Czas dla mnie i wszystkie inne sprawy.

Dziękuję za odpowiedź.
Sytuacja się nie rozwiązała... Wczoraj rozmawialiśmy ( ZNOWU) o tym, tłumaczyłam ,że mi przykro,że poświęca dwa NASZE dni na mecze. Okazało się,że w ciągu tygodnia wypadłyby jeszcze dni na pracę i jeden na lekarza ( musi mamę zwieźć ) . Ale niestety nic nie dotarło. Powiedział,że będzie jeździł,że w środę rezygnuje z pracy i jedzie na mecz a nie ze mnie. Że to nie 'wybór', bo On nie wybiera . W zasadzie dał mi jasno do zrozumienia ,że są ważniejsze. I bardzo mi przykro ,bo nawet perspektywa 7 dniowej rozłąki nie dała mu do myślenia.
Może gdyby jakoś inaczej to argumentował. Ale słyszę tylko 'ja i tak będę jeździł' i tyle.
Nie wiem co robić...

LonelyGirl ma rację, musisz pokazać że też masz swoje życie i pasję. Mimochodem, odmów jednego czy dwóch spotkań, powiedz że w ostatniej chwili koleżanka namówiła się na kosmetyczkę bo taka promocja była i już Albo piwko z koleżankami ze studiów. Jak on się zachowa w takiej sytuacji?
Z jednej strony jestem za tym, by każda ze stron miała swoje pasje i hobby i żeby dwoje ludzi nie "zlewało" się w jedność. Z drugiej strony: niestety tak to wygląda, że chłopak powoli wyczuwa, że jesteś na każde zawołanie, bo wie że masz inny tryb życia, poza tym: jeśli zawsze tak było, to dlaczego coś zmieniać (mam na myśli wyjazdy na te mecze)? Czy jesteś w stanie trochę potraktować go jego miarą i spróbować odmówić spotkania?

To kwestia organizacji - można próbować ustalić kiedy jego grafik jest zapełniony w stałych terminach i tam wstawić swoje stałe zajęcia które można ustalić samemu (np. korepetycje).

Niepokoi mnie brak wzajemnego dzielenia się "pasjami" - u mnie np. było raczej tak, że ponieważ robiliśmy inne kierunki studiów - mające jednak pewien wspólny element -  jedno chodziło z drugim na różne "wydarzenia" związane z zainteresowaniami drugiego. Miało to oczywiście szereg następstw - "zapraszający" mógł się pochwalić wiedzą i błysnąć przed partnerem. Przyznam, że w tej dziedzinie moja dziewczyna była nawet częściej zapraszającym z uwagi na to, że jej wydział działał o wiele prężniej - za to zyskiwała jednak moja obecność, komentarz i czasem organizowały się spotkania "post factum" w szerszym gronie na długie polaków rozmowy. Paradoksalnie - o wiele więcej skorzystałem niż straciłem dzięki temu, że - pisząc w przenośni - "chodziłem z nią na mecze". Miało to jeszcze jedną zaletę - rozwijaliśmy się - ale ten rozwój nie był pójściem każdego w swoją stronę.

To że facet jest poukładany - dba o swoją pracę, firmę i status to nie jest chyba nic złego. IMHO sugeruje , że jest osobą ODPOWIEDZIALNĄ. Nie ma sensu w celach tylko "taktycznych" tego dezorganizować. Moim zdaniem nie wiadomo jeszcze czy w sytuacji stworzenia rodziny potraktuje ją jako priorytet - ważniejszy od firmy której cele podporządkuje tejże rodzinie czy też nie. Podejrzewam jedynie, że będzie miał wydłużony "okres przejściowy" bo teraz on jest "kreatorem" swojego czasu a po urodzeniu się dzieci utrata 100% kontroli nad włąsnym czasem jest pierwszą rzeczą z która trzeba się pogodzić i przebiega to dość ciężko.

Oczywiście, są partnerzy skupieni na osobie dziewczyny i "rzucający dla nich wszystko". Pewnym problemem jest wtedy jednak brak własnych celów poza "miłością dziewczyny" - postawa taka - jak podejrzewam nie budzi na dłuższą metę jej szacunku. Człowiek nie mający własnych celów bywa podejrzewany o słabość, uległość ugodowość - o to że nie zawalczy o rodzinę i kobietę kiedy będzie trzeba.

