porzucona po 12 latach

Widzisz życie to taki film w którym gramy nie dla forsy,sławy nie dla Oskarów od po prostu to nasza bajka a my sami piszemy scenariusze.Twój został brutalnie zweryfikowany,dziś słowo miłość,kocham,razem są tak płytkie jak poróbmy sobie babki z piasku to znak czasów.Może zacznij metodą drobnych kroków rób sobie drobne przyjemności zajrzyj do kina do teatru ,tam gdzie dawno nie byłaś bo ,przecież coś wcześniej lubiłaś robić.Nie wolno się dać zamknąć w 4 ścianach masz dopiero 30 lat nie patrz wstecz patrz w przód nie wchodzimy tam gdzie nas nie chcą ich problem.Z czasem będzie lepiej zaufaj mi znajdzie się jakiś fajny facet w co nie wątpię i może zrealizujesz wtedy swoje marzenia.Pozdrawiam i trzymam kciuki za nowe lepsze życie,głowa do góry i zaczynamy nowy rozdział.

Przecież Wam nie napisze upijcie się bo co Wam to da?Faceci inaczej przechodzą traume Wy inaczej co Wam mam poradzić najlepiej jakbyście poznały fajnych gości to dla Was najlepszy lek ale nie wytrzasnę ich z rękawa.Najpierw ogarnijcie życie potem szukajcie nie wiem fryzjer kosmetyczka nowe image i sami może Was znajda czas podobno jest najlepszym lekarzem.

Oooo taa, a ja przezywałam kiedyś rozstanie po 3 latach w wieku 23 lat
W sumie to Ci się dziwie ,że sama tego nie zakończyłaś 12 lat i bez ślubu, bez urazy ale to się musialo tak skończyć ciesz się podobno w wieku 30 lat kobiety są najbardziej pociągające i w miare jeszcze młode. Więc masz szanse kiedyś kogos jeszcze znaleźć bardziej wartościowego, a nie gogusia który po tylu latach o tak o mówi pa

Dziękuję za odpowiedzi.Trochę jeszcze potruje Wam.co do ślubu,to zaczęło mi to dokuczać ze 2 lata temu.Poznaliśmy się jak miałam 18 lat,on prawie 17.Póżniej studia w jednym mieście.Potem wspólne mieszkanie w Lublinie.Czekałam,aż skończy studia.Oświadczył mi się wtedy.Moglismy wszystko.Prace raczej bym znalazła wszędzie.Tyle możliwości.Wtedy zachorowała jego mama.Białaczka.Przeprowadzilismy się do rodzinnego miasta.nie trwalo to długo.Byłam przy nim,bardzo to też przezyłam.ale zylismy dalej,plany na razie odłożone.w 2012 roku znowu szok.rak jego ojca.po paru miesiącach został sierota.juz może nie będę się wdawać w szczegoly,ale po prostu mielismy co innego w glowie niż slub.
odezwe się jeszcze wieczorem.Te piątkowe wieczory...Załuje,ze jutro nie pracuje.a kiedyś tak z utęsknieniem czekałam na piąteczek.Przepraszam za chaos w pisowni ale jest dość wcześnie.

Powinniśmy złożyć się dla Ciebie na nagrodę Supercierpliwa 2015. 12 lat i nadal czekalas na ślub. Ja jako facet nie mogę zbytnio sobie tego wyobrazić, a co dopiero kobieta.

Co do slubu to wlasnie tez tak mysle.bylismy zgodni w tym temacie.to miala byc tylko formalnosc,zalatwienie urzedowej sprawy,nawet bez koscielnego,zgodnie z naszym swiatopogladem.co nie zmienia faktu,ze powinnam dostac raczej nagrode,juz bez eufemizmu,Super Naiwnej Dekady:-).
Wroce tu jeszcze wieczorem.teraz,w ramach terapii,ide sie zmeczyc niemilosiernie w fitness clubie.

