Seks oralny - jak w mojej sytuacji sobie poradzić?

Otis, bardzo Ci dziękuję za odpowiedź. Rzeczywiście, jest w tym mnóstwo racji. To bardzo pożyteczna rada! Poza tym, rzeczywiście, ostatni raz gdy się kochaliśmy, to było tak, że to ja zaspokajałam (a raczej próbowałam) jego, bez późniejszego "klasycznego" stosunku. Cenne spostrzeżenie, na które pewnie sama bym nie wpadła.

Czyli jednak może być tak, że mimo, że bardzo chcę i mam na to ochotę, to po prostu nie dam rady?

Wybacz ale  czytając twój watek uśmiechałam się sama do siebie  , mój mąż byłby tobą zachwycony gdyż twierdzi że nie ma nic piękniejszego niż entuzjazm u kobiety he he
Do rzeczy trzy nieudane próby to nie tragedia , po drugie panu należy sprawę wyjaśnić dokładnie jak pisał przedmówca   tyle że mówiąc wprost iż niestety ale ćwiczenia czynią mistrza i liczysz na udostępnienie jego szacownej osoby jako obiekt treningowy myślę że będzie zachwycony skończyć może zawsze wiadomo jak

Może tak to właśnie ujmę Poza tym, właśnie nie wiedziałam, czy trzy nieudane próby już o mnie jakoś świadczą, czy tylko są początkiem, do uczenia się jakichś zasad i preferencji. To pewnie śmieszne, ale naprawdę nie wiem jak to jest.

Nie ma co przepraszać, bo pytanie jest jak najbardziej na miejscu.
Próbuje mnie nakierowywać, podpowiada mi czego chce i kieruje mną delikatnie, tyle że nie potrafię tego wszystkiego jeszcze wykonać. Dlatego nie wiem czy to kwestia wprawy, czy po prostu z góry brak mi umiejętności.

aj tam zaraz co sie dzieje z wami?? nie znasz prostegoprzysłowia,,jak sie nie ma co sie lubi to sie lubi co sie ma,,

W samej różnicy wieku nie widzę problemu. Jest jednak problem co do zasady.
Kwestia różnicy wieku i doświadczenia to temat niebagatelny.

Zdarzyła mi się swojego czasu dziewczyna, cztery lata ode mnie młodsza. Ładna (bardzo), błyskotliwa i rzeczowa. Taka ?nie rozmieniaj się na drobne?. Nazwijmy ją Zuzanna. Zuzi, pomimo trzydziestuparu lat na karku, nie udało się jak dotąd stworzyć żadnego poważnego związku. Dużo pracowała, była niezależna i do tego bardzo intelektualnie wymagająca. To mogło tłumaczyć trudności w znalezieniu odpowiedniej osoby. Spotykaliśmy się często, z dużą obustronną satysfakcją. Seks, uczucia, szacunek. Jednak jej sposób bycia w relacji ze mną miał ciągle taki ?kochankowy? charakter, z dużą ilością luzu i przestrzeni, czegoś na granicy zaniedbania. Nie potrafiłem tego stylu przełamać.

Jako bardzo młoda dziewczyna Zuzanna znalazła się w relacji z o 25 lat starszym facetem. To nie był przypadkowy gość. To intelektualista, postać publicznie znana, człowiek z charyzmą, do którego kobiety zawsze lgnęły i nadal lgną. Kobiety i młode dziewczyny. To był dla Zuzy pierwszy związek. Akceptację swojej kilkunastoletniej kobiecej intelektualności, swojej nietuzinkowej wrażliwości, akceptację nie byle jaką, bo człowieka wybitnego, pozyskała za ciało, którego on pożądał. Ponieważ nie było to jedyne ciało, jakim mógł dysponować, Zuzanna, nie chcąc utracić tego wszechogarniającego poczucia akceptacji intelektualnej, stając w szranki z innymi, sobie podobnymi, sprzedała swoją seksualność całkowicie. Oddała swoje ciało za poczucie akceptacji.

Zuzanna, jako osoba dorosła, ma problemy z bliskością. Seks owszem. Zwykły kontakt fizyczny natomiast stanowi dla niej problem ? akceptację w związku utożsamia wyłącznie z seksem. Przed zwykłymi ludzkimi odruchami (buziak na dzień dobry, przytulenie w drzwiach) odruchowo się broni. Oczywiście zdaje sobie z tego sprawę. Metody, które stosuje są proste; jeśli nie pójdziemy dzisiaj do łóżka, to może spotkajmy się jutro. A jeśli mamy spotkać się dzisiaj to może wypijemy trochę wina (na rozluźnienie). Z tego robi się pejzaż, który na początku określiłem jako ?kochankowy?.

To jest przypadek, kiedy młoda dziewczyna traci na związku ze starszym partnerem.
I chyba cały ten post powinien wylecieć do innego działu...