Po prostu oceń czy odpowiada ci on na wymiarze "samostanowienie-uległość" na tyle aby dało się to zaakceptować - każdy z brzegów tego kontinuum ma wady ale znasz wady tylko jednej skrajnej postawy - czyli jego postawy. Może facet uległy nie zwrócił by nawet Twojej uwagi :-)

Tu trzeba zastanowić się też czy jednak nie jesteście jakoś "odlegli mentalnie" skoro poza tym że się spotykacie nie dochodzi do jakieś "dyfuzji" świata jednej osoby do świata drugiej. Inna sprawa - czy sama masz jakieś rzeczy, którym poświęcasz swój czas, które budują ciebie jako osobę i którą mogłabyś zainteresować partnera. Im mniej macie "wspólnego świata" tym marniejsza podstawa do związku - i być może wyjaśnia to brak zaangażowania partnera jak i twoją niechęć do dzielenia jego pasji.

Zupełnie nieświadomie i niezamierzenie pokazałam mu,że ja tylko czekam na Niego i zawsze jestem gotowa się spotkać. Tak naprawdę wynika to z tego,że bardzo lubię spędzać z Nim czas. Ale ostatnio oczy mi się otworzyły.

Od poniedziałku jestem oschła, mało zainteresowana. Odpisuje co jakiś czas , bez większego entuzjazmu . I nie robię tego na pokaz, ja naprawdę mam do Niego żal. W kółko prosi mnie o spotkanie w sobotę lub w piątek ( albo najlepiej w oba dni) i wiecie co? Ja normalnie CZUJE,że On jest pewien ,że się zgodzę (mimo,że zapowiedziałam,że nie widzimy się cały tydzień skoro dwa dni odpadają przez mecze).
Właśnie jest na meczu. Nawet się nie zawahał, nie zwątpił w słuszność tej decyzji. Dzisiaj już mu napisałam o tym żalu, że nie czuje się ważna itd. W zasadzie nie zamierzam się powtarzać:) Tęsknie za Nim, za Jego obecnością. Ale czuję się zraniona na tyle,że wytrzymam do końca tygodnia. Nie wiem tylko co dalej. A moja intuicja podpowiada mi,że On jest święcie przekonany ,że minie niedzielny mecz i mój zły nastrój przepadnie.

Próbuję zająć sobie czas. Jutro basen, w piątek koncert, w sobotę mogę nawet przed telewizorem posiedzieć. Nie wiem tylko czy cokolwiek mu uświadomi ta moja konsekwencja.

Powiedzcie mi jak to rozegrać?

Wiem,że w dużej mierze to ja zawiniłam. Faktycznie, byłam gotowa zawsze kiedy miał czas. Cieszyłam się kiedy przyjeżdżał. Mecz? Jasne , jedź! Piwko z chłopakami? dobrze , idź! Chcesz przyjechać dzisiaj na pół godziny ,bo jutro masz fryzjera? Spoko, czekam!
Sama wychodziłam ze znajomymi. Ale zawsze, zawsze, zawsze,zawsze dopiero jak już się z Nim spotkałam. Czyli najpierw On, potem wyjście.

Czy można to jeszcze uratować?

O nie, nie. Ja nie zgadzam się z tym, żebyś Ty dostosowywała swój grafik do grafiku swojego hrabiego, zwłaszcza, że od razu widać, że bycie cieniem swojego faceta Ci nie odpowiada. Obawiam się jednak, że chłopak ma na Cb już tak wylane, że nic nie zdziałasz żadnymi gierkami. Przegrana sprawa.
Zgadzam się natomiast z tą analizą czy do sb pasujecie i wgl czy Ci odpowiadałoby poddaństwo (podejrzewam, że nie).

A od sb dodam: rzuć go. On Cię nie szanuje===> nie kocha Cię. Ten kto kocha stawia swoją ukochaną jako priorytet przed hobby i traktuje ją z należytym szacunkiem. Po prostu wyciągnij wnioski i nauczkę na przyszłość i zakończ tę farsę.