Jeszcze trochę opiszę moją sytuację.Nawet jeśli nikt tego nie będzie chciał czytać.Wszak ta sytuacja w sumie jest dość stereotypowa,banalna.Nie ja jedna tak zostałam potraktowana.Jest nas całe mnóstwo.Zadna na pewno się nie spodziewała,że będzie porzucona.
Myślę,że trochę zaczęło sie psuć po przeprowadzce na wieś.Odziedziczył dom na wsi po rodzicach.Dla mnie to była duża zmiana.Nie chodzi o wieś,bo i tak prawie zawsze w weekend jeżdziliśmy za miasto,lubiliśmy takie wypady na rower,spacer.To były nasze niedziele.Nie centrum handlowe,nie kawiarenki itp. tylko fajna całodniowa wycieczka.Chodziło o takie odzizolowanie.No i te dojazdy.Nauczyłam sie prowadzć.Ale na dłuższą metę mnie to stresowało i męczyło.On zaczął nową pracę,w firmie kolegi,w którą też zainwestował.Dla mnie coraz mniej czasu.Ale nie było zle.Były wypady,wspólne weekendy,wakacje.A życie codzienne?Normalna rzeczywistość.Razem.Na pewno nie jestem perfekcyjną pania domu.A zadbanie o taki dom to kupa czasu.To na pewno zaniedbałam trochę.Gotowanie też tak średnio.Raczej on ma do tego smykałke.Lubił dla mnie gotować.Kiedyś.Nie zrozumcie mnie żle,nie jestem jakimś nierobem,też pracuję,nawet dużo.sama się utrzymuję.Dla mnie podział obowiązków domowych to normalna sprawa.Za mało się angażowałam,mówił.To wszystko niby miało być moje,nasze.Bez kredytów itp. sielanka podana mi na tacy.A ja już bym wolała klitkę wspólną,a nie taką zależność.
Ale ufałam mu bezgranicznie i dobrze się tam czułam.Tylko,że w końcu już w ogóle nie miał ochoty na nic.Wyjazd,wyjście?Odpowiadał,że truję,a on taki zmęczony.Świetnie,a ja to cały dzień na kanapie leżę.Tak było już w pażdzierniku.Ja w swoim pokoju czytam,on ogląda mecz.Może wtedy juz powinnam więcej zrobić.Ale on nie chciał,wolał sam siedzieć i popijać piwo.Teraz już wiem,że już o tym myślał.Ale mówił tylko o pracy.Wiecznie zmęczony,więc dawałam mu odpocząć.
Tylko,że ciągle jednak dbaliśmy o siebie,troszczyliśmy się.Był na zakupach dla siebie a zawsze mi też coś kupował-ja tak samo.Drobiazgi.Jak byłam cały dzien w pracy to czasem wpadał i na przykład ciacho zostawiał.Jak miał wolną sobotę to po pracy dostawałam obiadek,razem spędzaliśmy wieczór.Planowaliśmy sylwestra,wyjaz w marcu gdzieś.
W pewną sobotę wracam z pracy a on płacze.Nie wie jak mi to powiedzieć.Ale powiedział.Człowiek nie wierzy na początku.Jak to nie ma sensu?Mam się wyprowadzić?DLACZEGO???Cały tydzień go nie było prawie.W pracy(?)też nocki w okresie przedświatecznym.Nawet nie było jak rozmawiać.Nie wierzyłam.Zaczęłam normalne przygotowania do świat,sprzątanie itp.Specjalnie odpuściłam trochę z pracą,żeby to ogarnąć.Któregoś wieczora powiedziałam,że przecież to normalny kryzys,poprawię się,ogarnę.

Dzień przed Wigilią-koniec.Wszedł do domu.Czyściutko,pachnie,firaneczki uprane itp.Obiadek czeka.
a on: sama to wszystko zrobiłaś?Po co? nie wiem jak mam z tobą rozmawiać,nie chcę się kłócić.Masz się wyprowadzić do nowego roku.

