porzucona po 7 latach- czy to moja wina?

Boli mnie najbardziej ze przez ostatnie 7 lat mieliśmy codzienny kontakt, codzienny. A od piątku żadnego. Nie umiem sobie z tym dać rady. Nie umiem sobie wyobrazić ze można tak kogoś odsunąć,  nie odzywać się,  nie tęsknić. Bardzo brzydko ten związek został zakończony,  ja wiem ze można kogoś przestać kochać, ale on byl bardzo chamski dla mnie,  nie poznawalam człowieka. Zazdroszczę, że ona będzie miała teraz to co ja miałam,  takie poczucie bezpieczeństwa,  stałość i uczucie.

Wątpię byś straciła coś wyjątkowego... raczej gość uratował Cię przed największym błędem jaki mogłaś popełnić.

Wiesz..
Czytam i czytam i myślę sobie, że to wszystko, co powiedział, jak się zachował, to jeden wielki \akt niemiłości\. Człowiek który szczerze kocha, tak się nie zachowuje.
Wyobraź sobie, że jesteś teraz w ciąży, a on odchodzi do jakiejś różowej panny z dzieckiem... wiesz jak to się nazywa? Nieodpowiedzialność.
Chciałabyś mieć takiego partnera na całe życie?

Powiem Ci więcej, jeśli jakimś cudem do niego wrócisz, będziesz próbować wrócić lub on za jakiś czas będzie chciał wrócić, już nigdy nie będzie Ci się jawił jako ten człowiek, którego znałaś. Już zawsze będziesz pamiętać paskudne słowa, jakimi Cię obrzucił tydzień temu. Zawsze byś mu to wypominała. Można wybaczyć, ale pamięta się zawsze.

Na razie jesteś w szoku, ale uwierz mi, że będzie lepiej. Ze swoją największą, pierwszą, 4letnią miłością zakończyliśmy relację pół roku temu. Wciąż się jeszcze troszkę biję, ale jest o wiele, wiele lepiej.
Daj sobie czas, zajmij się sobą. Idź do fryzjera, do kina z kumpelą, na fajną wystawę do muzeum. Rozerwij się.

Nie odzywa się, bo chce być konsekwentny i pewnie właśnie przygotowuje obiad swojej nowej dziewczynie i jej dziecku. I niech mu na zdrowie! Powiedz, kiedy będzie następna dla której odejdzie od nich obojga? Za 7 lat?

Czy chciałabyś być na miejscu tej dziewczyny za 7 lat? Bo ja nie...

Wcale nie najgorsze  a najlepsze bo bez udawanej i niepełnej miłości. Los daje Ci właśnie możliwość na spotkanie kogoś, kto nie będzie cię oszukiwał. Myślę że od trwania w takiej relacji, jaką miałaś o wiele lepsze jest rozstanie.
I wszystkiego dobrego, baw się ))

Kochana,
on sam widocznie nie wie o co mu chodzi. Widocznie nie jest ciebie pewien, a nią tuszuje swój ból i rozgoryczenie. To się często zdarza.życz mu dobrze, jemu należy współczuć. Myśl o nim dobrze, choć wiem że to trudne.

Kochana u mnie niemalże taka sama sytuacja. Po 10 latach. On nie wie co do mnie czuje, jak mnie zostawiał to płakał, 3 tygodnie temu mówił mi, że tęskni za mną, że mu mnie brakuje, że jest zazdrosny itp., a dzień później, że ponieważ on wie, że ja jemu nie wybaczę, że od naszego rozstania spotykał się z inną i ze mną na raz to odchodzi do niej, bo z nią zaczyna z czystą kartą. I nadal mówi ludziom, że on nie wie czy mnie kocha, czy to tylko przyzwyczajenie, że nie wie czy dobrze zrobił. Że czas pokaże kogo mu brakuje itp. Że nikt nie wie jak jemu jest ciężko, że wolałby umrzeć niż podejmować takie decyzje...
A ja powiedziałam, że wybaczę. I co? Jest z nią, z nią sobie układa życie. I też go tłumaczę NADAL mówiąc, że on się pogubił, że ona to tylko "plasterek", że boi się że nam nie wyjdzie a nie chce zostać sam, itp., itd.

