czy będąc samotną matką nadal jestem kobietą ?

Witam wszystkich. Dziwnie to moje życie się poskładało....mam dwie starsze siostry, w dzieciństwie i wieku szkolnym miałam tylko koleżanki, chodziłam do liceum medycznego, tam też były same dziewczyny. Pracuje w szpitalu, prawie same kobiety. Mam dwie córeczki. Normalnie jakaś seksmisja. Całe życie otaczały mnie PRAWIE WYŁĄCZNIE KOBIETY.....Myślałam, że spotkanie jakiegokolwiek mężczyzny w tych okolicznościach będzie niemożliwe. No ale skoro mam córki, to domyślacie się, że zdarzył się w moim życiu taki moment. To chyba tyle celem wstępu. A teraz do rzeczy- zawsze byłam osobą lubianą, towarzyską. Moje znajome zaczęły wykruszać się w zastraszającym tempie. Koleżanki pozakładały wcześnie rodziny, więc samotna koleżanka nie stanowiła dla nich dobrego towarzystwa. Część wyjechała, a przyjaźń nie wytrzymała próby czasu. Ostatnio spotkałam przez przypadek moją dawną, ulubioną psiapsiółkę. Bardzo zdziwiła się na mój widok. Jednak nie było to miłe spotkanie...jakoś dziwnie dawała mi odczuć, że stoję na niższym szczeblu niż ona. Mam 42 lata- jestem córką, matką, pracownikiem, partnerką, ale czy nadal jestem kobietą, kimś z kim warto po prostu pogadać, spotkać się ? Moje życie wymusiło na mnie "zmężnienie". Słowa jak słabość, nie da rady ? Nie ma ich w moim słowniku. Ja ZAWSZE muszę dawać sobie radę. Bo zawsze mogę liczyć tylko na siebie. Powiem szczerze, że jestem już bardzo tym zmęczona. Chciałbym być kobietą z przewagą estrogenów, a nie testosteronu Chciałabym mieć chwile słabości- ale nie mogę, bo samotnie wychowuję córki, które są jeszcze malutkie (4 i 5 lat). Mój partner od dwóch lat pracuje zagranicą. Na chwilę obecną łączy nas chyba tylko kasa, którą przysyła. Mam mamę, która ma 78 lat. Uważam, że jest w bardzo dobrej kondycji jak na swoje lata...niestety moja mama jest innego zdania. Odkąd pamiętam ciągle towarzyszyłam jej psychicznie i fizycznie. Byłam jej powiernikiem, pomocnikiem, rozśmieszaczem, pocieszycielem. Zawsze wysłuchiwałam wszystkich jej żalów, narzekań i tych samych historii opowiadanych tysiące razy. Mama dalej wymaga tego ode mnie, ale ja już nie chcę. Jestem tym zmęczona. Dlaczego to ona nigdy mnie nie posłucha, tyko gdy zaczynam coś mówić, przerywa mi i narzeka w swoim stylu. My nie rozmawiamy, to jest monolog mojej mamy i moje potakiwanie. Odkąd mam dzieci, żyłam jak w jakiejś maszynie. Wszystko zaplanowane i zapięte na ostatni guzik. Realizowane najszybciej jak potrafię. Praca, dzieci, zakupy,dom, czasem odwiedziny u mamy. Dzień w dzień to samo. Dziś przyszła refleksja. Od dwóch tygodni jestem na L4 z powodu choroby dziewczynek. Dziś jest piękny wiosenny dzień. Błękitne niebo, świeci słońce, śpiewają ptaki. Jest dzień kobiet. Poszłam z córkami na spacer. Siedzę na placu zabaw. Obserwuję jak szaleją. Zadzwoniłam do mamy. Słyszę po głosie, że jest obrażona. Przez dwa dni nie dzwoniłam. Mówię, że od poniedziałku idę do pracy, a po pracy przyjadę po nią, żeby mieszkała u mnie. W odpowiedzi słyszę - nie, chcę być sama w swoim domu. Zaczyna mnie powoli krew zalewać, bo co rozmawiamy, to słyszę narzekania, że odkąd ojciec umarł (4 lata) jest taka samotna, nikt się nią nie interesuje, nie ma się do kogo odezwać, nie pamięta kiedy ostatni raz się śmiała etc. A kiedy proponuję pomoc, odrzuca ją, żeby mogła pewnie dalej narzekać....Kończę rozmowę stałym tekstem- jak będziesz czegoś potrzebowała to zadzwoń....chociaż wiem, że nigdy nie zadzwoni i o nic nie poprosi. Za to później  opowie mi w jakich męczarniach szła do przychodni albo po chleb, i jak pomagały jej zupełnie obce osoby współczując jej i dziwiąc się, że ma córkę która jej nie pomaga.  Pomyślałam, że zadzwonię do mojego partnera- i tu też pudło. Wrócił właśnie z siłowni i jest zmęczony. Słyszę jak się przeciąga, mamrocze coś niewyraźnie. Żadnych życzeń dla rzekomo kobiety swojego życia, pewnie zapomniał, tak jak i o walentynkach. Ewidentnie nie ma ochoty na rozmowę. Gadka się nie klei. Więc już totalnie wkur....mówię, że przepraszam, że zawracam mu dupę, skoro nie ma ochoty na rozmowę. Rozłączam się. Pytacie gdzie ta
dzisiejsza refleksja? Ano właśnie teraz w tym momencie mnie naszło. I to już wszystko ? Mogę tylko porozmawiać z dwoma osobami? To cały mój zasrany świat? Dwoje dzieci i dwie bliskie osoby. To jakiś [wulgaryzm] dramat ! Dlaczego nie mam żadnych znajomych, koleżanek, kumpli? Dlaczego jestem tak bardzo samotna? Dlaczego dla mężczyzn stałam się przezroczysta? Dlaczego nie patrzą na mnie, tylko przeze mnie, jak przez szybę. Dlaczego ja, taka zosia samosia i twardzielka nie potrafię rozwiązać tej sytuacji. Dlaczego nie czuję się już kobietą, tylko maszynką zaprogramowaną do wykonywania zadań i dogadzania wszystkim dookoła ? Nie mam w ogóle swojego życia, takiego babskiego. Gdzieś wyjść, pogadać, pośmiać się, no bo z kim. No i jak ? Moje dzieci chodzą ze mnie wszędzie. Dosłownie. Do dentysty, ginekologa, fryzjerki, urzędu....Nie mam ich z kim zostawić. Teście mają mnie w dupie. Chłop za granicą. Moja mama nie daje rady. Jestem zdana tylko na siebie i czuję się bardzo samotna.  Czy są tu osoby, które były w podobnej sytuacji i jakoś z niej wyszły zwycięsko ? Każdy komentarz będzie mile widziany. Ten dobry, który podniesie mnie na duchu i ten zły, który może podziała na mnie jak kubeł zimnej wody