Boże,jak by mi ktoś po prostu wbił w serce nóż.Straciłam kontrolę zupełnie,zaczęłam go prosić o szansę.Ze względu na 12 lat.100 pytań w głowie.Od kiedy,dlaczego,co ja zrobiłam,ktos inny?
Wymienił litanię moich wad.Niesamodzielna,narzekam,on mi tyle dał a ja o głupotach tylko myślę.Tresuję go od zawsze,wszystko ma byc po mojemu,on nie może robić czego chce.Potrzebuje partnera,który by mu pomagał,bo zastał sam na świecie.
Dużo gorzkich słów,częściowo prawdziwych,a niektóre nie.Wymieniał same złe incydenty,nawet jakieś głupoty.
A dobre wspomnienia?On niby już o nich nie pamięta.A najgorsza jest ta obojętność.NIE KOCHA.
a tym sprzątaniem,nadskakwaniem,tylko strzeliłaś sobie samobója,bo trzeba się szanować.
MÓWIŁ DO MNIE JAKIS OBCY CZŁOWIEK,KTÓREGO NIE ZNAM.bo przecież nie mój narzeczony,najbliższa osoba na świecie.niemożliwe.Przepłakałam cała noc.póżniej praca,wigilia.Rodzice w szoku.Wszystkiego nie mówiłam.Swieta z nimi.26 grudnia zaczęłam się pakować.Nawet nie wiem gdzie był.
Pakowałam i pakowałam,woziłam to tym swoim małym samochodem chyba 5 kursów.Parę razy się na niego naciełam.Juz nie prosiłam.Tylko pytałam.od kiedy???pół roku mniej więcej.
Tak mu przykro,przeprasza.Lepiej teraz niz za 10 lat.Na pewno sobie ułoże życie.
I na koniec,tak bardzo nad soba panowałam,wspólny papierosek,rozmowa o najbliższych planach,a on wypala:może będę żałował,może zacznę wydzwaniać do ciebie?nie wiem.

Pożegnałam sie jeszcze z moimi(naszymi)ukochanymi zwierzątkami.
I zapytałam,czy wie że odtrąca ostatnią osobę na tym świecie<która go kocha.
a on przeprasza.łzy w oczach.powodzenia

To było dokładnie 4 stycznia.to ostanie ''powodzenia'' to jedyne słowajakie słyszałam od tamtej pory od niego.
zero telefonów,zero sms.NIC.cisza.

jestem u rodziców.chwilowo.nie mam na razie glowy do szukania mieszkaniai tp.nie mam ochoty byc sama wieczorami.wypelniam dzien praca,ruchem,bieganiem.nawet sie pare razy spotkalam ze znajomymi.malutko ich ale postaram sie odnowic te zaniedbane.bo to sa raptem ze 2-3 osoby.sama jestem sobie winna.nie pielegnowalam tych znajomosci.zawsze tylko on.wszystko z nim

przepraszam,za bardzo sie rozpisałam.Nigdy nie byłam na zadnym forum.nie mam facebooka,gg itp.jak to się mówi; wykluczona cyfrowo.Nadrobię.w internecie też są ludzie.a może tak nawet łatwiej.nikomu tego wszystkiego nie mówiłam.

Staram się.Aż sie trochę dziwię,że funkcjonuję.Nie zawalam pracy,nie płaczę co chwila,usmiecham się do ludzi.Chcę zająć sie mnóstwem rzeczy.Na razie stawiam na ruch.poprawę kondycji,zajęcie głowy czymś.Jak odzyskam chociaż strzępek pewności siebie spróbuje wyjść do ludzi.
Martwi mnie tylko czy ja tego nie robię tylko po to żeby jemu pokazać jak sobie radzę,że daję radę. Zeby zrozumiał.Nie wiem.

Fluoxetyna ja tez tak mam ze normalnie zaczynam funkcjonowac i zastanawiam sie czy aby nie po to by pokazac mojej ex ze potrafie.
Nie ukrywam ze wiem o tym ze jesli zobacze ja z innym to wtedy bedzie ruina mego zycia..Trzym sie jakos a w razie co pisz tutaj pomozemy Tobie

