Dziewczyny pomocy - zdrada !!

Stało się to dawno, przed ślubem to wybacz i nie wypominaj mu tego nigdy. Doceń szczerość, doceń fakt, że to go męczyło przez tyle lat.
Jeśli teraz w czasie małżeństwa jest wobec ciebie w porządku i w sferze seksualnej i we wszystkich aspektach życia  małżeńskiego, rodzinnego, jeśli macie dobre relacje ze sobą  to  nie ma co niszczyć udanego związku.

zgadzam sie z tym postem, skoro teraz jest okej i było nie ma sensu tego niszczyć

Może nie mam zbyt dużego doświadczenia, ale wiem, jak to jest kiedy rodzice się rozwodzą, kiedy ojciec zdradził matkę. Jeżeli jest tak, jak mówi, że to jeden raz (bez znaczenia kiedy), to nie warto fundować dzieciom takich przeżyć, ponieważ dla odmiany, też zdradziłam swojego mężczyznę, a jesteśmy razem 5 lat (mam 22 lata) i wiem, że po takiej jednorazowej zdradzie można bardzo żałować, zmienić się i dać z siebie wszystko, by druga osoba wybaczyła. Oczywiście, nie mam pojęcia, jak to jest być zdradzoną i nie mnie to oceniać, ale podejrzewam, że bardzo kochasz dzieci i jak twierdzisz- męża, zatem warto dać drugą szansę waszej rodzinie, a wszystko się ułoży- pod warunkiem, że on naprawdę da z siebie wszystko, ma żałować za grzechy. Oczywiście, to Ty jesteś tutaj pokrzywdzona, ale niestety, to również na Tobie spoczywa odpowiedzialność za to, czy Wam wyjdzie- nie wolno Ci będzie mu wypominać, sprawdzać go, bo wiadomo, że bez zaufania to nikt jeszcze daleko nie zaszedł.

Chociaż w Twojej sytuacji coś mi przysłowiowo "śmierdzi". Nagle po tylu latach postanowił się przyznać? Gdyby tak bardzo go to męczyło, to już dawno wylądowałby w psychiatryku- wiem, co mówię, musiał mieć bodziec. Proponuję go sprawdzić. Nie mówię o regularnym sprawdzaniu kieszeni, telefonu i komputera, ale o upewnieniu się w tej konkretnej kwestii, czy tylko ten raz miało to miejsce i czy wszystko, co mówi o tym incydencie jest prawdą.

Szczerze życzę szczęścia i oby okazało się, że naprawdę przyznał się ponieważ tak bardzo go to męczyło. Pozdrawiam

Moim zdaniem nie ma sensu już o nic pytać.
Żyj teraźniejszością i przyszłością.
To co się stało było dawno, był innym człowiekiem, mniej dojrzałym niż dziś.
A wiedza, że "Baśka miała fajny biust" do niczego też Ci niepotrzebna bo ta Baśka dzisiaj może mieć biust sięgający pępka.
I nie ma o co być zazdrosną.
Wybrał Ciebie, przeżyliście razem wiele lat i trzeba się skupić na pielęgnowaniu tego związku a nie na rozpamiętywaniu przeszłości i szukaniu trupów w szafie.

Dla mnie dziwne jest TO, że nie pamięta kiedy to było. Przed ślubem czy po.. Jak można takiego czegoś nie pamiętać? Ja bym na pewno pamiętała czy w czasie gdy składam przysięgę małżeńską byłam czysta i szczera czy nie.

Też tak uważam. Nie mówię, że masz nie pytać, najlepiej zrobić tak: wypytać o wszystko, ma obowiązek opowiedzieć Ci każdy szczegół zdrady, Ty masz prawo to wiedzieć, zostałaś zdradzona i jak się nie dowiesz, to nie będziesz potrafiła przestać o tym myśleć. Ja to jeszcze zanim bym wybaczyła, upewniłabym się na wszystkie możliwe sposoby, czy to, co opowiedział jest zgodne z prawdą, bo rzeczywiście wygląda to niestety tak, jakby chciał uciszyć wyrzuty sumienia mówiąc półprawdę- to idealne określenie. Po prostu wierzyć mi się nie chce, że tyle lat go to męczy i dopiero teraz zdecydował się przyznać.
ALE kiedy już wszystko się wyjaśni, gdy w najlepszym wypadku okaże się, że rzeczywiście mówi prawdę, że jest jednym z tych niewielu mężczyzn, którzy nie mogli z tym żyć i Ty mu wybaczysz, to dopiero wtedy zaczynacie od nowa budować zaufanie, owszem- Twoim kosztem, ale jeżeli mu wybaczysz, dasz szanse, to nie wolno wypytywać i wypominać- niestety, godzisz się na to wybaczając. Jeżeli nie będziesz potrafiła powstrzymać się PO WYBACZENIU od zgryźliwych komentarzy, od wypominania, to niestety Wam się nie uda. Nie ma związku bez zaufania. Wiem też z autopsji, że po zdradzie (a moja była romansem, kiedy mężczyzny nie było w kraju) da radę stworzyć związek. Napiszę trochę okrutnie- w moim przypadku zdrada nawet trochę uleczyła nasz związek.

Mama29, nie chcę Ciebie straszyć, ale coś tu strasznie śmierdzi... Po tylu latach...nagle postanowił obciążyć Ciebie informacją o seksualnym trójkącie...Moim zdaniem powinnaś jak najszybciej i jak najspokojniej zapytać go o wszystko co w tej chwili kołacze Ci się w głowie. Taka "nieprzegadana" i nierozpracowana zdrada odbije się czkawką wcześniej lub później. Pytaj, płacz, gryź jeśli potrzebujesz ale teraz, a nie za kilka lat. Powodzenia!

