Jakie to banalne, a ja wciąż nie mogę się pozbierać....

Łatwiej... w czym łatwiej?

Nie dowiedziałaś się od niego prawdy, bo stchórzył i zachował się egoistycznie.

Rozumiem, jak to działa na Twoją samoocenę jako kobiety. Postaraj się nie myśleć na razie, że to miało cokolwiek wspólnego z Tobą. Tak wybrał i już. To nie sprawia, że jesteś mniej kobieca, czy nieatrakcyjna. Jego decyzja nie ma wpływu na to, kim jesteś. Nie powinna też mieć wpływu na to, jak siebie oceniasz (wiem, łatwo mówić, sama do tego dochodzę dopiero).

A czy męski mężczyzna zachowuje się jak tchórz, boi się powiedzieć prawdę? Czy prawdziwy mężczyzna to egoista?

Gdybym tylko umiała, to bym tak zrobiła. Żyję, staram się cieszyć życiem. Mam 26 lat, całe życie przed sobą, a ja czuję, że wszystkie uczucia jakie miałam "wyprułam" na to wszystko. Nie zrobiłam oczywiście niczego głupiego, nie zadzwoniłam ani razu, nie prosiłam o wyjaśnienia, przyjęłam to z godnością żeby zachować resztki swojej kobiecości. I czuję się z tym bardzo dobrze. On też wiedział, że tak postąpię, zna mnie. Wiedział, że nic nie powiem, wiedział, że się odsunę. Dlatego mógł mi powiedzieć !!!
Ja chciałam tylko wiedzieć, wtedy byłoby mi łatwiej poradzić sobie z tym. To "rozgrywka" na linii "ja" i "on". Chciałam tylko wiedzieć, nic bym mu nie powiedziała oprócz tego, że jeśli tak chce to w porządku.

spytam czy o wie że ty wiesz ??
bo odebrałem ze nie wie, a ty się sama z sobą męczysz z tym

jeśli nie wie, powiedz mu koniecznie, zrzuć z siebie trochę, czemu masz dźwigać to sama

przecież to nie Twoja wina, że masz karę brać na siebie

No właśnie,dlaczego Ty masz dzwigać ten ciężar..wyrzuć to z siebie.. Moze jak on sie dowie ze ty wiesz to poczuje sie do jakich kolwiek wyjasnien.

Zycie po zdradzie z osoba,ktora nas zdradzila jest ogromnym wyzwaniem.Jest poswieceniem(na dobra sprawe poswieceniem bezsensownym,bo zdradzacz tego nie doceni).Jezeli chcesz z nim nadal byc to pojdzcie razem na terapie-inaczej sensu takiego zwiazku nie widze.Pzdr.

Piotr Introwertyk - "Co mi wisi" ? Na pewno wiele. I ja absolutnie się od tego nie uchylam. Nie jestem idealna, nikt nie jest. Jednak zawsze chciałam dla niego jak najlepiej, nie awanturowaliśmy się, nie zostawialiśmy nic na później do wyjaśnienia. Jasne, że analizując nasze rozmowy, różne sytuacje czy niedomówienia kilka rzeczy bym inaczej zrobiła, ale nie mam sobie nic do zarzucenia w takiej kwestii, że przekroczyłam granice w jakikolwiek sposób. ALE... tak jak już pisałam, ja w żaden sposób, go do siebie nie uwiązałam, wiedział to. A to, że coś mi wisiało, czy wisi z tej czy z drugiej strony nie oznacza, że miał prawo mnie zdradzić. To jest trywialne wytłumaczenie takiego zachowania. On po prostu nie okazał mi szacunku i to mnie boli. Kocham go, daliśmy sobie wzajemnie tyle dobrego, byłam jego pierwszą dziewczyną, pierwszą miłością w życiu - a on mi nic nie powiedział.
To raczej on miał dwa czy trzy wyskoki, że milczał przez jakiś czas, bo dochodził do wniosku, że nie jest mnie wart. Nie miał wtedy na pewno dziewczyny - wiem, bo mamy wspólnych przyjaciół - po prostu, coś mu odwalało i milczał. Ja wtedy też milczałam, nie naciskałam na nic.

Ciężko jest tak siebie oceniać. Analizowałam swoje postępowanie, ale jest we mnie tyle żalu, nieprzespanych nocy z wyciem w poduszkę włącznie, że nie znajduję niczego co mogłoby go do tego pchnąć. Wprost przeciwnie, raczej dawałam mu oparcie, mógł na mnie zawsze liczyć. Nie wiem, co mogło go skłonić do tego żeby wziął sobie dziewczynę, którą jak określiłam w sposób małostkowy podchodzi do życia.
Ja nie wiem czy mogłabym do niego wrócić, zresztą nie mam teraz takiego problemu nawet. Mi chodzi o to, że ja nie umiem siebie poukładać, wiem, że potrzebuję czasu, ale tkwi we mnie takie poczucie żalu i tego, że zostałam oszukana do szpiku kości, że nie wiem czy kiedykolwiek z tego wyjdę. Gdyby mnie zostawił i powiedział, że nie chce nas, byłoby tak samo jak jest teraz.
Miałby święty spokój, nie odezwałabym się słowem. Z tym, że wiedziałabym i nie czułabym się zdradzona. Mogłabym się zastanawiać dlaczego mnie zostawił, płakać etc., ale w końcu stanęłabym na nogi, bo nie czułabym się oszukana. Smęcę...