A czemu nie - korki akurat łatwo daje się przełożyć? Nie zwracasz uwagi na to CO da się przełożyć, ale CZYJE powinno się przełożyć. Pierwszy objaw braku racjonalizmu - a tym właśnie jest prymat: CZYJE nad CO - sugeruje partnerowi to o co ci PO CICHU chodzi - czyli WALKĘ O DOMINACJĘ.

Tymczasem należy DBAĆ O ZWIĄZEK a nie walczyć o dominację i przeanalizować terminy dające się zmienić tak aby obydwoje mogli pracować w tym samym czasie i mieć wolne w tym samym czasie.

Co do chodzenia na mecze - czemu Autorka nie ma własnych pasji poza swoim chłopakiem? Czemu nie dzieli pasji ze swoim chłopakiem? IMHO tu jest coś mocno nie ten teges. I nie swiadczy źle O NIEJ ale o tym że źle się dobrali. Że są sztywni - nie dostosowują się do siebie, nie tworzą "wspólnego świata".

Autorko i tak uważam, że sporo czasu ze sobą wytrzymaliście. Taki styl życia, jaki przyjął Twój facet nie ma sam w sobie nic negatywnego. Ale po prostu z obserwacji wiem, że wtedy dużo łatwiej jest obydwojgu jeśli dzielą tę najbardziej czasochłonną z pasji. W przeciwnym razie prędzej czy później może dojść do tarć, zwłaszcza jeśli pasja wygrywa w walce o "czas" z partnerem. Zgadzam się, że "czyje" nie powinno przyćmiewać "co", ale z drugiej strony nie zawsze da się wszystko pragmatycznie ustalić. W tej konkretnej sytuacji ok, można się pokusić o stwierdzenie, że praca jest ważniejsza niż korki, ale znowu czy korki są mniej ważne niż fryzjer? Owszem, można się lepiej zorganizować, owszem można ćwiczyć wyrozumiałość, ale chyba u Was nie chodzi o to, że pasja przeszkadza, tylko o to, że dla niego Ty i Twoje potrzeby nie jesteś aż tak wysoko w hierarchii priorytetów, jak byś chciała. (Pewnie, gdybyś poza meczami widywała się z nim tak często jak potrzebujesz, to by nie było tego wątku).
Śmiem przypuszczać, że Twój facet po prostu lubi swój styl życia, gdzie wszystko mu się pięknie układa. Ma czas na pracę, pasję, jest dziewczyna. Również dzięki temu, że do tej pory byłaś nastawiona na kompromisy z nim - sama to zresztą dostrzegłaś.  Próby zmiany tego stanu rzeczy będą trudne. Konsekwentna próba zmiany swojego zachowania może po prostu zakończyć się tym, że on wybierze ... siebie i swoją wolność. Upewnij się, że jesteś na to gotowa wewnętrznie, bo robienie "focha" raz na jakiś czas i wycofywanie się, tylko pogarsza Twoją sytuację, bo pokazuje facetowi, że nie musi się z Tobą liczyć.

Problem w tym,że On nie szanuje mojego czasu. I teraz już to widzę .
Wiem,że to moja wina. Że pozwoliłam na coś takiego.

Nie tylko układ, ale jego też najwidoczniej masz gdzieś. Bierzesz faceta z dobrodziejstwem inwentarza, czyli pasją i nawykami, o których zresztą od początku mówił, po czym usiłujesz przerobić go na podnóżek. On Cię nie prosił o stawianie go na  pierwszym miejscu, bo nie jest hipokrytą. Ma gość charakter i osobowość, tylko potrzebuje podobnej kobiety, a nie bluszczu. Chyba nie przeszkadza mu,że nie dzielisz z nim zamiłowania do piłki? Ale raczej nie pozwoli Ci na ograniczenie wyjazdów. A kłótnie o to sprawią, że i on będzie zmęczony Tobą.
Spróbuj zrobić bilans zalet i wad, za coś go chyba wybrałaś, czy to już jest bez znaczenia? Weź pod uwagę,że go nie złamiesz próbując zmienić na swoje podobieństwo. Zresztą, z takim jadem go opisujesz, że decyzja podświadomie już została chyba podjęta. I poszukaj mężczyzny bez zainteresowań, kumpli, nie dbającego o siebie, który będzie na każde tupnięcie nóżką.