kocha ale odchodzi

A czy pracujesz nad soba? Bo wiesz, ciagle pretensje o cos moga spowodowac odruch wymiotny. Poza tym sie zastanow czy chodzi Ci o milosc czy o egzystencjalizm. Jesli w tym przypadku nie da sie tego ze soba pogodzic to trzeba wybrac. Ty bys chciala dwa korzyste efekty na raz, ale widac los poskapil Ci zlotego jajeczka. Milosc? i zniewolenie. Ciekawe polaczenie

A co jeśli kocha a czuje że nie jest kochany? Też nie odejdzie? To taka mała dygersja osobista.

To zle Ci sie wydaje. Rownie dobrze mozesz to samo powiedziec zonie bijacego meza, ze odeszla = nie kochala. A czy wiesz ze jest takie pojecie jak szacunek i ze niektorzy, moze bardzo nieliczni, uwazaja ze zachowanie szacunku do samego siebie jest w zyciu wazne?

Moze i nie kochal a moze nie widzial zwiazku milosc-klotnie. Ja takiego zwiazku rowniez nie widze.

nie, nie zniewolenie. Nie bylam bluszczem, nie kontrolowalam. Mielismy wspolnych znajomych, jak tez innych, z ktorymi sie spotykalismy oddzielnie. Czepianie sie o prace - przerazalo mnie to ze za nic sie nie bierze. Nawet jego matk, na ostatniej wizycie w jego domu, powiedziala zebym sie zastanowila, ze on sie na meza i ojca nie nadaje. A lubilam sie z nia, to nie tak ze chciala mnie zniechecic. Ja pracuje, studiuje. On skoczyl zawodowke, kilka miesiecy pracowal za granica, to wszystko. Chcialam wyhodowac mu skrzydla, nie je podcinac. Pomoc. Nie chodzi o pieniadze, ja jestem niezalezna od nikogo finansowo, prowadze skromne zycie, jak i moja rodzina, ale jest mi z tym bardzo dobrze.
Moze myli pojecie kochania? nie wiem. nie wierze. Mowil koledze po rozstaniu ze mnie kocha, ze lubi, ze nie chce zrywac kontaktu, ze go zrzera od srodka...

Widzisz sa rozne rodzaje zwiazkow. Moze nawet o tym ksiazke przeczytam zeby pisac jasniej. Widzisz, w tym "zwiazku" to Ty decydujesz o jego jakosci. Ty komus nieopierzonemu chcesz wychodowac skrzydla, Ty oferujesz "pomoc". A moze po prostu narzucasz swoje zdanie, swoje wyobrazenie zwiazku? Moze mu jest dobrze jak jest, moze rzeczywiscie nie nadaje sie na ojca ale jest szczesliwy sam ze soba. Skoro wiec dla Ciebie takim piorytetem jest zrealizowanie pewnego modelu zycia, to moze znajdz kogos odpowiedniego, odczep sie od tego chlopaka bez skrzydel i daj mu dojrzec w swoim czasie.

troche dramatycznie to zabrzmialo - planowalismy taie powazne kroki ale w bardzo dalekiej przyszlosci. To dla mnie takze za wczesnie na realizowanie takiego modelu

Uderzylo mnie w tej Twojej wypowiedzi zwłaszcza to: " (jego matka) powiedziala zebym sie zastanowila, ze on sie na meza i ojca nie nadaje.". Jeżeli mowiła to (o swoim synu) w spokoju, bez jakiegos chwilowego podenerwowania... to ja poważnie na Twoim miejscu zastanowiłbym się nad tymi słowami. Druga sprawa, dzielić Was może również poziom wykształcenia, a więc także inteligencji, a co za tym idzie dosć różne (odmienne) spojrzenie na życie i zupełnie rózne ambicje i oczekiwania od życia. A to z kolei prowadzić może do kłótni, które z czasem bedą się być może nasilały i utrudniały wspólne życie.