Ja niewiem co mozna robic w takiej sytuacji ale pierwsze co powinnismy zrobic to moze pujsc do dobrego psychologa ? niewiem czy to oznaka sabosci ale ja sobie napewno nie radze z tym wszystkim.
Takie funkcjonowanie bo musze! jest bez sensu i celu.W moim zwiazku co musialem zrobic to odejsc ja a tylko dlatego ze moja ex nie chciala zmienic podejscia do mnie,lepiej traktowala rodzine odemnie mimo iz nie mogla ufac swojej rodzinie,chyba zawsze bylbym Tylko Facetem dla niej.Brak slow,bezsilnosc,brak wiary w cokolwiek i niska samoocena,to wszystko tylko mi towarzyszy w tych ciemnych owianych horrorem tygodniami

Masz 30 lat ? Szczerze mówiąc to, najfajniejsze lata masz właśnie przed sobą Założę się, że wizualnie  wyglądasz zdecydowanie korzystniej niż te 12 lat temu. Wiesz w co się ubrać, żeby wyeksponować swoje walory, "oleju w głowie" decydowanie więcej niż kiedyś, masz też już jakieś doświadczenie zawodowe... Moim zdaniem masz doskonałe fundamenty na których możesz budować nowe życie. Pewien etap Twojego życia się zakończył, a jednocześnie  rozpoczął  inny. Jeżeli zechcesz i się trochę postarasz, będzie on zdecydowanie lepszy niż poprzedni...

Witam Cie serdecznie.Wiem jak Ci jest ciezko,bo sama rozstawalam sie kilka razy.Teraz musisz nauczyc sie zyc na nowo.Twoja rozpacz bedzie trwala jakis czas-i to nprmalne.Psychologowie okreslaja to jako okres tzw"zaloby"po zwiazku.Radzilabym Ci pojsc jak najszybciej do psychologa-wtedy bedziesz to przepracowywac razem ze specjalista,wiec bedzie Ci lzej i bedzie to trwalo krocej.Uwazaj tez komu sie zwierzasz,nie sluchaj banlnych pseudo -rad typu"wez sie w garsc","ogarnij sie'albo "nie byl ciebie wart".Najlepiej jest upraszczac i powtarzac po innych.po co wglebiac sie w czyjs problem,analizowac,jak mozna zbyc banalnym sloganem?To jak sie teraz czujesz jest zupelnie naturalne i prawie kazdy z nas to przezywal.Rozpoczal sie nowy etap w Twoim zyciu,i z czasem sie do niego przyzwyczaisz.Zycze ci wytrwalosci,jak najmniej zalu i spokoju.pzdr.

Thepass i kilku innych uważało by że tyczy to tylko kobiet
Ale prawda jest taka że kobiety wolą bardziej alfa a faceci zołzy.

Witam,dzięki za odpowiedzi.Szkoda wlasnie,ze nie zadbalam o swoje,ale co moglam zrobić innego?odziedziczyl piękny dom na wsi.rodzinny.mówili,żebyśmy spróbowali,a jak będzie ciężko to sprzeda,kupimy mieszkanie.
Po zalobie mieliśmy się zająć tym ślubem.Naprawdę nie  bylo źle. nigdy nie dawal mi do zrozumienia,ze jestem u niego.a dla mnie tez na poczatku bylo to ciekawe doświadczenie.ogród,piesek,pola,lasy wokol.tylko taki dom to tez sporo pracy.o to zaczely się spięcia.
Gdy przez pewien czas byl  bez pracy to on zajmowal się domem.Później zaczęlo się to tyranie w nowej firmie.
Po tygodniu pracy zawsze gdzie jechalismy,cieszyl się,ze nie ciągam go po sklepach tylko górach,lasach,rowerach:-) .to byla nasza pasja.
Co do rodziców to byli dobrze,uważali go za czlonka rodziny.z tata we troje jezdzilismy tez na różne wypady.on sam to proponowal.chwalil się wszystkim,ze ma równego teścia. Zawsze byl bardzo pomocny.jakieś większe zakupy,cos przewieźć bo mi al duży samochód.wspólnie na dzialce spedzalismy dużo czasu,lubilismy to.
Tak wiec nie będę tu robić z niego potwora.żadnej patologii.zmuszania.sam się pytal,kiedy na dzialke jedziemy,czy cos potrzeba rodzicom.no sielanka.nie dość,ze idealnie juz dopasowani i zgrani.to jeszcze rodzice go lubią a on ich.
W tej sielance zapomnialam o znajomych,wsiaklam w to życie,wystarczalo mi,bylam szczęśliwa.
Co się stalo,ze nagle przestal mieć na to wszystko ochotę?zaczelam go irytowac.to co chętnie razem robiliśmy nagle zaczelo być glupotami.a on jest zmęczony.
Zawiodlam jako gospodyni.nigdy nie mialam do tego glowy.ale o tym to juz wiedzial dawno.
zaczęlo się wytykanie wad.
Jestem niesamodzielna,bo to on mi wybral samochód,zalatwil formalności,zajmowal się rachunkami,internetami,telewizja itp.do rodziców jakieś dziwne pretensje,ze nie nalegaja na ślub.i go nie organizują.jestem dzika bo w ogóle nie wychodzimy nigdzie,nie odwiedzamy wujkow,cioc itp.dodam,ze zawsze się z takich spotkań wykrecal i mówili ze woli ze mną spędzać czas niż pol niedzieli siedzieć przy obiedzie.
Chyba to od września się zaczelo.
Co jakiś czas tak mi wbijal szpile takim czyms

