Problem z kobietą

Poważnie, porozmawiaj z nią. Może stwierdziła, że skoro nawet nie próbujesz jej pocałować to traktujesz ją tylko jak koleżankę. Ona zrobiła pierwszy krok - to ona pierwsza do Ciebie napisała. Szczerze? Gdybym była na jej miejscu to pomyślałabym, że Ci nie zależy.

Albo ja pocalujesz albo nie, to sa jedyne 2 wyjscia. Odwaz sie to zrobic, nie masz nic do stracenia. Wedlug mnie to jedyny sposob, aby okazac, ze nie jest dla Ciebie tylko kolezanka.
Paraliz nie ma tu nic do gadania, umow sie z nia i na spotkaniu ja pocaluj. Nie oczekuj niczego, po prostu badz ciekawy jej reakcji.

I prosze nie gadaj o niesmialosci jakby to byl jakis nowotwor, bo to nic strasznego - sam zobaczysz kiedy juz ja pocalujesz! Glowa do gory

I jak sprawa? Po przeczytaniu pierwszego postu od razu pomyślałam, że dziewczynie już się cierpliwość skończyła. I tak zrobiła dużo więcej, niż niejedna na jej miejscu.

Sama kiedyś miałam podobną sytuację. Chłopak, do którego mnie ciągnęło i jego do mnie (chyba) też. W pisaniu mocny, ale na tym się kończyło. Kilka razy nawet dobitnie mu zasugerowałam, że fajnie było by się jakoś "określić", bo mnie takie pogrywanie w kotka i myszkę nie bawi. Wtedy się pojawiały tłumaczenia, że on jest nieśmiały, nigdy nie miał dziewczyny bla, bla. Dla mnie to trwało zdecydowanie za długo. Nie miałam ochoty odwalać "roboty" za faceta. Kilka razy próbowałam zerwać kontakt, on wracał jak bumerang. Liczyłam, że może jednak coś z tego wyjdzie, ale doszłam do wniosku, że to nie ma sensu. W końcu się w sobie zawzięłam i dziękuję dobranoc. On jeszcze coś tam pisał, ale ja już miałam dosyć. I wiesz co? Nie żałuję w ogóle. Jestem w szczęśliwym w związku, w którym nie muszę robić za faceta. A "pan znajomy"? Nie mam z nim kontaktu (bo po co), ale coś mi się o uszy obiło, że dalej "szuka miłości". Miły facet, ale jeśli dalej będzie taki pierdołowaty, bo raczej prędko się u niego nic nie zmieni.

Tak, wolę jak na początku to facet jest bardziej aktywną, adorującą stroną. Prawda jest taka, że większość kobiet tego oczekuje.

Mój facet zagrał w otwarte karty. Jak byliśmy na etapie "randkowania", to po jednym ze spotkań napisał mi sms'a. W nim wprost napisał, że mu się spodobałam i chciałby, żeby z tego coś więcej wyszło, ale nie wie, czy ja też chcę. Jak sam stwierdził- pomógł sobie sms'em. Muszę przyznać, że bardzo dobrze odebrałam takiego konkretnego sms'a, ale nie miałam ochoty mu się tak łatwo "na tacy" wystawiać, więc trochę wymijająco odpisałam. Przy najbliższym spotkaniu nawiązał do napisanej przez niego wiadomości i tak wyszło, że oboje chcemy zacząć tworzyć wspólną historię. I tworzymy do tej pory.

Ty masz o tyle łatwiejszą sytuację, bo wiesz, że ona jest Tobą zainteresowana. Sama odwaliła duży kawał roboty, a Ty dalej nic. Okej, nieśmiałość nieśmiałością, ale trzeba z tym walczyć. Ona Cię odprawi i będziesz czekać na kolejną, która Cię wyrwie? Możesz sobie długo czekać. Poza tym, nieśmiałość utrudnia życie w wielu innych płaszczyznach, nie tylko miłosnych.

Działaj i powodzenia.