Długo nor będzie to do Ciebie docierać.
Dopóki nie zobaczysz go z tą laską, z tym dzieckiem...
Dopóki nie zobaczysz jak ich obejmuje, całuję.
Nie życzę ci żebyś to widziała.
Jestem pół roku po rozstaniu i dopiero teraz dochodzę do siebie.
Zobaczysz, niedługo będzie o wiele lepiej.

A po co ci palant który prowadza się z inną?

I po takiej historii jego z inną baba byłabyś w stanie dalej z nim być, dalej mu udać? Nie miałabyś podejrzeń że on zaraz ogólnie do innej baby? Bo ja bym już nie ufała, nie wierzyła...

Nasturcja jak nie ma szacunku w tym związku i jak nie macie dzieci to uciekaj, gdzie pieprz rośnie. Sytuacja nigdy nie poprawi się i nie wróci do punktu wyjścia. Życie w związku bez szacunku nie jest lekkie. W końcu znienawidzisz siebie... Wiem coś o tym. Wystarczy jeden chamski tekst i wiem, że będą następne. Już pewne bariery zostały pokonane... i druga strona nie będzie już liczyć się ze słowami. U mnie tak właśnie było.

Ja gdybym nie miała dzieci i całego tego dobytku typu kredyt już dawno bym go zostawiła...Ale jak na razie zaciskam zęby i trwam dalej w tym chorym układzie. Odkładam pieniądze i czekam aż dzieci podrosną.

I gdybyście do siebie wrócili, nic by się nie zmieniło. PO takich akcjach nie da się już wróżyć do tego, co było.
Bądź dobrej myśli, będzie lepiej.

Słuchaj, jak się chce, znacie się drogę. A on już waszej drogi nie chce.
Bądź silna!!!

Tak, tak brzmi to żałosnie, cały czas go bronię a powinnam mieć go w głębokim poważaniu. Na razie sobie radzę, bo go nie widuję, boje się odwiedzin w rodzinnym mieście,  bo wszystko pewnie wróci. Jeszcze go nie znienawidzilam, nawet nie znielubilam.

Baronowa ma rację, nie warto kumulować w sobie złych emocji.
Myśl o sobie i swoich potrzebach. O sobie nie myśl źle przede wszystkich, to nie Twoja winna, Ty nic złego nie zrobiłaś. To on urodził się gnojem którego czar na ciebie działał.
Dobrze że okazał się gnojem teraz a nie za dziesięć lat..

Takie dziadostwo parafii się pięknie kryć pod płaszczem pięknych słów i rzekomej miłości.. Ale Ty jesteś mądrzejsza i dasz temu radę!

Cześć Dziewczyny,

Juz mija prawie 2 tygodnie od rozstania. Radzę sobie,  chodzę do pracy, mam wsparcie znajomych,  ale mimo wszystko bardzo tęsknię. On w ogóle się nie odzywa,  zerwał kontakt całkowicie. Jak zadzwoniłam złozyc mu życzenia na urodziny to nie był zbyt miły.dlaczego?  Jak to możliwe,  że go nie interesuje co u mnie,  jak sobie radzę?

Dlaczego niezbyt chlubną?

"Powiedział mi ze jemu samemu nie podobało się jak mnie traktowal, ale nie dawał rady. Wściekal się za każdy drobiazg drobiazg. Prawda jest taka ze w pewnym momencie bałam się powiedzieć cokolwiek,  żeby się tylko nie wkurzył. Mówił mi ze jestem głupia,  że nie da się ze mną porozmawiac,  a ja przecież obracam się między ludźmi, pracuje z fachowcami i nikt nigdy nie powiedział ze jestem głupia, wręcz przeciwnie."