Metlik w glowie. Dlaczego tak się stalo? Jak przeczytalam,ze najpewniej kogoś ma to detektyw mi się zalaczyl :-) i analizuje.Czy nie jest tak,ze zaczal by wtedy jakoś o siebie bardziej dbać?tymczasem on tylko pil to piwo na kanapie.naprawdę byl w tej pracy tak dlugo,bo wracal,delikatnie mówiąc,nieswiezy.to tez fizyczna praca i nie wyobrazam sobie żeby w takim stanie z kimś się spotykal.nie wychodzi tez nigdzie wieczorami.chyba,ze teraz,w te święta.nie wiem gdzie byl.
Boże,o jeśli w necie kogoś poznal? przesiadywal bardzo dlugo przed komputerem.wszędzie po domu z tym swoim tabletem tez chodzil.
Druga przyczyna,jednocześnie nadzieja dla glupiej ani,to to ,ze może ma jakieś zalamanie,depresje,kryzys.mówil,ze ma dość takiego życia,jest wykończony.listopad,grudzień to tez czas ciężki dla niego.wtedy umarli jego rodzice.to naiwne bardzo.
No i trzecia,najgorsza chyba możliwość.juz od dawna mnie nie kocha i ma mnie dość a to wszystko bylo tylko z przyzwyczajenia,sentymentu.

Ehhh kochana poważnie się zastanów czy kogoś nie ma... Niestety faceci po takim związku rzadko tak z byle powodu całe życie zmieniają. Niestety w prawie każdej historii kończy się tym, że druga połówka już sobie budowała życie z kimś innym. Też myślałam, że mój nie miałby na to czasu a jednak miał... Postaraj się nie wracać do niego myślami tylko spróbuj sobie wyobrazić swoje szczęśliwe życie bez niego

Nie do końca się zgadzam, że jak się ma ślub to magle wszystkie problemy znikają i si bardziej dba o związek. Inaczej by nie było tylu rozwodów. A tak naprawdę to dobrze, że tego ślubu nie było bo pewnie i tak by w końcu przyszedł z tekstem chcę rozwodu coś się wypaliło. Powolutku do przodu, za jakiś czas będziesz na tyle silna żeby znaleźć własne mieszkanie i zamkniesz ten rozdział raz na zawsze:)

Hej,Maniek.Nie wiem,czy to wina braku sformalizowania,bo znam i świetne pary,starsze ode mnie,które żyją bez ślubu i są szczęśliwe.Fakt,na pewno nie było by to takie proste do zakończenia jak teraz.Parę dni i pozamiatane,nic nas nie łączy.To odwlekanie oczywiście powinno mi dać do myślenia,ale to naprawdę dla osoby kochającej było nie do pomyślenia.Jeśli bym patrzyła na to z boku,tak jak teraz,to widzę,że nie tak to powinno wyglądać.Ale cóż.Zaślepienie.