Chyba już nic nie zdziałasz. Znajomość się rozwijała, wszystko było dobrze ale zabrakło czułości, pocałunków, jakiegoś pożądania. Jej uczucie z fascynacji,zauroczenia wygasły bo brakowało czegoś więcej. Stałeś się dla niej kolegą i zaszufladkowała Cię w swojej głowie jako przyjaciel.

Musisz przełamywać swoją nieśmiałość bo będzie Tobie ciężko poznać kolejną kobietę i rozwijać znajomość w kierunku związku.

To już wie tylko ona. Może liczy na Twoją wzmożoną aktywność, a może już ma dosyć tej sytuacji i zostałeś przekreślony. Ja na początku liczyłam, że facet się ogarnie, ale w pewnym momencie skończyła mi się cierpliwość. On jeszcze próbował jakichś tam "zaczepek", ale ja go najnormalniej w świecie olałam. To nie była miłość, po prostu fajnie nam się pisało i nie ukrywam, że troszkę miałam nadzieję, że coś z tego więcej wyjdzie, ale nie wyszło. Jak pisałam- niczego nie żałuję, jestem szczęśliwa z kimś innym. A, że on dalej w tym samym miejscu tkwi, to już jego problem.

ktoś jest/był w podobnej sytuacji i może jakoś pomóc? Ja wiem, że mogło jej się wydawać, że mi nie zależy(a bardzo mi zależy) i dlatego nie odpisuje, ale ja po prostu taki już jestem (zbyt nieśmiały, pewnie gdyby nie to, że zaczęła mnie unikać to pewnie jeszcze troche czasu by mi zajęło jej wyznanie co czuję do niej- napisałem jej w sms co czuję, wiem, że troche to głupie takie wyznawanie uczuć przez sms, no ale nie dała mi szansy by porozmawiać), ale właśnie chcę to zmienić i spróbować z nią, ale nie wiem co mam zrobić by mnie jeszcze chciała słuchać. Wierzę, że jeszcze nie jest za późno.

Pisałeś, że studiujecie razem, więc nie wierzę, że nie da się z nią przez chwilę porozmawiać twarzą w twarz. Moim zdaniem pisanie smsów zamiast rozmowy nie było dobrym pomysłem. Z resztą, nie wiem w jaki sposób je skonstruowałeś, może to bardziej przypominało skomlącego psa niż faceta?

Może ona czeka na jakiś bardziej zdecydowany krok z Twojej strony niż sms, a może już sobie Ciebie "odpuściła". Tak, taką opcję też musisz brać pod uwagę. Już Ci pisałam, że w przypadku podobnej sytuacji w pewnym momencie powiedziałam stanowczo pas. Poirytowanie we mnie narastało i postanowiłam zakończyć znajomość. Facet coś tam jeszcze próbował, ale ja go najnormalniej w świecie olałam. Tak, zero odzewu z mojej strony. Rozumiem ,że nieśmiałość to spory problem, ale też nie mam ochoty stanowić część "terapii". Jestem kobietą i naprawdę nie chciałabym jeszcze roli faceta przejmować. Tak, bo skoro takiego chłopa trzeba nawet wyrywać, to skąd mam pewność, że w związku też nie musiałabym być tym "facetem"?

Myślę, że możesz czekać w nieskończoność na tą "rycerkę" na białym koniu, która Cię uratuje z wieży, pocałuje i odczaruje. Chłopie, nie wiem ile masz dokładanie lat, ale wnioskuję, że ponad 20. Jasne, że nikt się nie rodzi z doświadczeniem. Myślę, że praktycznie każdy stresował się swoim pierwszym pocałunkiem, ale Ty aż nadto.