Po pierwsze, cieszę się, że to właśnie tutaj napisałam o swojej sytuacji. Podejrzewam, że na innym forum cała dyskusja wyglądałaby znacznie inaczej, być może nawet wulgarnie. Podchodzicie do wszystkiego dojrzale, a Wasze wypowiedzi są konstruktywne. Co nie jest dla mnie bez znaczenia, bo patrząc na sytuację bez emocji, można z rozsądkiem pewne rzeczy ocenić, a tak się składa, że wokół siebie nie mam absolutnie nikogo z kim mogłabym porozmawiać, chociażby o samej tylko relacji, bez jej szczegółów. Stąd, w ostateczności sięgnęłam po forum.

Po drugie, temat tego forum to "Seks, seksualność, psychologia". To trafne ujęcie tematyki, bo te rzeczy są ze sobą powiązane i ostatnie cztery posty dobitnie to pokazują, bo mają w sobie ogromną porcję prawdy. Z tematu czysto "technicznego" przeszliśmy na psychologię. Być może mój problem nie jest w gruncie rzeczy przyczyną, lecz objawem.

Raz, że lubię, to co mam, bo nie mam niczego innego i stąd do kumplostwa przedostało się coś innego, i to z facetem, który nie ma problemu z lawirowaniem między kolejnymi przedstawicielkami płci żeńskiej. A zawsze wyznawałam zasadę, że pewnych rzeczy nie należy z sobą mieszać. A mieszam, bo poza kumplostwem łączy nas szereg bardzo wielu połączeń i różnorodnych zależności.

Zwykłe okazje do samego seksu wcześniej już miałam, lecz nie jestem w stanie kochać się z kimś, kogo zbyt dobrze nie znam i nie czuję się z taką osobą bezpiecznie. Aż tak na tym mi naprawdę nie zależy, by szukać kogo popadnie. Stąd też weszłam w tę relację, która tak po prawdzie jest o wiele bardziej skomplikowana i trudniejsza, niż ją opisałam, i jak słusznie zauważyliście, prędzej czy później się skończy. Czego, co gorsza, boleśnie jestem świadoma. Obawiam się jednak, że raczej nie mam szans na coś "dobrego i zdrowego". I uświadomiłam sobie, dzięki Wam, że w gruncie rzeczy zwyczajnie się boję. Jeśli bowiem nie nauczę się oralnie zaspokajać tego mężczyzny, to nigdy nie zdołam zrobić tego dla swojego ewentualnego stałego, prawdziwego partnera.

To tak zwana "matryca" - zasada pierwszych połączeń. Jak przy Zuzannie. Z tą tylko różnicą, że z patrzeniem na to jak na porażkę, raczej będę stronić od związków, nie tylko seksu, ale bliskości... w ogóle.

Seks jest ważny dla mężczyzn, a z każdym kolejnym przeczytanym wątkiem widzę to coraz wyraźniej. Czy nie jest przecież tak, że niezależnie od tego, jak dobrze mężczyzna dogaduje się z kobietą, nawet jeśli podzielają wspólne pasje, potrafią z sobą rozmawiać o wszystkim bez wyjątku, nawet jeśli jest między nimi jakieś pożądanie, to jeśli w sprawach łóżkowych kobieta nie będzie potrafiła spełnić wszystkich oczekiwań faceta, to całość zwyczajnie się rozpadnie?

Co z powrotem prowadzi mnie do pytania: "Jak to robić?".

a czy nie czujesz że popelniasz błąd

masz jedno życie,
sorry ale dla mnie

to marnujesz teraz czas z kimś starszym, czujesz coś w stylu nie spełniania jego oczekiwań, a co jeśli jego oczekiwania bedą ciągle rosły

może nei dasz rady ich spełnić??

za kilka lat obudzisz się z ręką w nocniku, no nie czarujmy się

forma 20 latka w tym wieku, farmakologicznie chyba do zatrzymania

i czeka cię powtórka z rozrywki

z rozwodnikiem, z kimś kto ma "spaprane papiery"

co oczywiście nie wyklucza niczego, nawet związku

nie czujesz ze coś Ci ulatuje ???

całkiem lóźno, z drugiej strony, a jeśli mimo rad, nie opanujesz techniki , co zrobisz ??
gdy tak bardzo będziesz chciała spełniać życzenia, a gość stwierdzi że inną służkę, znajdzie

będzie płacz, załamka ??