Lilianno,masz rację.Też mi powiedział,że dobrze,że tego ślubu nie było,bo wyplątywanie się z tego długo by trwało i niepotrzebnie przedłużało męczarnię...
Minęły równo 3 tygodnie od kiedy się widzieliśmy.Wiem,że jeszcze dużo przede mną,ale staram się nie poddawać złym myślom.Miesiąc temu nie potrafiłam sobie wyobrazić życia bez niego.to był ból aż fizyczny,zdarzały mi się wręcz ataki paniki.Parę razy w pracy musiałam na chwilę się oddalić w ustronne miejsce żeby uspokoić się,normalnie oddychać.Tego już nie ma.Wyobrażam sobie to życie.Małe kroczki.Wiem,że i tak wiele mam.Dach nad głową,pracę i rodzinę.Upokorzenie z powodu powrotu do rodzinnego domu wybili mi z głowy rodzice.Jestem tu by nabrać sił,w spokoju zająć się tymi małymi kroczkami,aby pójść dalej do przodu.

Psychika człowieka to taki potworek kapryśny.Przecież moja wczorajsza sytuacja nie różni się od dzisiejszej,a jakoś mi lepiej.Wiem,że jutro znowu może dopaść mnie dół,ale mam nadzieję,że takie prześwity optymizmu będą coraz dłuższe.Może to głupie,ale na pewno pomaga mi ruch.Dziś zafundowałam sobie solidny marszobieg przez ponad 2 godziny.Może raczej truchtanie;).Mój mały punkt zaczepienia:odzyskać kondycję,formę,pewność siebie w sensie fizycznym.Pomaga więc będę to robić.Mam na pewno lepszą motywację niż postanowienie noworoczne:).
Chcę podszkolić angielski,chodzić do kina,nawet sama,może odważę sie na samotną podróż?Moje ukochane czytanie na razie porzuciłam,za mało zajmuje myśli,a one ciągle lecą w jednym kierunku.
Wynajmę kawalerkę i urządzę sobie taki własny kącik.Mam ochotę otworzyć się na ludzi,uczyć się nowych rzeczy.Wiem,że to brzmi naiwnie.Nieraz jeszcze samotność da mi w kość,a życie singla to nie tylko robienie tego co się chce,ale też walka z codziennością,już na własną rękę.Po prostu wiem,że muszę tę lekcję przejść.I nawet gdyby teraz się odezwał,chciał,żebym wróciła,to powiem"nie".Bo muszę nauczyć się,chociaż spróbować,żyć sama.

Hmm,w wyobrazni to ja mogę wszystko,a jak będzie to zobaczę:).W każdym razie chciałam coś napisać w fazie optymizmu,a nie tylko jak mnie dopadają czarne myśli.
Dziękuję Wam za wszystkie rady,to naprawdę pomaga.

Przynajmniej nie mam już czegoś takiego jak depresja niedzielna:).

Wcale nie za cienka! Ja ostatnio byłam na boksie pierwszy raz:) U mnie już raczej takie stany depresyjne pojawiają się tylko jak dostanę jakieś wieści o moim byłym i jego obecnej. A tak t już coraz lepiej- czas chyba rzeczywiście leczy rany:))

Czy to w ogóle ma jakiś sens?
Starać się,dbać o drugą osobę,wierzyć,ze zawsze już tak będzie i kochać. Skoro w każdym momencie to wszystko może się rozpieprzyc.Czy warto ryzykować? Jak mam do cholery komukolwiek zaufać?To już chyba lepiej być suka bez uczuć.Co za ch*j,zniszczyl wszystko.Najchetniej bym mu przywalila w tą mordę parszywa.Szlag by trafił jego i jemu podobnych.Kim on jest,zeby mnie tak upokorzyc,tak zdeptac.Jakim surwie*em trzeba być żeby tak skończyć ze mną po tylu latach.
Przepraszam,ale tak strasznie chciałam to wyrzucić z siebie.
JAK widać,wczorajsza faza optymizmu gdzieś sobie poszła.Niech lepiej wraca.Wolalabym nie pracować chwilowo z ludźmi, bo byle co mnie tak denerwuje,a muszę być opanowana i miła.No i dobrze by było się nie mylić bo jeszcze kogoś otruje.