klocilismy sie o glupoty, jak to w zwiazku. wazniejsza sprawa byla np ta praca. za duzo? mieszka u mamy, nigdy praktycznie nie pracowal, nie ma nawet prawa jazdy. nie ma planu. mimo ze teoretycznie rozumie ze to calkiem slabe. myslisz, ze jest jakas dla nas szansa? powinnam postarac sie, przyznac ze moze za bardzo naciskalam? tylko intuicja mi podpowiada ze nie musztrowalam go...

niby wiele, ale takze multum laczy. Daje czas... ale czasem lapie za telefon i chce dzwonic, by nie zapomnial o mnie, moze mu cos wytlumaczyc, moze serio czul sie gorszy, jak to facet i jego duma - i teraz ja powinnam mu Bardzo pokazac ze mi zalezy? mam w sobie troche matke polke, czy matke Terese, chcialabym mu pomoc... teksnie tak ze serce mnie boli

dziekuje za zainteresowanie tematem:) Mam nadzieje, , ze nie zapomni, serio jest bardzo wrazliwy. A jak zapomni, to znaczy ze sie kompletnie myle... widze takze duzo przeciwnosci co do naszego zwiazku, ale jestem osoba ktora nie odpuszcza, wierze w jakies wieksze uczucia, ze trzeba o nie dbac i utrzymywac, nie uciekac

ja zawsze bylam przekonana ze wszystko jest do przejscia jak sa uczucia. ze wszystko mozna wypracowac. moj partner chyba nie.... boje sie ze nie pokocham juz z wzajemnoscia tak mocno. ze jak juz to jest to mam walczyc. tak trudno o fajnego faceta teraz. moj mial wady, ale byl baaardzo uczciwy

hm. jestesmy z podobnych majatkowo rodzin, ogladamy podobne filmy, oboje rysujemy. zyciowe plany rowniez podobne - kiedys dom, rodzina. roznica - ja jestem towarzyska przy ludziach, on odwrotnie - przy ludziach wycofany. ale jak jestesmy sami on jest zawsze pelniejszy energii. hmmm... acha - towarzystwa - jego pijace piwko, palace trawke, moje wyksztalcone, ambitne. mowil kiedys ze jestem za spokojna, nie mam na nic sily, musialam sie czasem zmuszac do wyjscia - ale tak ze on tego musu nie widzial. po rozstaniu okazalo sie ze mam duza anemie i inne problemy zdrowotne, zaczelam sie leczyc, pisalam mu to w liscie...

Skoro on ciągle mówi o tych różnicach to coś jest na rzeczy. Gdyby chciał ratować Wasz związek to nie mówiłby o rozstaniu, a o tym jak rozwiązać Wasze problemy.
Może potrzebuje czasu, żeby się jeszcze raz nad wszystkim zastanowić, a może chce się odkochać.

Myślę, że Ty swoje zrobiłaś, teraz możesz tylko czekać. Wiem, niełatwe, ale chyba jedyne wyjście na tę chwilę.

nie,nie pierwszy, wlasnie kiedys potrafilismy to rozwiazac. staralismy sie oboje, dlatego tak bardzo jestem w szoku ze odpuscil. moze serio juz nie mial na ta szarpanine sily... i moze to ja przesadzam z ta zacientoscia, moze jego racjonalne myslenie a nie sercem ma tu znaczenie. Boje sie odpuscic, czuje ze kocham....

Chyba każda taka jest, jak się zakocha

Nie śmieję się, sam bym chciał kiedyś trafić na kogoś takiego. Co ci mam doradzić? No nie wiem do końca, może faktycznie lepiej dać tego czasu trochę skoro jak sama się dowiedziałaś chłopak się miota z tym wszystkim jeszcze.
Na początku napisałaś że sama miałaś dystans, ja tego dystansu kiedyś też nie wytrzymałem i bajka się się skończyła po kilku miesiącach.
Życzę powodzenia

jak myslisz egzotyczna masajko?