incredulitate myślę że twój problem tak na prawdę  polega na braku własnej samoakceptacji i pogodzeniu się z rolą wyznaczona ci przez społeczeństwo. Ja osobiście nie widzę nic nadzwyczajnego w sexie z dużo starszym mężczyzną pod warunkiem że  mam na to ochotę a facet nie ma rodziny czyli nikogo nie krzywdzę. A w czym niby maił by być lepszy 30 latek bo to potencjalny kandydat na męża to nie średniowiecze nie sprowadzajmy wszystkiego do procesu prokreacji jakby nic innego poza rodzeniem dzieci i posiadaniem rodziny nie było istotne .
Co do kwestii kobiet około 30 to niestety nie wiem czemu ale faktycznie faceci traktują je jak podkategorie bo młodszą można sobie wychować lub jeśli nikogo nie złapała do tej pory to coś z nią nie tak . Jak dla mnie nie można się poddawać przyjętym normą  trzeba walczyć o swoje a z czasem poznasz odpowiednia osobę . Osobiście wyznam że nie przepadam za obciąganiem a co tam nazwijmy to po imieniu, nie należę do kobiet które to podnieca a co lepsze nawet mój pan wie o tym że bez chęci nic nie będzie wiec jak już pisałam podstawa to chęci. Ja gdy jestem podniecona czyli nie klękam i robię swoje tylko w trakcie jak to robię jestem stymulowana spisuje się najlepiej i moja połowa o tym wie. Może być tak że i ty potrzebujesz stymulacji w trakcie a nie gapienie się jak twój partner pojękuje ( też mi zabawa). Tylko mi nie pisz że podnieca cie myśl że jemu jest dobrze bo w takie bzdury nie uwierzę może na początku ze dwa razy ale potem ..
Z oralem jest tak że nie zawsze wychodzi raz facet chce powoli raz szybciej i nie ma sie co dobijać myślę ze on wie o tym z racji wieku i wystarczy z nim szczerze pogadać

Codzienny staranny makijaż, ładne, czyste i ułożone włosy, do tego fajny ciuch są u mnie podstawą - chociażby dlatego, że pracuję w kancelarii i moja profesja wymaga ode mnie tego, bym nie pomykała w rozklapciałych adidasach. Fizycznie sprawna także jestem, trenuję karate i judo łącznie cztery razy w tygodniu (tak się zresztą poznaliśmy). Może po prostu przyciągam tylko dwa typy facetów: tych, którzy chcą tylko seksu i tych, którzy chcą tylko ze mną pogadać, wyjść na kawę.

Powoli dochodzę do wniosku, że chyba całą sprawę oleję Wyjdzie? Cudownie. Nie wyjdzie? Na pewno odbije się to na moim patrzeniu na siebie jako kobietę, ale jakoś to przeżyję, bo po prostu nie będę miała wyboru. Ale bardzo chcę wierzyć, że da się tego nauczyć. Przepraszam, to zapewne rezultat mojej pojawiającej się już frustracji, ale ze złością pomyślałam, że prostytutki jakoś sobie radzą, niezależnie od tego czy mają ochotę, czy im się chce, czy są zmęczone, czy nie - naprawdę wszystkie mają taki talent?

Ale pomyślałam, że prawdą jest, że zupełnie inaczej takie sprawy muszą wyglądać, gdy dla obu stron jest to nowe, gdyż wówczas można razem pewne rzeczy poznawać, odkrywać i się ich uczyć - wspólnie dojrzewać - a co innego, gdy ktoś już jest "wyrobiony" i to partnerka musi samodzielnie się dostosować.

Po pierwsze kiedy prostytutkom się chce? Miałem okazję zasmakować oferty takich Pań i ich talent jest marny, to jest pańszczyzna, od takich pań nie oczekiwałbym dobrego oralu. Pomijając techniczne szczegóły nie mają podejścia do normalnej kobiety, partnerki w związku. Ale zaznaczam że nie mam takiego doświadczenia w takich wycieczkach jak Twój partner.

Ogólnie popieram post #5. Za sam Twój entuzjazm partner powinien być bardzo zadowolony i nie grymasić.

No cóż, mój problem rozwiązał się sam.
Mimo, że pomógł sobie i dokończył w moich ustach, to jednak to nie było "to". Toteż zadzwonił po profesjonalną pomoc, która już następnego dnia poprawiła moje braki.

Cóż, seks jest dla mężczyzn wartością nadrzędną, więc mogłam spodziewać się takiego obrotu sprawy.
Gdyby "wkoło roiło się od normalniejszych facetów" to myślę, że na jakiegoś bym się w końcu do tego czasu natknęła. Tyle, że kiedyś, jeszcze jakieś 7 miesięcy temu, wierzyłam, że miłość lub jakakolwiek zasada przyzwoitości potrafi sprawić, że ktoś zapanuje nad sobą i może być wierny wobec drugiej osoby. Teraz przynajmniej wyzbyłam się tej dziecinnej naiwności.

Zgryźliwie dodam, że problem samoakceptacji stał się nagle wyjątkowo aktualny

Dzięki za poświęcenie mi swojego czasu poprzez Wasze odpowiedzi!