nie wiem czy dobrze zrobiłam rozwalając rodzinę...

80% że zrobiłaś źle
20% że zrobiłaś dobrze

To proste:
- nie masz żadnej pewności , że szczęśliwie ułożysz sobie życie z innym facetem , nawet jeśli teraz masz jakiegoś na oku
- nie masz żadnej pewności, że dziecko nie będzie mocno odczuwało braku ojca na codzień
- nie wiesz czy z czasem życie z partnerem, od którego odeszłaś by się nie wyprostowało, może 2 dziecko inaczej by wpłynęło lub terapie?
- nie wiesz jak córka zareaguje gdy okaże się, że "kochający" wujek będzie chciał we wszystkim zastąpić tatę
- nie wiesz, jak dziecko zareaguje gdy zajdziesz w ciążę i urodzisz braciszka przyrodniego z wujkiem

mogę mnożyć..

Jeśli zaczęliście terapię to po co piszesz, że odeszłaś? Chwilowo, nie jesteście razem. Skoro on zgodził się pójść na terapie to daje Ci szanse, przemyśl czy nie warto wrócić skoro on chce (moim zdaniem chce, gdyby nie chciał już by na Tobie postawił krzyżyk). Bo odejść jest łatwo a później wcale życie nie musi być lepsze. Owszem może ale nie musi. Dziecko jest spoiwem i zawsze będzie.
Jak nie ma dzieci -droga wolna, jedno w jedną stronę, drugie w drugą, dziękuję.

Zdrada też nie musi być powodem by odejść. Zdrada a zdrada to mega różnica a niby wszystko polega na tym samym..

Zatem jeśli jest mamisynkiem to już Cię skreślił. Możesz jeszcze spróbować raz czy dwa i sama wyczujesz.. Jak nie, trudno. Ty się wyprowadziłaś więc możesz mieć pretensje do siebie , nawet jeśli obwiniasz, że to jego wina w 90%. W bajki typu cała wina (100%) jednej strony i że coś nie wynika z czegoś, niestety nie wierzę.

Dzięki Iwona, ale my juz do siebie nie wrocimy. Żadne do tego nie dąży. Ja mam niestabilna sytuacje mieszkaniowa, obecnie wynajmuje, a on został w naszym wspólnym mieszkaniu ze wspólnym kredytem. Zjada mnie to i być może tez stad te wątpliwości, ze będziemy się z Mała tułać to tu, to tam

dokonałaś wyborów, które uważasz za słuszne a czy okażą się słuszne to czas pokaże,ale bazując na tym co napisałaś:
1. były partner był kiepskim partnerem, ale jest dobrym ojcem- to bardzo dużo, bo nie musicie być razem, by mała wiedziała, że ma kochającego tatę i kochającą mamę, wie, że jest kochana
2. jeśli nie było wam razem dobrze, to wcale nie byliście pełną rodziną, tylko dwojgiem niezadowolonych ludzi mieszkających razem
3. nieraz lepiej jest odejść, gdy żywi się do siebie pozytywne emocje a nie w momencie, kiedy już nie można na siebie patrzeć i się nawzajem szczerze nienawidzi, lepiej dla każdego z małą na czele

a to, ze masz wątpliwości, to zrozumiałe
a finanse trzeba uregulować prawnie, jeśli nie chcesz do niego wrócić i uważasz, że mosty zostały spalone, to czas najwyższy

Czemu nie napiszesz otwarcie ze odeszlas do innego? Zaczerniasz tylko prawdziwy obraz sytuacji. A co do meza, jeśli nie ma milosci z Twojej strony to tworząc fikcje skrzywdzisz nie tylko dziecko ale przede wszystkim siebie i meza. Maz niestety jest oszukiwany i nie wie, ze sytuacja w waszym malzenstwie jest prawdopodobnie spowodowana, oszukiwaniem Twoim w kwestii uczuc.

Aga jeśli jesteś pewna, że nie kochasz męża to postępujesz słusznie wobec niego, siebie i dziecka. Tylko pytanie czy aby na pewno przywołując argument krzywdy dziecka nie szukasz pretekstu do powrotu, bo tak naprawdę to nie jesteś pewna uczuć do jm.

maniek_z_maniek na jakiej podstawie wyciągasz takie wnioski ?

Dziecku do bycia szczęśliwym, do poczucia bezpieczeństwa nie jest potrzebne życie pod jednym dachem z rodzicami, którzy ani się nie szanują, ani nie wspierają, ani nie są dla siebie bliskimi osobami. Dziecku, jeśli nie jest wciągnięte w problemy dorosłych, obce są terminy 'bezpieczeństwo finansowe', 'ryzyko wypowiedzenia najmu', it.p. To Twoje lęki, Twoje obawy.

Bezpieczeństwa nikt Ci, oprócz siebie samej, nie zapewni. Można mieszkać w wynajmowanym mieszkaniu i czuć się bezpiecznie, można być samotną matką i czuć się bezpiecznie.

Proszę.
Pamiętaj o tym, że jesteś mądrym człowiekiem, zdolnym do pracy, miłości, zadbania i o siebie, i o swe dziecko.

To, że się boisz, że czasem wątpisz, jest rzeczą zupełnie normalną. Silni ludzie tak mają, tylko słabi nie przyznają się do tego wszystkiego.

Jak sobie pomóc? Tak, jak robisz to do tej pory. Zmierzyć się ze swym lękiem, spojrzeć mu prosto w twarz i... wziąć go pod rękę.

Jesli postanowiłas odejść to chyba za kolorowo nie było więc Ty najlepiej wiesz czy postąpiłas dobrze.

A mnie powiedziała co innego... "Zadbaj o siebie. Bo jakąż matką będziesz, jesli nie czujesz sie szczęśliwa..."

Aga... Wiem, że dokonanie takiego wyboru wiązało sie z mnóstwem nieprzespanych nocy. Kopalnią myśli... Jesli takiego wyboru dokonałaś, musiałaś byc tego pewna. Bez względu na strach i obawy.

Dziś sie miotasz, ale to dlatego, że nie wiesz co będzie jutro... Lękaj się, bo to naturalne, ale nigdy sie nie cofaj... W zyciu nigdy... Za rok, może dwa spojrzysz na to inaczej....

A dziecko? Daj mi wiare, że lepiej dla dziecka mieć dwa szczęśliwe domy, aniżeli jeden. w którym  wieje chłodem.