Taka sobie myśl :)

Zacznijmy od tego co pod układać się rozumiesz . Ludzie kierują się w życiu naprawdę różnymi pobudkami i zakładanie, że tylko każdy co ma problem musi wchodzić na te forum jest błędne.
Jednak zastanawia mnie jedno - dlaczego rysujesz obraz związków/naszego społeczeństwa na podstawie tylko tego forum? Więcej dystansu do życia . Zbyt bardzo ulegasz wpływom innych i muszę powiedzieć, że to jest powszechne. Ktoś coś tam usłyszy np. w telewizji i się zaczyna .

Powiem Ci jedno najważniejsze jakie myśli mamy w głowie . Dlaczego pesymista zawsze uważa, że ma gorzej w życiu, niż optymista? No właśnie, bo każdą sytuację odbiera trochę inaczej.
Dla pesymisty zakończenie związku to koniec świata/porażka, dla optymisty to nowe doświadczenie, które pozwoli na znalezienie tej jedynej/tego jedynego. Nie zawsze jest w życiu kolorowo, a o tym czy trafiamy na dobrych/złych ludzi też decyduje Sam przypadek. Oczywiście Swoim zachowaniem/stylem bycia możemy przyciągnąć konkretne typy ludzi, ale czy Oni już będąc z nami związku nie zmienią się? Nikt tego nie wie.
Nie dokonuj nadmiernej analizy, bo ona nic nie da. Jednak to czego nauczyły mnie byłe związki to z każdym związkiem SZYBCIEJ "wyłapywałam" różne sygnały (pozytywne/negatywne) świadczące o tym co się w nim dzieje oraz pozwoliły odnaleźć w jakim związku będę szczęśliwsza - moje oczekiwania .
Złe jest podejście, że jak dbaliśmy o związek, szanowaliśmy Siebie oraz partnera i byliśmy Sobą, a jednak się nie udało to porażka. To nie porażka to niedopasowanie.

Każde z nas miało lub ma swoje przejścia.
Co komu i jak się układa w związku, niezależnie od treści wypowiedzi na forum jest subiektywnym spojrzeniem na własną sytuację, niejednokrotnie odbiegającym od obiektywnej oceny własnego postępowania, czy poczynań partnera.
Poza tym, te kilka tysięcy osób to jeszcze nie cała populacja Polaków tu i na emigracji.
Nikt z nas, forumowiczek i forumowiczów, NieZnamSiebie, nie ma monopolu na niegodziwość lub prawość, traumę i szczęście, a tym bardziej na jedyną rację w tym, co pisze.
Ja do tej pory nie założyłem własnego tematu, choć jestew z Wami już ósmy miesiąc.
Nie miałem odwagi.
Obdzieliłem jednak fragmentami swojej historii wiele wątków.
Nie miałem zamiaru zabiegać o pomoc i rady, choć moje życie znacznie odbiega od sielanki.
To, co piszę od siebie opieram na swoim doświadczeniu życiowym. To zaś, co tu czytam traktuję jednak z rezerwą.
Nie zakłóca mi to snu, ani nie wpływa na mój nastrój.
Wiem bowiem, że pozornie mały problem (sądząc z treści, pozbawionej przecież emocji towarzyszących żywej relacji), w istocie, dla autora może być kwestią "być albo nie być".
Bywa jednak często odwrotnie.
Myślę więc, NieZnamSiebie, że i Ty winnaś traktować te wszystkie historie, jak również rady forumowiczów, z pewną dozą rezerwy.

Ostatnio również zrobiłem sobie przerwę na Forum, co prawda, ale tylko dlatego, że po pierwszej fascynacji kobiecym portalem, odczułem zwykłe znużenie.

Jesteś w dołku, bo porażki życiowej nie można wymazać ze świadomości ot, tak.
Jednak porażki są również po to, by późniejszy sukces smakował lepiej.
Tak spojrzyj na siebie i - choć z rezerwą, , przyjmij to za dobrą monetę.

Daje się zauważyć, ale każdy ma jakąś swoja granicę. Wchodzi tu w jakimś celu, a kiedy to osiągnie, odchodzi. Tak jak nikt nikogo nie zmusza do wejścia, zalogowania i opisania swojego problemu, tak nikt nie zmusi do opuszczenia, poza rażącymi naruszeniami regulaminu.

