I co dalej?:( czy jest sens walczyć?

Nie masz o  co ani o kogo walczyć- jest pozamiatane. Przykra sytuacja, ale prawdziwa niestety. Facet powiedział Ci wyraźnie, że nie kocha Cię i  to od dawna, że był z Tobą z litości i przez sentyment wspólnie przezytych lat itd. Czy można powiedzieć komuś dosadniej? No mozna- można np. powiedzieć "odpierdol się ode mnie"- on powiedział Ci, że nie widzi mozliwości byście dalej mogli byc małżeństwem. Mało tego- on zachęca cię nawet dot ego, by poszukała sobie innego faceta, wtedy on zgodzi się na rozwód, a dopoki Ty będziesz sama, on pozostanie z Tobą na papierku. Nie ma szans. musisz pogodzić się z taką sytuacją i pojąć, że tamten etap w zyciu raz na zawsze się skończył. Jesli będziesz żebrała o jego uczucia, narzucała się mu, to skutek bedzie dokładnie odwrotny. Facet ma taka konstrukcje psychiczną, że to on lubi zdobywać- adoracja kobiety może łechtać jego ego (w waszym przypadku raczej go to drażni, bo on chce, żebyś odczepiła się od niego, ponieważ najzwyczajniej w świecie przestał Cię kochać), ale nie lubi być zdobywany i to wbrew swoim zyczeniom.
Moim zdaniem facet ten przestał czuć do ciebie cokolwiek, ponieważ Ty kojarzysz mu się z wilka zyciową klęską i porażką. On czuje się jak zyciowy nieudacznik, a Ciebie widzi, jako świadka jego porażki. Gdy żenił się z Toba chciał miec rodzinę, o którą nalezycie by zadbał, chciał byc takim przywódcą stada, przy którym jego stadko mogłoby czuć się bezpieczne. Tymczasem wszystko poszło nie tak, jak trzeba. Zmarło Wasze dziecko, a drugiego dziecka nie udało Wam się począć. On widział Twoją rozpacz po stracie dziecka, twoją męczarnię potem i wszystko to zwyczajnie go przerosło. Ty nie pasujesz do jego idealnej wizji życia dla niego- to normalne myślenie, bo nikt przecież nie zakłada rodziny i nie zakłada, że w jego rodzinie wszystko będzie szło jak po grudzie. Facet ten, we własnym mniemaniu, nie sprawdził się więc, jak dobry opiekun swojego stadka. Dlatego właśnie o ciebie nie kocha- on nie kocha siebie przez to wszystko i dlatego. Musisz zająć się sobą, pójść na porządną terapię a z mężem utrzymywać dobre koleżeńskie stosunki. Niczego od niego chcieć w sprawach damsko- męskich, bo on będzie od Ciebie coraz bardziej uciekał. To nie twoja wina, że doszło do czegoś takiego. On za jakiś czas pozna kobietę albo już poznał lub jest na etapie szukania i będzie chciał zacząć wszystko od nowa, z czystą kartą, z kimś innym, mając nadzieję, że następnym razem uda mu się zbudować szczęśliwą rodzinę.

Masakra, strasznie mi przykro. Nie ma większego nieszczęścia, które mogło Was spotkać. Niestety 80% par nie radzi sobie z chorobą lub stratą dziecka, czytałam o takich badaniach. Nie wiem jakie, ale na pewno jest jakieś życie potem. Wszyscy wieszają psy na Twoim mężu, zapominają o tym, że on stracił dziecko, a potem żonę na rok, przez depresję. Ten człowiek jest na pewno potwornie poraniony, nie miej do niego pretensji, że nie dał rady. Nie wiem, dlaczego Cię to wszystko spotkało i aż mnie ściskało w gardle, jak czytałam Twojego posta.
Twój mąż radzi sobie, jak umie. Jest tylko człowiekiem. Moim zdaniem najważniejsze jest, żebyście rozstali się w zgodzie, bo ten bagaż, który zaserwował Wam los, jest dla niego za ciężki. Nie oceniam go, przykro mi, że tak się stało.

Najważniejsze teraz jest, żebyś podniosła się na tych zgliszczach, przeżyła to wszystko, czas naprawdę leczy rany, rany po stracie dziecka nie da się wyleczyć, ale można ją przynajmniej zaakceptować. Przed Tobą długa droga. A czy na jej końcu jest Twoje szczęście, to zależy od Ciebie. Jednak musisz puścić go wolno. Bo trzymasz się strasznie kurczowo, wbijasz pazury mocno w coś, czego już niestety nie ma. Zaakceptowanie tego będzie drogą do Twojego wyzdrowienia. Koniecznie idź na terapię, na pewno są terapie grupowe dla osób po stracie dziecka. Tam znajdziesz zrozumienie, pomoc, ludzi, którzy są dalej niż Ty. Na pewno się nie poddawaj, wpadaj tu często, tu jesteś w dobrym miejscu, jest tu wiele mądrych, pomocnych osób. Trzymaj się tymczasem.

Szczerze powiem ci ze facet nie wie czego chce tak naprawde. Tylko ze jak dla mnie to jego tlumaczenia sa bzdurne a wziecie slubu bys stanela na nogi jest porażką. Tak sie nie mowi do kogoś kogo sie kocha. On otworzy oczy jezeli przestaniesz sie z nim kontaktowac bo narazie robi z Toba co chce bo wie ze sie od niego uzaleznilas. Szczerze jak dla mnie nie zaslugujesz na niego bo jesteś za dobra. On sam jest zagubiony i sam nie wie czego chce a ty cierpisz i nie wiesz co bedzie jutro. Szkoda mi Ciebie w tym wszystkim.

Tutaj on zapomnial ze istniejesz skoro woli slodzic obcej jak tobie czego ja tez nienawidze. Krótkie rozmowy przez telefon to tez oznacza ze poważnie cie nie traktuje. Zacznij mysleć o przyszłości ale bez niego.

Dzień dobry,
UWAGA, rozumiem Ciebie (nie martw się, sam jestem stracony)

      Dane: 
         1) ...czy jest sens walczyć?"  - walczyć?? Ty piszesz o miłości czy o sportach walki, dobieraj mądrzej słowa.  Nie, nie ma.
         2)   "I co dalej?:(... - szczery kontakt. {jeśli operujesz uczuciami nie ma mowy o żadnym slangu babskim, męskim absolutnie})
__________________________________________________________
     Szukane:    Pragnę abyś wiedziała,  na forum nie znajdziesz pomocy, PAMIĘTAJ, jeśli znajdziesz tutaj jakiś post tłumaczący obecną sytuację albo co gorsza zaślepiający prawdziwe uczucie to spotęguję to tylko nawrót tej tęsknoty...   Bo widzisz w miłości bardzo ważną rolę odgrywa rozum.   
__________________________________________________________

     Rozwiązane: """""Nie okazywałam mężowi uczuć...""""""  - tu tkwi problem. Nie ma nic gorszego, niż tłumienie szczerości.   
__________________________________________________________ 

    Odpowiedź: 
1) Mężczyzna okazuję (czyn,listy) przywiązanie, a Kobieta bez słowa pozostaję,  proszę zerknij na obrazek:  http /w42.imgup.net/post63d9.JPG.

2) możesz zapomnieć o tym robiąc skoki w boki

3) samobójstwo (tu musi być brak nałogów)
#######
Szukasz refleksji nie pomocy.  W takim wypadku człowiek - człowiek jest serum, nie człowiek-ego-internet_forum - człowiek-ego-internet_forum.