Nie byłabym tego taka pewna. Możesz mi wierzyć lub nie, ale takiej sytuacji czas wcale nie działa na Twoją korzyść. Jak już pisałam, miałam do czynienia z bardzo podobnym do Ciebie facetem. Ta znajomość była dłuższa i z każdym dniem wkurzała mnie coraz większa (przepraszam) "pierdołowatość" tego osobnika. Mnie to Twoje stwierdzenie nie przekonuje, że "już tyle te podchody trwały, więc jej zależy". Jak to mówią "nie ma wagonu, którego nie da się przestawić". Ludzie się rozstają po wielu latach związku, wspólnego życia, miłości. Od grudnia to Ty się jej co najwyżej możesz podobać. Tak, mogłeś jej się podobać, mogła się zauroczyć, ale na pewno to nie miłość- ona przychodzi później. W tym czasie, dziewczyna mogła sobie zdać sprawę z tego, ile z Tobą zachodu i po prostu podziękować.

Słucham? Ty kobiety chcesz zrozumieć? Chłopie, ona i tak dużo zrobiła, Ty palcem nie kiwnąłeś, nagle się obudziłeś ze snu zimowego i jeszcze takie pytanie zadajesz?!

Zacznijmy od tego, że... żeby kogoś "stracić", to trzeba go najpierw "zdobyć".

Nieśmiałość nieśmiałością, ale dla mnie to nie jest do końca normalne. Pytałeś jak się jej pozbyć. Proces długotrwały. W necie znajdziesz pełno wskazówek, ale może się okazać, że ta sytuacja ma jakieś drugie dno i wtedy będzie ciężko coś zrobić bez psychologa.

Chłopie, kręcisz się w kółko przynajmniej od miesiąca i przez ten czas nic nie zrobiłeś i jeszcze się pytasz, czy "umówić się z nią na spacer"? Poza tym, przecież już ponoć jej w sms'ie coś tam wyznałeś i to olała. Pomijając już, że tego typu rozmowy zdecydowanie bardziej powinno się "face to face" przeprowadzać. Możliwe, że ona to samo uznała. To jest ta lepsza opcja. Druga zakłada, że już sobie totalnie Ciebie odpuściła. Nie zdziwiłabym się. Napiszesz, że jesteś nieśmiały. Okej. Jakby była Twoją dziewczyną, to też byś się wstydził i jej tylko sms'y pisał?

Zdaję sobie sprawę, że mój komentarz niekoniecznie przypadnie Ci do gustu. Uwierz jednak, że jest bardzo szczery i napisany na podstawie własnych doświadczeń i obserwacji. Taka jest prawda, że "tego kwiatu jest pół światu". Ty możesz stać w miejscu i użalać się nad sobą, że jesteś nieśmiały. Prędzej czy później zakręci się wokół niej samiec, który zrobi wszystko "tak jak trzeba" i tyle będzie po niej. Albo się ogarniesz i zaczniesz działać... albo miej pretensje tylko i wyłącznie do siebie. O ile w ogóle jest co ratować. Taką opcję też musisz brać pod uwagę.

//napisałeś nowy wątek, który został zamknięty, tam chciałam odpowiedzieć, ale już nie zdążyłam, uznaj to za odpowiedź na tamtego posta.

//Hej. Sama napisałam tutaj niedawno, tak się złożyło, że przeczytałam Twój wątek... i okazuje się, że zachowujesz się zupełnie tak jak mój chłopak na początku naszej znajomości. Powiem Ci szczerze, że jesteś zwyczajnym tchórzem. "Taki już jestem"? Co to jest w ogóle za gadanie? Jesteś w miarę dojrzałym człowiekiem, skoro już studiujesz, chyba już czas zacząć pracować nad swoimi wadami, szczególnie tymi, które ewidentnie utrudniają Ci życie. Jak coś Ci się w sobie nie podoba to to zmień zamiast biadolić. To nie jest kwestia tego, jak sprawdzić, czy jej się podobasz (to chyba oczywiste), ale żebyś potrafił wchodzić w relacje z kobietami.