Rozumiem co to znaczy nagłe pogorszenie nastroju. To takie wkurzające kiedy nagły optymizm znika i dopada mega dół. Nerwy, żal, smutek, nienawiść a jednak gdzieś ta miłość. Chyba najgorsza z możliwych mieszanek bo sama nie wiesz co czujesz. Wczoraj tak mi to wszystko siedziało, że próbowałam się wypłakać- niestety nic z tego, ani jedna łza nie wyszła, a ja dalej się czuje jakbym się struła miłością... Może jutro będzie lepiej...

Cześć. Jest kilka analogii w naszych "historiach". Jeśli chodzi o znajomych to mówisz, że każdy ma swoje sprawy. Cóż to prawda, koleżanki mają dzieci, ciąże, mężów. Ale wiesz można się czasem dokleić na jakiś popłudniowy spacer, czy zagrać w jakieś gry. Z początku trochę mi było przykro patrzeć na kochające pary i szczęsliwe matki, ale w sumie nie ma powodów, dla których miałoby mi być przykro Teraz raczej jest zwyczajnie nieco nuuuudno, bo jakoś nie czuję rozmów o nosidełkach, kolorze kupy czy niepokojących wysypkach. Chciałabym mieć więcej znajomych samotnych - wiem jak to brzmi Ale trochę jest tak, że syty głodnego nie zrozumie

Ale coż ja tam nie oczekuję od znajomych, że będą coś robić tylko po to "żeby mi nie było przykro". Trzeba się skonfrontować z rzeczywistością taką jaka jest. Raczej fajnie, że Cię zabierają ze sobą! Głowa do góry, wznosimy się na palcach i wypatrujemy plusów!

No racja - pół biedy jeśli go chociaż lubisz i on lubi Ciebie. A przyjaciółce po prostu musisz szczerze powiedzieć, że potrzebujesz też babskich spotkań. A ja nie zakuma to jest, no cóż, głupiutka
Ja niektórych cudzych mężów nawet lubię, po latach uznaję ich już nie tylko jako przyległość do koleżanki ale nawet jako osobny byt z osobną osobowością - i to jest nawet fajne, bo faceci czasem mają inne podejście, a bardzo często są bardziej bezpośredni.

Może z innej beczki ale ostatnio mąż mojej koleżanki, który wiem że szczerze mi współczuje i pewnie dobrze życzy, wywalił mi co następuja:

"M. strasznie Ci współczuję, naprawdę masz przerabane. Masz 30 lat - dla kobiety to przecież ostatni dzwonek. Szczęście, że jesteś stosunkowo ładna, bo jakbyś była choćby odrobinę brzydsza, nie dawałbym Ci żadnych szans na szczęscie."

Dostałam dizś urlop.Taki na siłę,bo mam dużo zaległego i trzeba powoli wykorzystywać.I znów coś pękło we mnie.Bo zawsze od razu konsultowałam to z nim.Mieliśmy gdzieś wyjechać sobie w lutym w ciepłe miejsce.A teraz taka pustka.Na każdym kroku pustka.Jak przetłumaczyć temu głupiemu mózgowi,że trzeba robić teraz to samo co zawsze robiłam ale w pojedynkę.Jak ja już mam tak wryte w psychikę,że on jest obok.Od zawsze prawie.Przecież wiem jaki jest plan,czym muszę się teraz zająć,co załatwić itp. a jednak głupia sprawa urlopu i pękam.Koleżanka zaproponowała,żebym do niej pojechała wtedy na parę dni.Może to i dobry pomysł.
W piątek kino,a w sobotę może też się uda wyjśc.Wiercę dziurę w brzuchu dziewczynom z pracy,singielkom:).To jest wiecej spotkań towarzyskich niż miałam przez ostatnie pół roku;).

Hehe - przechodziłam przez podobny okres. W sensie kompulsywne spotkania z koleżankami, które mentalnie są w innej galaktyce, dodatkowo nieważne miejsce i sposób, byleby wyjść.