Pamiętam początki moje na tym forum, jeszcze nie byłem zalogowany, a Twoja odpowiedź do nazbyt napastliwego komentarza skusiła mnie do przeczytania wszystkich Twoich wpisów... była taka bardzo spolegliwa...:
- "zdradziłam, empatia przyszła zbyt późno, chciałabym żeby ułożył sobie szczęśliwe życie z inną kobietą, nie mogę patrzeć jak się z tym wszystkim męczy" - to był wydźwięk jednego z wpisów.
Czyli znasz przynajmniej już jedną sytuację, która do zdrady doprowadza, Znasz jej efekty dla siebie i dla Twojego stałego partnera/męża. Nauczyło Ciebie to czegoś? No właśnie, do tego jest forum - podziel się doświadczeniem.
Zacytuję tu Aurorę Borealis z innego wątku: "Jedni przychodzą tu na terapię, inni na sympozjum" ale cel jest jeden - uzyskanie odpowiedzi na pytania i poznanie jej sensu.
Jakie było Twoje pytanie? i czy odpowiedź Ciebie usatysfakcjonowała?

Wszyscy chcą dzielić się swoim nieszczęściem, ale własne szczęście ma się tylko dla siebie

Nie jest wielką sztuką uczyć się na własnych doświadczeniach. Sztuka jest uczyć się na doświadczeniach innych. A to co zostaje "z tyłu głowy" to zwykła życiowa mądrość. Chcesz się jej pozbyć? Twoja wola...

NieZnamSiebie,

"Poznałam" Cię w wątku niejakiego Gamble'a ;-))). To był jeden Twój post, wystrzelony w przestrzeń z siłą pocisku, który ustawił mnie w pozycji "Baczność!" i który zapamiętałam. Ja jestem bardzo cienka w analizach, kiepska w "doradztwie", w klarownym widzeniu spraw takimi, jakie one są, ale zatrzymuję się chętnie nad tym, co spośród wielu strun tej harfy, którą jest wnętrze człowieka, wybiera nagle tę jedną, wyjątkową i jej brzmienia słucha. Jesteś tą struną NieZnamSiebie ;-)

Trudno polemizować z Twoimi odczuciami wyrażonymi w założonym wczoraj wątku. Wydaje się, że w przeciwieństwie do mnie nie znalazłaś na tym Forum pokrzepienia ani zgubionej w życiowej zawierusze cząstki siebie.  Nie wiem, czy to nie nazbyt osobiste, ale chciałabym wiedzieć w jakim stanie ducha jesteś teraz. Co wydarzyło się w Twoim życiu od pierwszego zamieszczonego tu wpisu w 2013 roku? Jaką drogę przeszłaś? Co ten czas zmienił w Tobie i w Twoim "zewnętrzu"? Jaki jest bilans licząc od "godziny zero" do dziś? W jakim momencie się znajdujesz Ty, jako Osoba i czy to wszystko nie wpływa przypadkiem na sposób Twojego patrzenia na ludzi, świat, sens życia?

Podam Ci przykład: 11 lat temu podczas wakacji, w zupełnie niewinnej sytuacji, w zabawie, złamałam nogę. Złamanie okazało się na tyle poważne, że 10 tygodni spędziłam w ciężkim, niewygodnym gipsie, od palców po pachwinę, mimo, iż złamanie wystąpiło tylko w okolicach stawu skokowego. Nie było też pewności, czy mimo to, nie będzie potrzebna operacja. Potem jeszcze 8 tygodni powrotu do pełnej sprawności, odrzucenia kul, uporania się z atrofią. Dlaczego Ci o tym piszę? Bo, gdy znalazłam się w domu, gdy musiałam nauczyć się z "tym" żyć: chodzić do sklepu, "na spacer" po skwerku, odkryłam, że świat jest pełen ludzi z problemami w poruszaniu się! Oto osoby "unieruchomione", które dotąd sporadycznie widywałam na ulicach, nagle jakby się multiplikowały na moich oczach! Były dosłownie wszędzie!

