wakacje w życiu. Wtedy mówiłem sobie, że żyje z dnia na dzień, co ma być to będzie. Jednak jestem tutaj ponownie (przyjechałem za namową wujka mojej ex - mojego szefa, ja sam nie planowałem już powrotu zagranicę) i myślę teraz już inaczej, bardziej patrzę w przyszłość i wiem, że praca w Polsce za 1500 zł mnie w ogóle nie rajcuje. Tutaj bądź co bądź żyje się godniej, człowieka stać na więcej. Myślę o mojej przyszłej rodzinie i wiem, że tutaj będę mógł im zapewnić zdecydowanie więcej, aniżeli w Polsce. Głównie myślę pod tym względem, bo o siebie się nie martwię.