Podchodzę do tej całej sprawy troszkę osobiście, ponieważ potrafię zobaczyć siebie w tej dziewczynie, więc wybacz mi proszę ostrzejszy ton. Wydaje mi się, że trzeba takie rzeczy mówić wprost i bez ogródek, zakładam, że tego oczekujesz. Jeśli chcesz z kimś stworzyć zdrowy związek, musisz nauczyć się okazywać uczucia. I nie "tylko tyle ile trzeba, żeby ona nie odeszła", to jest najgorsze, co możesz zrobić. Dasz jej teraz kwiaty a później co? Znowu przez rok będzie się zastanawiać o co Ci właściwie chodziło i robić sobie nadzieje na coś więcej? Możesz tym sposobem zbudować z nią związek (ona go zbuduje), możecie być nawet jakiś czas szczęśliwi, Ty na pewno będziesz szczęśliwy. Ale ona będzie z człowiekiem, który nie potrafi jej okazać uczuć, zamyka się w sobie i jest tchórzem w kontaktach z ludźmi. Więc weź się za siebie. Nie rób minimum, tylko otwórz się przed innym człowiekiem, jeśli chcesz, żeby Ci zaufał. Chociaż może teraz na to jeszcze za wcześnie. Ale zawalcz o nią, pokaż, że Ci zależy. Nie jakimiś głupimi kwiatami, które będą tak naprawdę tylko po to, żebyś nie musiał nic mówić (co nie?), tylko szczerą rozmową. Długą. Nie taką w której powiesz minimum tego co musisz, tylko powiesz jej po prostu to co czujesz. Nie myśl i nie planuj każdego słowa, nie analizuj każdego zdania przed wypowiedzeniem, po prostu powiedz to co czujesz.

Nie jestem psychologiem, żeby Ci powiedzieć, jak walczyć z nieśmiałością, sama chciałabym to wiedzieć, żeby przekazać mojemu partnerowi. Ale uważam, że powinieneś pójść do psychologa, jeśli sobie nie radzisz. Ja wiem tylko tyle, że mało jest kobiet, które będą szczęśliwe w związku, w którym muszą całą inicjatywę wziąć na siebie (są takie?). I to na pewno nie jest taka kobieta, skoro czekała aż W KOŃCU podejmiesz jakieś działanie. Ja robiłam podchody do mojego faceta przez dobry rok czekając na coś z jego strony. Nie doczekałam się, sama pociągnęłam to dalej. Kocham go, ale powoli zaczynam żałować, że to zaczęłam. Daj coś z siebie do związku, ale z uczuć, z serca, a nie kwiatka.

Powodzenia.

Jesteś typem wrażliwca,więc będziesz miał przechlapane Tamta znajomość już spalona,zapomnij o niej,dawno miałeś już złąpać ją za rękę,pocałować,a potem seks....taka jest kolej rzeczy, teraz już jest za późno,wpadłeś do szufladki z napisem kolega i tam już pozostaniesz...
Niestety to na facecie spoczywa odpowiedzialność za kierowanie związkiem,inicjacją spotkań itd.
Jeszcze jedna rada,nie rozmawiaj z kobietą o uczuciach,tzn na początku znajomości,później można,a nawet trzeba,ale nie na początku...

Co do walki z nieśmiałością,to proponuje dużo rozmawiać z ludźmi,w każdej nadarzającej się okazji...pytaj np nieznajomych ludzi o coś,o drogę,godzinę itd.
Poszukaj w internecie artykułów na ten temat.

Prawda jest taka, że w Twoim wątku padło już wiele rad. Rzecz w tym, że Ty (poza przeczytaniem) nic z nimi nie robisz. Nawet założyłeś drugi wątek w innym dziale, który z resztą został zamknięty przez moderatora. I tyle. Odrzucasz wszystkie rady/propozycje, które wymagają jakiejś Twojej ingerencji.

Najśmieszniejsze było Twoje stwierdzenie "I jak tu zrozumieć kobiety? ". Naprawdę wierzę, że żartowałeś z tym tekstem albo tak napisałeś z marszu, bo gdzieś usłyszałeś, że "ciężko z babami". Ta Twoja znajoma jest akurat bardzo "prosta w obsłudze".

Na miejscu tej dziewczyny, to bym sobie Ciebie odpuściła, przykro mi. Śmiem twierdzić, iż nie jesteś aż tak wyjątkową osobistością, a jak to mówią "tego kwiatu jest pół światu".