Skoro powiedział ci to chyba należą ci się dodatkowe wyjaśnienia. Czasem nie rozumiem facetów. Co on myślał że to po tobie tak splynie jak po kaczce?
Drąż temat. Daj odczuć że nie jest Ci to obojętne że bardzo cie to drażni i dla świętego spokoju chcesz to wyjaśnić. Inaczej będziesz widziała jego niewiernosc na każdym kroku..

No tak, tylko jaka ja mam pewność ze to wszystko stało sie tak dawno temu? Mam mu wierzyć na słowo? Przeciez nie znam żadnych innych faktów na podstawie których bym wiedziała co nieco wiecej. Zaczynam myślec ze specjalnie nie chce mi o tym powiedzieć bo bym wiedziała mniej wiecej w jakim to czasie było. Nie bez powodu to ukrywa, tłumacząc sie ze on chce o tym zapomnieć i z to tylko moja ciekawość mnie meczy i dlatego mi nie powie. Nie wiem co myślec , tyle mysli buszuje mi w głowie. Dziewczyny pomóżcie czy nalegać na to? Wczoraj stwierdził ze jak bede taka ciekawska i nachalna to w końcu ode mnie odejdzie. Bo on ma dosyć takiej atmosfery i "męczenia". Tylko co ja mam na to powiedzieć??? Gdzie w tym wszystkim sa  moje uczucia?  Mam coraz mniej cierpliwości i siły na walkę o nasz związek, czy to źle?

tu nie ma złotego środka, a nawet jak powie Ci prawdę, a może mówi to i tak założe się na 100%, że nie uwierzysz i będzie Ciebie dręczył niepokój. Ja może nie dostałem takiego kopa, ale doświadczyłem zdrady emocjonalnej, ha ba doznawałem nawet jak wiedziałem o fakcie, ale postanowiłem dać szansę, budować wszystko od nowa i nawet szczera prawda dla mnie jest nutą domówień z mojej strony hehe. Spokojnie na wszystko przyjdzie pora, jak jest oki to daj mu szanse, a inna sprawa jaki facet przyznałby się do zdrady po tylu latach?? J a myśle, że mu zależy i chcę abyś wiedziała o jego występku.

Sponiewierana ... Jeżeli chodzi o kolegów to nie spędza z nimi duzo czasu, kiedyś i owszem byli ważniejsi niż ja i nasze pierwsze dziecko-syn. Było to baaardzo męczące. Od paru lat, mniej wiecej od 5-6 lat jest spokoj. Jeżeli chodzi o nasze relacje to powiem ze bywało rożnie, myśle ze jak u każdego. Wracając do przeszłości ... Jak sie poznawaliśmy to baaardzo lubił dziewczyny i ich towarzystwo. Jezeli chodzi o mnie, to wlasnie z nim przeżyłam swój pierwszy raz. Tyle tylko ze on mi nie wierzy, ze byłam dziewica bo jak on to powiedział "nic nie czułem". Wcześniej podobno miał ich 3. I z każda wyczuł błonę a ze mna nie. I od samego początku mi to wypomina, ze jego zdaniem nie byłam dziewica gdy pierwszy raz uprawialiśmy seks. Do tej pory uważa ze go okłamuje i co jakiś czas do tego wraca. Zarzuca mi ze nie jestem z nim szczera. I ze nie chce sie do tego przyznać.

Chodzi o to ze namawianie kogos do drazenia tematu co bylo kilkanascie lat temu przed slubem (obecnie zyjacy ludzie sa juz ludzmi innymi) do niczego konstruktywnego nie doprowadzi. Do zycia trzeba miec dystans i teraz popatrz:

nigdzie nie napsiale ze nie masz pisac na tym forum

albo ze jestes tyranem

Wymyslasz i widzisz to co chcesz widziec, co podsuwa Ci wyobraznia i emocje a co ma 0 wspolnego z faktami. To nad tym powinnas sie mocno zastanowic, w koncu to jest Twoj wlasny problem w Twoim zyciu.

Kolejna osoba ktora "drazy" temat. Ale co jest tego powodem? Ciekawosc? Zawisc zeby ktos inny nie mial lepiej? Nie umiejetnosc panowania nad myslami i emocjami? Wszyscy tak mamy ale czasem trzebe sie starac "kontrolowac". To co sie mysli, mowi i czuje a nie podazac za kazdym impulsem emocji.

Poza tym czasami przychodzi taka glupawka, chec pochwalenia sie czyms, proba mowienia o jakis fantazjach czy zrzucenia z siebie czegos. Jesli to nie ma przelozenai na zycie (a najczesciej nie ma jesli sie realnie nie dazy do zrobienia tego teraz) to takie cos nie ma zadnego praktycznego znaczenia.

Też tak sądzę. Nie możesz być naiwna, przyciśnij go do ściany. Czuję, że to świeża sprawa, pewnie to się wydarzyło nie tak dawno... Coś tak czuję. Jak ma Ci powiedzieć prawdę- to całą. Tylko potem niech nie robi z Ciebie wariatki, chorej psychicznie, która nie umie wybaczyć, osaczającej itp., bo niedaleka droga wtedy do tego. Konkretnie kawa na ławę i dąż do tego by powiedział Ci prawdę, ale nie swoją, tylko tak jak naprawdę to było, tylko wtedy jesteś mu w stanie wybaczyć.

Pomyśleć, że w dojrzałym związku taka dziecinada.. Coś mi się nie chce wierzyć, że tak go ruszyło. Zastanawia mnie co on chciał tym osiągnąć.. Potraktowałbym to z dystansem.