Ale czasu trochę upłynęło i nie chce mi się na siłę wychodzić. W rezultacie wychodzę sama na część filmów (bo nikt nie chce iść na taki film, jaki ja chcę), czy na koncerty, czy do teatru.

Pierwsze samotne wyjścia to jest trochę wyzwanie po tylu latach. Być może przed Tobą też będą takie wyjścia, chyba że masz naprawdę fajne grono znajomych.

Haha no może i są. Halo halo! Hop hop! Hop hop!

Czas, czas i jeszcze raz czas. Myślę, że odcięcie się całkowite to dobre rozwiązanie.

Nie wiem czy się zgodzisz, ale gdyby przykładowo, on teraz troszczył się o Ciebie, pomagał Ci czy dopytywał, czy nie pomyliłabyś tego z uczuciem?

Jak tam się trzymasz? Jakie plany na weekend?

Dzięki,dziewczyny.To naprawdę pomaga,gdy wracam do domu (dopada mnie właśnie dół weekendowy) i czytam sobie Wasze rady.Dobre słowa od osób,które potrafią na to wszystko spojrzeć z boku.Marmolado,właśnie wróciłam z 13 godzin pracy a na 22 lecę na maraton filmowy z koleżanką,chociaż jutro mam znów na 7.Chyba zgłupiałam,ale nie rezygnuję z zadnej z nielicznych propozycji jakiegoś wyjścia.Przynajmniej będę tak zmęczona,że bez problemów usnę;).Jutro po pracy pewnie pohasam na siłowni,trochę sauny itp. sama lub też z nią.Robię wszystko żeby wypełnić czas co do godziny.Jestem na takich obrotach,że nie wiem jak ja to robię:).Mam nadzieję,że to pobudzenie nie przejdzie wkrótce w rezygnację.Boję się tego,że pewnego dnia po prostu odpuszczę,nie będzie mi sie chciało wstać,popadnę w depresję i zniechęcenie.
Tak szczerze,to myślałam,że tak właśnie ze mną będzie od razu.Nie wiem,może najgorsze przede mną?
Naiwna,chyba rzeczywiście trochę go tłumaczę.Ciężko mi uwierzyć,że człowiek,z którym spędziłam całe dorosłe życie,jest nawet nie świnią,a najgorszym skurw...Nie dlatego,że mnie przestał kochać,bo nikogo nie można zmusić do miłości.Ale mnie oszukiwał,nawet nie wiem od kiedy,zniszczył i tak małą pewność siebie,wyrzucił po prostu jak śmiecia.A najpierw pozwolił mi się prawie całkowicie od siebie uzależnić,pokochać ten dom,to życie.Ale mam jak najbardziej w sobie też takie nieładne emocje jak nienawiść,wściekłość,gniew:).To się wszystko tak miesza ze sobą.
Dzięki forum wiem,że to normalne.
Nie wszyscy to zrozumieją,ale tęsknię też bardzo za moim psem i kotem.Kocham zwierzęta,a to były nasze pupilki,które tam zostały,bo ja nawet nie mam gdzie ich wziąć.I to też mi zabrał.
No i znowu te łzy.Cały dzień w pracy trzymam fason,ale teraz już nie muszę...

Jedna wielka niewiadoma...Ale nie poddaję się.Idę szykować się na to kino.Dziękuję.

Masz dobre podejście. No i ten nick. Kiedyś posługiwałam się tym właśnie nickiem, w szeroko pojętym internecie. Poczułam się jakbyś była moim alter ego Trzymaj się.

Jesteś dzielna. Naprawdę chylę czoło i szacunek. Ściskam.

Chciałabym mieć takie samozaparcie do biegania po imprezach i organizowania sobie czasu, jakie Ty masz. Ja po rozsaniu bardzo chciałam wychodzić, żeby nie myśleć. Tylko, że w sumie nie miałam na to ani siły, ani specjalnych chęci, ani  nie czerpałam z tego radości. A radość innych mnie przytłaczała, czułam się zmęczona udawaniem, że jest ok. Też tak masz?