Jak już masz taki problem z przełożeniem znajomości na bardziej damsko-męski grunt, to myślisz, że Twoje "problemy" znikną, gdy ona Cię wyrwie? Nie, one będą się nawarstwiać. Skoro taki "głupi" pocałunek to dla Ciebie mur nie do przejścia, to jak sobie wyobrażasz seks na przykład? Nikt się z doświadczeniem nie rodzi i tutaj nie ma żadnego zarzutu w Twoim kierunku, że nie jesteś doświadczony. Rzecz w tym, że inni jakoś działają instynktownie. Ciebie ta Twoja nieśmiałość/niepewność tak hamuje, że to nie jest do końca normalne. Ty byś chciał, żeby kobieta odwaliła za Ciebie całą rolę. Nawet, jeśli sama by do tego związku doprowadziła, to długo tak by nie pociągnęła. Irytacja zaczęłaby się szybko kumulować.

Rada dla Ciebie? Wyciągnij wnioski na przyszłość. Walcz z tą swoją nieśmiałością i nie poddawaj się, bo zapewne będzie to droga długa i wyboista. W sumie to masz jeszcze drugą opcję- pogodzić się ze swoim "losem".

Nieśmiałość nie jest nie do przebicia. Sama jestem osoba nieśmiała, miałam wiele trudności z relacjami z facetami. Cały czas myślałam, ze jak zacznę pierwsza to mnie wyśmieje, oleje. Jednak kiedy poznałam swojego juz obecnego chłopaka, zdziwiłam sama siebie. Widziałam ze coś się dzieje miedzy nami, ze coś jest, choć sama nie wiedzialam na początku czy coś z tego wyjdzie, bo miałam myśli ze może to tylko zabawa. Jednak zaryzykowalam, sama nawet nie wiem kiedy go pocałowałam. Z początku byłam w szoku, ze to ja pierwsza zrobiłam taki krok, bo gdzie ja taka nieśmiała zrobiła coś takiego, ale zobaczyłam ze on to odwzajemnil, uśmiechnął sie, widać było zadowolenie , aż spadło mi "ciśnienie" i pomyślałam sobie ze jednak dobrze zrobiłam. Nie zaluje tej decyzji, a miłość kwitnie do dziś. Lepiej czasem zaryzykować i nie żałować. Nieśmiałość można pokonac, ale trzeba checi, bądź małego nagłego impulsu typu "ryzykuje, niech sie dzieje co chce". Sam widziales ze cos jest na rzeczy to czemu nie dałeś sie ponieść takiemu impulsowi? Może myśli teraz nad tym wszystkim, dlatego nie odpisuje. Pierwsza zrobila krok, Ty nic, moze poczula sie odrzucona, chciała "zapomnieć", a Ty nagle po namyslach odwazyles sie jej napisać co i jak. I teraz sama nie wie co zrobic, albo chce Cię postawić w takiej samej sytuacji, ze teraz Ty musisz robić ten krok a ona poczeka,ponamysla sie co dalej. Ale jedno jest pewne, musisz sie z nią zobaczyć i porozmawiac, a nawet pocałować. Może wtedy cos to rozwiąże.

Co zrobiłes, że ona nie odpisuje? Wysłałes jej smsa?

................

Drogi Piciu, chyba już wiem, gdzie leży problem: po prostu się boisz, że jak Jej wyznasz co czujesz, to ona może Cię odrzucić. Myślę, że masz już dosyć tej swojej nieśmiałości i życzę Ci, żebyś w końcu się przełamał. Jeśli ona mówi, że traktujesz ją jak inne koleżanki z grupy, to chyba Jej zależy i czeka aż się określisz. Całowanie fajna sprawa, miły facet, który nie próbuje od razu zaciągnąć cię do łóżka, zawsze w cenie, ale troszkę namiętności się przyda (chociaż pocałunki). Trzymam kciuki.