wlasnie chodzi o to, ze prace znalazl. Moze nie potrafil zmobilizowac sie przy mnie? non stop bylismy ze soba, a rozstanie dalo mu kopa. Z jednej strony mowi ze nie chce bym miala nadzieje, z drugiej denerwuje sie gdy mowie ze juz jej nie mam. Raz pisze ze sie spotkamy za jakis czas, i jesli zaskoczy, to znaczy ze jestesmy dla siebie. To calkiem logicznie brzmi - troszke sie emocjonalnie oboje wykonczylismy, wiec czas jest ok. Ale smierdzi mi tu cos, boje sie ze daje sobie czas na znalezienie sobie 'lepszej', jak nie znajdzie, to bedzie wiedzial ze jestem ja... nie umiem sie do tego ustosunkowac

jest niefajne, zgadzam sie. Wscieklam sie jak to czytalam. Z drugiej strony on zawsze mi zarzucal ze sie nie staram o zwiazek, ze jestem mniej czula, on jest czuly niesamowicie - to prawda. Ja jestem normalna dziewczyna, lubie czulosci ale uczucia odczytuje w czyms innym i je inaczej wyrazam. On za pewne znowu teraz tego chcial - gdybym wystawala pod jego oknem i powiedziala ze sie zmienie to by wrocil. Nie chce sie dla niego totalnie zmieniac, moge sie troche nagiac w pewnych kwestiach, ale ja to ja. To mnie mial kochac. I kochal. Ale do tego wymagal zebym byla bardziej ulegla, pocalowala go 1000 razy a nie sto, bo 1oo to za malo. Ba, nadal mowi ze kocha. Mysle ze na to czeka, ze sie podloze pod niego... nie chce tak. A mimo wszystko tyle do niego czuje. Ty jak, ze mna cos nie tak czy z nim? chyba nie powinien mnie ustawiac? a moze serio jestem niefajna i musze sie zmienic zeby mnie ktos na zaboj pokochal? hm.... moze ma zaburzone myslenie, moze nie wie co to milosc i akceptacja. a moze ja po prostu do niego nie pasuje, za duzo mam swego zdania. Skoro jestem jak to mowi madra, ogarnieta, wyksztalcona to czemu taki ktos jak on nie trzyma sie mnie rekami i nogami? przeciez moglam mu pomoc wyjsc z zyciowego marazmu.
Kurde, bywam taka silna by to napisac, pozniej czytam i mysle nieeeee, za bardzo zle o nim mowie, chce do niego....

Anna1239 - większość już Ci napisała - jak człowiek chce, to się stara rozwiązać problemy. Czasem może potrzebować czasu. Z tego co piszesz, to Tobie po prostu zależy bardziej. A on - zacytuję Masajkę:

Więc możesz za nim biegać, zmieniać się i może wtedy to zadziała. Sama doszłaś zresztą do tego wniosku w powyższym poście. Posiadanie uczuć jest normalne, zwłaszcza jak się je podtrzymuje przez kontakt, zastnawianie się nad tym coby, gdyby itd. I pewnie dobrze myślisz, że do niego nie pasujesz. Możesz mu się podobać, może Cię podziwiać (skoro mówi, jaka wspaniała jesteś), ale to nie znaczy, że możecie być parą.

A jeśli chodzi o facetów, to ich deklaracje są wtedy ważne, jak się przekładają na czyny. Jego deklaracje jaka jesteś wspaniała mogą być prawdziwe, ale sama zauważyłaś, że nie przekładają się na chęć bycia w związku. Kocham = jestem zauroczony, ale odchodzę = nie uważam, żeby nam się udało stworzyć udany związek na dłuższą metę. Moim zdaniem wynika to z różnic między Wami i niedobrania, które sama jesteś w stanie zauważyć. I trochę bez sensu dalej w tę relację brniesz zamiast ją rozluźniać. Zgadzam się poza tym z Mańkiem, że trochę za bardzo widzisz siebie jako jego 'wybawicielkę", która prowadzi go przez świat (przeczytaj jego posty, czy nie ma racji). A niestety w większości przypadków natura męska jest taka, że wybawicielki są fajne, jak jest się w kłopotach. A potem szuka się świeżej dziewczyny, żeby nie musieć przypominać sobie o 'nieprzyjemnych' rozdziałach życia. (Nie mówię o stabilnych związkach, które przechodzą przez kryzysy)