Czy nie jest przypadkiem tak, że będąc "kontuzjowaną" tak postrzegasz rzeczywistość? Że problem nie jest w tym, iż wchodzisz na "AKURAT takie forum" - jak piszesz, tylko w tym, że właśnie taka jest Twoja optyka spojrzenia i na tego typu zagadnieniach polaryzujesz uwagę? Nie mając, póki co dostępu do radości obserwowania JAK ludzie podnoszą się z upadków, JAK kurują swe złamania, JAK "rehabilitują" uszkodzone "tkanki duszy", koncentrujesz się stale na tym CO im jest, i dlatego to Forum jest dla Ciebie konglomeratem ludzkiego cierpienia i beznadziei i obawiasz się, iż wszystkie opisywane tu historie pozostawią w Twej pamięci trwały ślad?

Dziękuję, dla mnie zaszczytem jest to, że moje wypociny są przez Panią dostrzeżone

Dużo mądrych odpowiedzi... Aż zastanawiałem się, czy ma sens wpisywać tu cokolwiek, bo nic nowego nie dodam.
Ja także na Forum zawitałem jakiś czas ("kosmiczny") temu, bo minęło już kilka lat od mojego pierwszego postu. Ale pomimo udzielania sie w wielu wątkach (tak, ale wyjaśnienie tego można znaleźć w moich innych wpisach), poznawania bardzo wielu historii i "ścierania się" - nie miałem chyba nigdy odczuć jak Autorka wątku. Lekturę traktowałem jako odsłonę innego spojrzenia na - wydawać by sie mogło - jednoznaczne dotychczas zagadnienia. Poznając niekiedy karkołomne teorie czy priorytety zachodziłem w głowę: no jak tak mozna? Ale mozna. I nie tylko tak... Poznawanie tych problemów, wątpliwości szargajacych innymi uczyłem się rozumieć "inności", czegoś, co tak często negatywnie wpływa na relacje między ludźmi - brak porozumienia. I mimo wszystko, mimo emocji, pomimo niekiedy i irytacji - uczyło mnie to rezerwy i dystansu do własnych problemów, większego dystansu i szerszego spojrzenia na własne życie.
Chyba nigdy nie odczułem "ciężaru" i jakiegoś cienia na moje postrzeganie świata. Moze jestem za mało ...wrażliwym? Faktem jest, ze spotkałem sie juz z róznymi opiniami ze strony pojawiających tu sie osób. Owszem, zapewne dla wielu to zanurzenie sie w ludzkich historiach (tak często ciągnących w dół) jest znacznym obciążeniem i wyzwaniem, po którym trudno niezmienionym powrócić do swojego świata. Mnie to też zmieniało - byłem "bogatszy" o refleksje...
Rozmowy, wymiana spostrzeżeń, próby znalezienia porozumienia działały na mnie jak swoista terapia, jakiś "katalizator", dzięki któremu jakby ...nieświadomie sam potrafiłem uporać się z własnymi wątpliwościami. Pisząc prościej: poznając problemy innych i ich myślenie - szerzej otwierałem oczy na niektóre zagadnienia.
I chyba w taki sposób wypadałoby podejść do zjawiska Forum.

I to jest to właśnie, Excop. Bo raz mi się wydaje, że już to wszystko przerobione, innym razem mam wrażenie, że już nic nigdy mi się w życiu nie uda.

Jasne.Obok mnóstwa złych rzeczy robię kupę dobrych. Bo jak kiepski ze mnie partner do życia, tak godny zaufania człowiek w innych sprawach.
Czy jako partner się zmienię? Kurcze, mam  nadzieję, bo takiej świadomości jak teraz, nie miałam jeszcze nigdy. Obawiam się jedynie trochę, że pójdę za daleko w naprawianiu tego, co spieprzyłam i absolutnie nie będę się przejmować tym, w co lub ku czemu popycham siebie.
I nie wszyscy rozumieją mój tok myślenia. Wciąż we mnie dużo emocji, ale i wiele więcej niż kiedykolwiek logiki.

Tak naprawdę życie zweryfikuje, czy tak jest, czy się nauczyłam i wyciągnęłam wnioski. Bo teraz mówię: "owszem", ale kto wie jak będzie, kiedy znajdę się w pewnych sytuacjach.