No własnie o tamtą rozmowę mi chodziło.
A czy są dziwni? No cóż, po prostu są nieśmiali
Teraz chciałem zadzwonić, by się z nią umówić, ale tylko słyszę "abonent chwilowo niedostępny" i ta śmieszna notka z PLAY. Niby słyszę kilka sygnałów i potem tą notkę, i tak spytam z ciekawości, ona odrzuca te połączenia czy po prostu widzi, że dzwonię i nie odbiera, a może jeszcze coś innego?

Raczej jak nieśmiały-zakochany

Witam ponownie w tym temacie
Może nie uwierzycie (sam nie mogę uwierzyć), ale w końcu odważyłem się do niej zagadać, by jej powiedzieć co i jak(być może dla Was to zabawne, ale dla mnie to nie lada osiągnięcie). Sam nie wiem jak to się stało, ale powiedziałem sobie dość tej nieśmiałości i podszedłem do niej jakby nigdy nic, przy znajomych, i poprosiłem o rozmowę. Spławiła mnie, mówiąc krótko, poprosiłem ją o spotkanie w tym tygodniu to powiedziała, że jest zajęta, a na przyszły tydzień powiedziała "zobaczymy", więc dokładnie wiadomo co miała na myśli (coś jak oddzwonimy do Pana, podczas rozmowy kwalifikacyjnej, nawet gdybyśmy nie mieli telefonu ). Jedynie mi przykro, że nie chciała mnie nawet wysłuchać (wiem, że już mieliśmy rozmowę, ale wtedy się schowałem za kurtyną nieśmiałości a teraz byłem gotowy już na wyznanie tego co myślę i czuję). Teraz odczułem ulgę, że chociaż spróbowałem powalczyć i już w końcu mogę spać spokojnie, ta ciągła niepewność była dobijająca. Kochani, dziękuję za pomoc i przeczytanie tego mojego wątku. Moja rada dla wszystkich ludzi którzy boją się zrobić pierwszy krok: Nie ma co zwlekać, jeśli Wam tylko zależy to powiedzcie to, ja zwlekałem i sami widzicie jak to się skończyło. Ja starałem się wszystko robić powolutku, jak się okazało zbyt wolno.

Wiesz, dla mnie sam fakt, że się odważyłem już jest nie małym wyczynem.

Widzę, że nie czytałeś/-aś mojej wcześniejszej wypowiedzi Otóż próbowałem z nią porozmawiać w środę to zostałem w kulturalny sposób spławiony. No wybacz, ale jakby jej zależało to by chociaż jakiś termin zaproponowała inny, no jej słowo "zobaczymy" jakoś mnie nie przekonało

Obawiam się, że za bardzo to wszystko rozkładasz na czynniki pierwsze.

Ale co by się zmieniło? Taki już jesteś, nie da się zmienić całego "ja" na pstryknięcie palcem. Z resztą, nie o to chodzi, żeby być kimś, kim inni chcą byś był. Nieśmiałość, nieśmiałością... ale Ty przy tym jesteś strasznym panikarzem. Myślę, że każdy się denerwował przed pierwszym pocałunkiem. No, ale bez przesady. Uważam, że Ty to naprawdę bardzo wyolbrzymiasz. Obawiam się, że nawet, gdy coś z tego wyszło, to i tak ta Twoja znajoma musiałaby ciągnąć związek. Niestety, w większości przypadków kobiety nie lubią takiej sytuacji. Z całym szacunkiem, ale jeśli dla Ciebie ten pocałunek jest takim problemem, to co by było (i ile postów na forum), gdybyście mieli pójść ze sobą do łóżka?

Nie, to nie jest dużo, ale ja dalej nie rozumiem, cóż Ty takiego jej chcesz nawijać. Obawiam się, że to mogłoby wyjść dość desperacko, szczególnie, gdy czytam Twoje posty.