A wiesz kiedy wściekamy się o każdy drobiazg? Kiedy tak nas ta druga osoba wkurza i drażni, że cokolwiek powie jest kłótnia (więc ty już boisz się odzywać)? Kiedy ta druga osoba jest głupia i nie można z nią rozmawiać?
Jak nie wiesz to ci powiem. Tak jest wtedy, gdy już kompletnie nic do tej osoby nie mamy, męczymy się i marzymy aby uwolnić się ze związku (ale jest nam trudno, wiemy, że to my jesteśmy źli, czekamy na dobry moment).
To zachowanie pokazuje, że on już od dawna nie mógł na ciebie patrzeć a co dopiero mówić o miłości. Dusił się i nie umiał ci powiedzieć, że to koniec. Nie ma w nim już ani kropli uczucia do ciebie.
Tak więc przestań się użalać nad nim. Niech się stoczy, jego wybór. Odpuść sobie go. Przypominaj sobie w chwilach tęsknoty jak tobą pomiatał. A nie odzywa się bo czuje ulgę, że się uwolnił wreszcie. Jak dzwonisz z życzeniami jest oschły, bo wcale nie chce tych życzeń od ciebie. Jak widzi twój numer to myśli 'o Boże, znowu ona,. niech się odczepi".
Nie jest to budujące ale niestety prawdziwe. Wyrzuć gościa z serca. Nie męcz się i nie miej nadziei. On może i wróci ale nie teraz, dopiero jak się wyszaleje i być może dostanie w dupę. Ale to będzie powrót do wygody i czas na lizanie ran bo na pewno nie z miłości. Z tej mąki nie będzie chleba, przykro mi.

Dziś mija tydzień od urwania kontaktu. Trochę wspominam i jest mi tak ciężko, że mam wrażenie ze się duszę. Może ostatnimi on był trochę drażliwy,  ale nie potrafię patrzeć przez pryzmat tych złych chwi. On jest naprawdę świetnym facetem, uczciwym i był przy mnie zawsze przez te lata. Nigdy nie mieliśmy kryzysów,  chwilowym rozstan i dlatego ta sytuacja to dla mnie szok.Czułam się przy nim bardzo pewnie, miałam plany. Chciałam rzucić prace i żebyśmy razem wrócili do naszego rodzinnego miasta i układali sobie życie, niestety nie dał mi szansy, wrócił sam.teraz czuje ze utknęlam w mieście moich studiów i juz nie mogę wrócić do mojej miejscowości, bo on tam jest. Pewnie gdyby ta dziewczyna( koleżanka znają się >10 lat) nie pojawiła się na horyzoncie dalej byśmy byli razem i może wyprowadzka dobrze by nam zrobiła.

Po tylu latach odciął się odemnie tak łatwo..

mieszkam teraz we Wrocławiu, ale mieliśmy takie mocne plany, że wrócimy. Ja zrezygnowałabym z pracy (w zawodzie, dobry pracodawca )  on jako inżynier znajdzie pracę w jakiejś fabryce, ja mogłabym spokojnie szukać innej roboty. Cały czas były takie plany, jeszcze miesiąc temu. Nie mogę tam wrócić, bo nie znajdę szybko pracy (jakbym była z nim to mogłabym pracować gdziekolwiek,  tak to nie ma po co obniżać kwalifikacji) i nie zniosłabym widoku nowej zakochaniej pary.zawsze było tak ze wszystkie wolne i wakacje (dopóki nie zaczęliśmy pracować)  spędziliśmy tam, ale to w większości było jego towarzystwo (moje powyjezdzalo na studia) i teraz nie czułabym sie tam komfortowo w miejscu gdzie wszyscy go znają i się z nim przyjaźnią.

To świadczy jedynie o nim. Widzisz z jakim człowiekiem miałaś do czynienia, bo co niby twój tata mu zrobił? Albo ty? No właśnie, nic. Z jego strony to po prostu zwykły brak kultury.

Dziewczyny, a może ja nie powinnam tak łatwo odpuszczać i zrywać kontakt, może powinnam pisać żeby wiedział ze ja gdzieś tam jestem. żeby nie mógł tak po prostu zapomnieć. Żałuję że nigdy ze mną nie usiadł i nie powiedział co go boli, tylko powiedział ze sama powinnam się domyślić.

Prawda jest taka ze on był do końca niezdecydowany, nawet jak Przyjechał pogadać to przywiózł dwie wielkie torby i zrobił pranie i mówił ze przyjechal na tydzień albo dłużej. Przecież jak masz zamiar się wyprowadzić to nie bierzesz gratów żeby zaraz je wieźć spowrotem. Wiec jak?  Jestem skolowana.

Więc z tym niezdecydowaniem to podobnie jak u mnie...