Mhm. Jasne....sztuką też jest dać się nie zwariować i zachować zdrowe spojrzenie na wszystkie historie...nie kumulować ich w jedną wielką kulę nieszczęść i obrzydlistwa tego świata. No a łatwo. Łatwo jeśli nie ma się przeciwwagi, łatwo jeśli samemu ma się nie fajne doświadczenia z przeszłości.
Ale tak. Myślę że wcześniej czy później i z tym sobie poradzę.
Być może będę potrzebowała jakiejś fachowej pomocy Nie ukrywam, że tak może być, ale jeśli to ma przynieść pozytywy, no to czemu nie

Nigdy nie zrozumiemy cierpienia osoby zdradzonej, jeśli sami zdradzeni nie zostaniemy. Przynajmniej ja wychodzę z takiego założenia. Ty bólu rodzenia dzieci też nie jesteś sobie w stanie wyobrazić, choćbyś głowił się latami. Jasne, będziesz miał pewnien obraz, ale póki nie sprawdzisz empirycznie, to o kant dupy te twoje wyobrażenia rozbić.
Co do pierwsze, poruszonej przez Ciebie kwestii....hm...we wspomnianym właśnie przez Aurorę wątku odpowiedziałam na kilka pytań. Może i jednozdaniowo, może bardzo oszczędnie, ale na tamten czas właśnie tyle, na ile byłam zdolna. Zresztą, co tu więcej dodać? Rozkładać na czynniki pierwsze? Poddać psychoanalizie, bo A NUŻ ma to podłoże w czymś, czego się w ogóle nie spodziewasz?
Pewnie i ma to sens tam, gdzie ludzie nie są pewni przyczyn...ja pewna jestem...

Btw, ja nie naprawiam związku. Mojego związku nie ma. Ale staram się postępować tak, żeby mój jm nie musiał się marwtić o to, że zawalę tu czy tam, no bo mamy kilka wspólnych spraw w życiu.

Oj Aurora Zastrzeliłaś:)
Bo ja właśnie staram się nie pisać o tym, co i jak.
Pokrótce....rozstaliśmy się.
Oboje próbujemy poskładać i poukładać nasze życia.
Nie nienawidzimy się lub też inaczej: On mnie nie nienawidzi. Mówi, że na koniec zachowałam klasę
Mocno się wyciszyłam, dużo myślę i analizuję.
Co do naszych relacji, staram się, by były dokładnie takie, jakimi On chce je widzieć. I nie, to nie stanowi dla mnie żadnego problemu, nie kosztuje mnie to absolutnie nic, bo to i tak niewiele w prównaniu z tym, jaka dla Niego przez te wszystkie lata byłam.
Jasne, to na pewno jest rodzaj odkupienia win, jestem tego świadoma. I tak, czuję się dzięki temu lepiej.
Mój jm nie zawsze i nie do końca rozumie moje działania, mam tylko nadzieję że gdzieś tam ma świadomość, że wszystko jest dla Jego dobra.
Co jeszcze? Mówię prawdę :)Sporo mnie ona ostatnio kosztowała, ale doszłam do wniosku, że za dużo było kłamstwa w moim życiu i dość już.
I byłam z siebie cholernie dumna
Aurora, na moje postrzeganie życia mocno wpływa kwestia wiary w przysłowiową karmę
Jakoś wierzyć mi się nie chce, że wszystko się poukłada po tym wszystkim.
Taaa, zmieniam wiele rzeczy wokół, niestety nad moim pesymistycznym nastawieniem i brakiem wiary w samą siebie muszę bardzo mocno popracować.

XCL pewnie, że masz rację. Nie wiem natomiast jaka jest Twoja historia...bo też jaka historia , tak człowiek wybiórczo podchodzi do tematów. Owszem, nalezy wszystko trakotwać jako dobrą naukę, jako wzbogacenie sie o pewną wiedzę, ale jeśli  jest się podatnym, przede wszystkim właśnie przez poczucie wyrządzonej krzywdy, przez umacnianie w sobie przekonania, że jest drugiej kategorii człowiekiem, no to sam widzisz....dokładnie tak, jak powiedziałeś...nie jesteś aż tak emocjonalny

Dzięki za wszystkie odpowiedzi. Wiem, że wiele z nich wyciągnę...:)