Druga sprawa- to nieszczęsne całowanie. Chyba masz jakąś obsesję na tym punkcie. Uważam, że to powinno wyjść naturalnie. Takie następstwo jakiejś sytuacji. Do tego była dobra okazja, gdy się spotykaliście, przecież nawet Cię za rękę złapała. W tym momencie, to bym się nie porywała na takowe działanie. Zachowujesz się tak, jakby ona była jakąś ropuchą, a Ty bohaterem, który chce są za wszelką cenę "odczarować". Uwierz, że tutaj ten pocałunek (a raczej jego brak) jest najprawdopodobniej, najmniejszym Twoim problemem.

Czy Ty przypadkiem nie lubujesz się w komediach romantycznych? Raczej bym na taką odpowiedź z jej strony nie liczyła.

Podsumowując. Wydajesz się być miłym, młodym mężczyzną. Poza tym, że nieśmiałym, to także bardzo panikującym. Wrzuć na luz.

Nie wiem, czy da się to odratować, ale wyciągnij wnioski z tej sytuacji. Przyda się na przyszłość. Naprawdę w ogóle nie dziwię się tej dziewczynie. Jak pisałam wcześniej, sama miałam podobną sytuację. Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak była ona męcząca. Z każdym dniem coraz bardziej.

Ty dalej zakładasz, że "na pewno jeszcze jest jakiś sposób, bo jej zależało/zależy". Muszę Cię tutaj zmartwić. Z całym szacunkiem, nie sądzę, żeby była w Tobie zakochana. Jeśli już, to prędzej zauroczona. W takim wypadku, w pewnym momencie robisz "bilans zysków i strat". Jeżeli wyjdziesz na minus- jest to najlepsza okazja (a może nawet i "ostatni dzwonek"), by się wycofać. Dlaczego wycofać? Żeby się nie "męczyć", żeby się bardziej nie angażować, bo istnieje duże prawdopodobieństwo, że "to coś" i tak prędzej, czy później się rozpadnie. W takich sytuacjach- lepiej, jak prędzej.

Naprawdę byłam w podobnej sytuacji i naprawdę rozumiem tą dziewczynę. Wiadomo, że ludzie są różni, więc nie mogę założyć ze 100% pewnością, iż ona na pewno tak samo tą sytuację odbiera, odczuwa, jak ja odczuwałam. Ja też długo byłam cierpliwa, przed ostatecznym "pożegnaniem" przynajmniej kilka razy próbowałam zakończyć tą znajomość. On wtedy zawsze się uaktywniał, tłumaczył, że jest nieśmiały, że coś tam bla,bla. Okej, wszystko rozumiem. Tylko nie należę do kobiet, które chcą w związku robić za faceta. To był właśnie taki etap relacji, że czułam jakieś zauroczenie, ale to nie była miłość, na pewno. Znałam go, ale nie na tyle, żeby się zakochać. Naprawdę w pewnym momencie tak miałam dosyć tej sytuacji, że najnormalniej w świecie postanowiłam z nim zerwać kontakt. Tak, wtedy już jego próby nie dawały żadnych efektów. Miał na to dużo czasu. To się ciągnęło nawet dłużej, niż Twoja znajomość z ową koleżanką. Tym bardziej, że ja mu nawet powiedziałam wprost, co mi przeszkadza.

Dlaczego to piszę? Bo chciałabym, żebyś poczuł, co może czuć ta dziewczyna. Niestety, może być i tak, że tej znajomości już nie odkopiesz. Napiszę też dobitnie- nie jesteś jedynym facetem na tej ziemi. Ona też sobie z tego zdaje sprawę. Nawet nie wiesz, jaki komfort poczułam, gdy zaczęłam się spotykać z moim obecnym facetem. W końcu czułam, że wszystko jest na właściwym miejscu. Nie piszę tego, żeby Cię obrazić. W żadnym wypadku. Chodzi mi o to, że może jej się już znudziło przejmowanie inicjatywy, może ma jakieś doświadczenie w tej kwestii i wie, jak to wygląda "normalnie".

No, nic. Znowu się rozpisałam. Powodzenia.

Po prostu chcę zamknąć pewien etap w życiu i dlatego to robię.