Jakie masz konkretne dalsze pytania? dla mnie pisanie na forum kolejnych postów Twojej sytuacji nie zmieni.  Skup się raczej na sobie i może poznasz kogoś, o kim nie będziesz tutaj pisać.

pisze na forum bo szukam pomocy, chcialabym to rozwiazac, bardzzalezy mi na tym zeby naprawic zepsuta rzec, nie wyrzucac i kupowac nowa. Co byloby ze swiatem gdyby kazdy tak robil? Chce walczyc tylko nie wiem jak, nie wiem czy odzywanie sie nie jest zle, ale jest mi lzej. Bardzo ciezko mi w ogole z nim nie rozmawiac, az mnie skreca - ale moze to ma byc walka i to przyniesie skutek? on jest bardzo wrazliwym czlowiekiem, bardzo potrzebujacym drugiej osoby - dlatego tez nie moge uwierzyc ze tak odpuscil. Byc moze serio za malo sie wczesniej staralam, i teraz moja kolej? Moze musze go jednak polechtac? Czy to tylko mezczyzni musza walczyc?

pisalam o poczatku samym - ze to on mnie zdobyl, ja nie chcialam bo sie balam wchodzic w nowy zwiazek, Ale okazal sie taki wspanialy ze sie zkochalam. Z tym nie staraniem to jest tak ze ja sadzilam ze jestem zaangazowana,bylam, wspieralam, sklocilam sie z cala swoja rodzina w pewnym momencie broniac jego, nigdy nie odmowilam spokania, nigdy sie nie nudzilam, inicjowalam, wymyslalam nam ciekawe zajecia. A on zaangazowanie widzial tylko w czulosci, twierdzi, ze bylo jej za malo, choc ja czuje ze wcale nie, jestem czula. To jego priorytet. to nie dziwne? ja moglabym byc bardziej, dla niego, ale przeciez nie moge mu napisac 'wroc, bede teraz taka jak zechcesz, zmienie sie cala dla Ciebie bo nie umiem zyc' . Czasem mam na to ochote, ale racjonalnie to durne strasznie

Facet najwyraźniej ma niskie poczucie własnej wartości i próbuje odreagowywać to na Tobie. A że Ty jesteś osobą o znacznie wyższym od niego potencjale umyslowym, to napotyka na przeszkody w swoich próbach stłamszenia Cie, czy mówiac inaczej "zamknięcia Ci ust". I widząc, że jednak jestes samodzielnie myślącą kobietą, wkurza go to zwyczajnie, bo czuje się głupszy, mniej inteligentny. Takie widzenie świata i życia przez niego, niestety, jedynie potwierdza jego "nieciekawy" charakter i nie rokuje dobrze na udany zwiazek partnerski, ale przemyśl to jeszcze.

Też mi przeszła przez głowę taka myśl, że on ma niskie poczucie wartości. I to nie jest tak, że jak ma niskie to się będzie trzymał Ciebie, bo on się czuje przy Tobie gorszy, mniej inteligentny, a pewnie nie chce się tak czuć.

Anna , nie dziękuj:). Po to jest forum, żeby się wygadać.