Zdecydowanie lepiej się nie narzucać. Co ci to da? Krótko po tym jak mój były stwierdził, że dobrze się stało że się rozstaliśmy parę miesięcy wcześniej, bo on planuje wyjazd na dłużej za granicę stwierdziłam, że powinnam jeszcze spróbować, żeby potem nie żałować. Sam mówił, że nie wie czego chce od życia, jak ono ma wyglądać, więc stwierdziłam że może faktycznie pogubił się. Utrzymywaliśmy kontakt, proponowałam spotkania, nie byłam nachalna, nie narzucałam się. Po prostu powiedziałam, że chciałabym żeby się przekonał, że pewne rzeczy zmieniłam i przemyślałam. Widzieliśmy się parę razy, było kino, sam inicjował przytulenia, zaczepiał mnie, szukał po prostu kontaktu. Po wszystkim jak napisał, że już nic do mnie nie czuje to zapytałam po co mnie przytulał i cała reszta? A on, że spotykał się ze mną już jak z koleżanką i nie wiedział że to takie niestosowne. I co mi to wszystko dało? Nic, kompletnie. Jedyne co to przez miesiąc chodziłam skołowana, nie mogłam na niczym się skupić, byłam rozdarta, poirytowana i nie cieszyło mnie nic. A w głębi serca przecież wiedziałam, że to nie ma sensu, że po tym wszystkim co dla niego robiłam i jaka byłam to on powinien o mnie walczyć. Już wtedy mogłam zacząć swoją "żałobę", niestety dopiero później trafiłam na to forum. No ale cóż, widocznie to wszystko było mi potrzebne, musiałam się czegoś nauczyć.

Ja wiem, że to nie ma sensu, bo ogrzewane kotlety są niejadalne. Mi chyba bardziej zależy na wyjasnieniach,  dlaczego mnie zwodzil przez 1,5 miesiąca, czemu przytulał jak przyjeżdżalam, co nim kierowało. Wiecie co, napisałam mu wczoraj ze jak juz wszystko opadnie to powinniśmy się kiedyś spotkać żeby na zimno sobie powyjaśniac. Wiecie co mi odpisał? ' Ze nie mówi nie, ale on nie wie co ta rozmowa może wnieść '. Byliśmy razem ponad 7 lat, mieszkaliśmy 6 lat,  zawsze razem a on nawet nie Czuje ze powinien zakończyć to z SZACUNKIEM. Zawsze wydawał mi się świetnym, odpowiedzialnym facetem, ale on jest taki malutki...

"Zdradził Cię, po czym odszedł do innej. Jak się domyślasz, takie zachowanie jest przez społeczeństwo bardzo źle widziane, więc Twój były partner postanowił zrobić z siebie męczennika, żeby go czasem ktoś nie zlinczował"

Zawsze byliśmy ze sobą bardzo szczerzy, dlatego byłam go tak pewna. Powiedziałam, że czuje się zdradzona,przysiągł ze tego nie zrobił, że nie dotknął jej dopóki ze mną nie zerwał. Ja chyba wierze ze nie było zdrady fizycznej, pewnie była emocjonalna. On był zawsze bardzo fair, dla mnie był wielkim oparciem.

Dziewczyna pojawiła się dopiero w lutym, jak stracił pracę i wrócił do rodzinnego miasta 'naprawic auto'. Zarzekał się ze widywał ja wtedy kiedy ja też  tam byłam (koleżanka), ale że go swoim optymizmem urzekła (zachowanie 13 latki, zawsze chętna na imprezy). On ma 28 lat i on teraz będzie szalał, żal.

Pewnie, że już moja pewność co do niego uleciala, z reszta on jest zimny jak ryba,  nic już do mnie nie czuje dlatego też jestem zła ze mnie zwodzil i dawał mi nadzieję. Ja przecież byłam w stanie rzucić wszystko i jechać za nim, przecież to desperacja.