No właśnie podczas tamtej rozmowy nie dała mi do zrozumienia, że mam dać spokój. Dała mi do zrozumienia, że gdyby mi zależało to bym się bardziej starał i w ogóle. Ja natomiast uważam, że okazywałem jej moje staranie pomału, krok po kroku. Czy to takie dziwne, że robiłem to pomału? Chcę jej to właśnie wyjaśnić. Może i jestem dziwny po prostu chciałem ją bliżej poznać i w ogóle. Ale no jak widać, za wolno za to się wziąłem i mam nauczkę na przyszłość, a tym listem chcę po prostu wyrzucić to z siebie i tyle. I wtedy jak nie będzie się próbowała ze mna porozumieć to odpuszczę. Ps. Myślę, że jakby mnie nie akceptowała to byśmy nie spędzali tyle czasu razem, no bo raczej nikt jej nie kazał

Piciu, cos milczysz, chyba nie masz dobrych wieści, ale to, że wykonałes ten gest jest juz sukcesem. Ja się jutro spotykam z moim niesmiałym, nie po to żeby z nim byc, ale zeby mu powiedziec, że juz mam w głowie innego. Zadzwonił i chciał isc ze mna na tę kawę, ale ja w międzyczasie kogos poznałam. Tak więc, co sie odwlecze uciecze, poza tym jako niesmiały był bardzo niemęski i zagubiony, przez co łatwiej mi było o nim zapomnieć. Nic nie piszesz więc może Anna juz zdążyła wybic sobie Ciebie z głowy, daj znac, zawsze można sie czegos nauczyc z takiej sytuacji i później nie popełniac juz błędu.

Pytaj wprost. Nie wyjdziesz na żadnego trędowatego. Przeciez nie zrobiłes niczego dziwnego ani złego. , z sms może sie wykręcic i nie odpisać a Tobie zalezy na dowiedzeniu sie czy ona definitywnie nie jest zainteresowana, bo musisz wiedziec dla samego siebie, żeby móc o niej zapomniec, ona nie ma prawa robic z Ciebie swojego niewolnika - mam na mysli, że miałbys sie zastanawiac i interpretowac jej intencje.
Wygląda na to, że nie jest zainteresowana ale może cos sie zmieniło po przeczytaniu listu, dowiedz sie  jutro.
Niech ona zachowa się jak dorosła kobieta i nie ucieka przed rozmową. Jesli ucieknie to będzie świadczyło o jej niedojrzałości.

Jak olejesz sprawę to myślę, że będziesz się dalej zadręczał. A nic nie masz do stracenia, ani powodu do wstydu.

Daj znać potem jak się sprawy mają

Wiesz, może nie chce ze mną rozmawiać, bo myśli, że sobie jaja z niej robię czy coś, a tak nie jest. Może ma mętlik w głowie i nie wie co o tym sądzić. A również może być tak, że masz racje i ma mnie gdzieś. Właśnie wyciągam te wnioski i dlatego chcę to wszystko naprostować.

Czyli znowu nie rozmawiałes...to juz daj sobie spokój bo za chwilę ona bedzie kogos miała.

W sumie temat do zamknięcia.
Dziękuje Wam za poświęcony czas oraz swoje opinie, rady, uwagi. Wbrew temu co możecie uważać są one dla mnie bardzo ważne i już wiem co muszę zmienić w sobie i jak się zachować w określonych sytuacjach, by było dobrze. Dzięki jeszcze raz
Trzymajcie się.

Jak pisałem, nie miałem okazji porozmawiać. Cóż, widocznie tak miało być. Miesiąc jeszcze się "będziemy widzieć" na zajęciach, a potem  wakacje, więc może jakoś mi przejdzie. Macie racje, gdyby jej zależało to by mnie tak nie ignorowała, albo chociaż by przeczytała ten list (nie wiem czy go widziała/czytała, trudno, takie życie). A im bardziej bym się próbował z nią skontaktować tym bardziej ona mnie uzna za natręta, a na co to mi. Nie twierdzę, że mi przestało zależeć, po prostu widzę, że jej przestało, moje dalsze starania nie mają sensu, tyle.

Czas leczy rany.