Z czasem będzie lepiej, lżej. To naturalne, że cierpisz, przecież kochałaś/kochasz. Kiedyś być może pomyślisz,że oddał Ci przysługę tym zerwaniem.

nie raz i nie dwa probowalam mu tlumaczyc ze nie w tym szkopul, ze czulosc jest wazna, ale zeby zaczal szukac uczucia w innych zachowaniach. 2 lat byl z dziewczyna, ktora byla na podobnym poziomie co on, buziaczki, zdjatka, teksciki na facebook'u i serduszka. Widocznie dlatego tak widzi zwiazek. ALE tamten sie rozwalil bo nagle serduszka na jej facebook'u zaczely byc kierowane do innego biedaka. Nie zrozumial ze takie zachowanie,jak jeg bylej, pokazuje iz uczucia sa strasznie plytkie? Ze taka wlasnie osoba bedzie szukala co i rusz nowego kwiatka? Dlaczego nie potrafil docenic kogos kto stoi za nim murem? Kto Kocha, jest uczciwy? Co jest z ludzmi?

mam 24 lata, a nadal nie potrafie uwierzyc w wiele rzeczy. Dlaczego? Dlaczego tak wrazliwy chlopak sobie odpuscil? Kochal mnie, kurde. Kilka dni temu tez to pisal. Przyczepilam sie do tego stwierdzenia? Myslalam ze jak jest milosc to wszystko przetrwamy. Mam mu nie wierzyc? Juz mnie nie kocha? To po cholere tak mowi? Z tego co obserwuje on czuje sie dobrze...a ja umieram z tesknoty

nie umiem sobie z tym poradzic... jak ktos kto zapewnial o milosci, robil dla mnie tyle, to mial byc On. Poznajac go myslalam ze juz niegdy nie bede miecc zlamanego serca - bo jak ktos tak wrazliwy moze zranic? minal juz ponad miesiac. dzien kobiet - nawet zyczen nie dostalam. Wariuje. Nie moge spac, nie moge jesc. A on jest szczesliwy? jak to? dlugo mnie zdobywal, myslalam ze zycie za mnie odda. Teraz widzi jak cierpie i nic? I jeszcze pisze ze mnie kocha.... jak dac rade? stracilam w ogole chec do zycia... kolejny raz sie zawiodlam, a na nim mialam sie nigdy nie zawiesc. Myslalam ze jestem silniejsza po pierwszym nieudanym zwiazku. Wtedy plakalam, krzyczalam, pilam. A teraz nic. Nawet plakac nie potrafie. Tylko leze. Psycholog? chodzilam po tamtym rozstaniu, ja wiem co on mi powie, to bez sensu... jak to przejsc????

strasznie sie wyglupilam, napisalam mu ze nie daje rady, dlaczego mi to zrobil. Wkurzyl sie ze wpedzam go w poczucie winy, ze nie umiem sie ogarnac, ze nie on ma mi w tym pomagac. Ze chcial kiedys ze mna normalnie sie spotkac, ale juz tego nie widzi atrzac na moje zalamanie. Twierdzi ze jestem nie w porzadku. Zapytalam czy nie w porzadku jest walka o milosc? ze przeciez mowil ze kocha, a ja chce by wiedzial ze zaluje ze sie rozstalismy. Napisal ze przyjmuje to do wiadomosci i to wszystko, Zebym przestala, bo tak sie nie robi... jestem juz na totalnym dnie

czuje sie strasznie, z kazdym dniem gorzej a nie lepiej. I samo to tez mnie doluje - jak moge byc tak slaba by sie nie potrafic ogarnac? Urlop w pracy to zly pomysl - chodze po scianach. To jemu zawsze bardziej zalezalo, tzn bardziej to okazywal, a to ja zaraz zejde z tego swiata - tak czuje. A on jest szczesliwy...

przyznam sie do czegos... co chyba najbardziej mi nie pozwala wyjsc z tego. Blagam, nie oceniajcie, ja sama wiem ze to zle dla mnie i niesmaczne ogolnie. W ogole chore. Mam jego haslo na fajsa, siedze i czytam. Nic strasznego tam sie nie dzieje, koledze mowi ze teskni. Pisal do jednej kolezanki, rozmawial, ona i tak jest w dlugim szczesliwym zwiazku. A ja wariuje jak NIC nie pisze do nikogo!! bo go nie ma, bo moze poznal kogos w autobusie i zaprosil na kawe i jest romantycznie.....OBSESJA. Siedze i wizualizuje sobie co robi.