Patrząc na to bez emocji - co jest łatwiejsze dla osoby "niezainteresowanej" - lepiej, że wyszło jak wyszło. Lepiej uciąć nagle i w 100% zamiast długiej procedury rozstawania się i obciążania Cię dylematami typu "nie chcę ale muszę", "chcę ale nie mogę", "nie wiem z kim chcę być" itp. Moim zdaniem zrobił przynajmniej jedną rzecz sensownie: zerwał RAZ A DOBRZE.
Zaboli też "raz a dobrze" ale już od dzisiaj możesz zacząć leczenie :-)

Bardzo niekorzystnym scenariuszem byłyby ciągnące się w nieskończoność "rozstania i powroty" a nie jest to wcale niemożliwy scenariusz. Jak podejrzewam (popraw mnie jeśli coś pomyliłem - czasem mieszają mi się wątki ;-)... jak rozumiem, dziewczynę znał już dawno temu (jakaś dawna "niezrealizowana" miłość) ale wtedy się nie załąpał. Teraz ona ma dziecko, a kobieta z dzieckiem i większym ('po przejściach") doświadczeniem obniża kryteria "atrakcyjności męskiej" partnera, na rzecz przydatności logistycznej (ogarnięty, wykształcony, pozbierany, wspierający) - a on zdaje sie taki jest. Kiedyś się nie załapał, a obecnie wszedł jej do "bazy danych" ;-) i tym razem go sobie "wzięła". Jeśli jest "latawcem" to zaczną się w pewnym momencie tarcia pomiędzy zorganizowanym facetem a toksynką. I zaczną się "rozstania i powroty" czego bardzo Ci nie życzę, bo jest to dość wyniszczające. Miejmy nadzieję, że dziewczyna jest jednak w miarę poukładana i zostanie jak jest.

Daj sobie trochę czasu na pozostawanie w stanie "słupa soli" bo dostałaś obuchem w głowę, ale nie za długo, bo szkoda czasu. Trzeba się ogarnąć. Zacząć planować, zadbać o siebie i swoje sprawy. Niestety, każdy kontakt z nim (nawet mailowy , telefoniczny, czy nawet informacja typu "plotka" czy facebook), będzie "odnawiał" ci "urwane uczucie" więc trzeba tak pomyśleć abyś nie przeżywała tego na nowo i jakoś zabezpieczyć się przed "nawrotami" uzależnienia i fiksacji na nim. Rekordzistki na tym forum potrafią kisić się nawet 8 lat pielęgnując miłość do osoby, która dawno je porzuciły.  Robią to stale "odnawiając" zainteresowanie (np. starając się o przypadkowe spotkania, oglądając zdjęcia, czytając stare e-maile) Jest więc IMHO o co walczyć, bo tego życia nikt nie zwróci. Jedynym lekarstwem jest czas - przy czym chodzi tu o czas bez kontaktu i "odnawiania" zainteresowania" obiektem. Jak widzę - musi być to około roku, czasem dłużej.

Niby tak jest najbardziej humanitarne, ale do końca dawał mi nadzieję to nie było już takie fair. Dlatego tez jestem taka skołowana.

Dziewczynę znał od dawna ale to nigdy nie była jego miłość, ona zawsze była w jakiś patologicznych związkach z biciem i takimi historiami, typowa imprezowiczka, dziecko z wpadki (jedyny normalny facet to ten z którym ma dziecko. Zostawiła go bo był za mało spontaniczny) . Mój były  w tej mieście to jest kąsek, przystojny, baaardzo inteligentny, zamożny. Ona mi kiedyś powiedziała ze nie wróci do swojego byłego bo ona ma dziecko i facet jej musi zapewnić byt. No to sobie znalazła, bo on jest bardzo szczodry.

Nie mam zamiaru wyglądać za nim, pewnie ze mi smutno i ciężko, ale to była jego Decyzja. Ja mogę się dostosować, mam nadzieję, że kiedyś to przemysli, ale wtedy ja będę już  w innym miejscu.

Chłopak ma takie perspektywy, mimo tej krzywdy którą mi wyrządzil ja mam nadal dużo ciepłych myśli dla niego i mam nadzieje ze nie zaprzepaści tego na co pracował latami. Chciałam być częścią jego życia, nie udało się. dobrze że w tym wszystkim nie zatracilam siebie,  bo wtedy nie miałabym tych ludzi, którzy mnie teraz wspierają. Chyba tak miało być, a on jest za dużym dupkiem żeby docenić to co miał.

Nasturcja, on sam wybrał dla siebie taką drogę, obstawiam że nikt go nie zmuszał do związania się z tamtą dziewczyną, a na ciebie po prostu nie zasługiwał, tak więc nie czekaj na niego, nie proś i zacznij swoją żałobę. Zobaczysz, niebawem będziesz miała zgoła inne spojrzenie na niego i na wasz związek.